ആ കോൾ കട്ടായി. നതാഷ ഒരു നിമിഷം ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
‘മൗനത്തേക്കാൾ വലിയ മരുന്ന് വാക്കുകളാണ്’ എന്ന് താൻ ഉപദേശിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഭർത്താവ് മാത്യുവിനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അപ്പോഴാണ് അടുത്ത കോൾ വന്നത്. ഒരു വലിയ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, അഗാധമായ കടൽ പോലെ ശാന്തവും എന്നാൽ വശ്യവുമായ ഒരു പുരുഷശബ്ദം ഹെഡ്ഫോണിൽ മുഴങ്ങി.
സാം: “നമസ്കാരം നതാഷാ… ഞാൻ സാം…മറ്റുള്ളവരുടെ മുറിവുകൾ തുന്നിക്കെട്ടാൻ നിങ്ങൾ എത്ര മിടുക്കിയാണ്! പക്ഷേ നതാഷാ, ചില മുറിവുകൾ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചാൽ മാറില്ലെന്ന് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം, അല്ലേ?”
നതാഷ പെട്ടെന്ന് ജാഗരൂകയായി. ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം അവളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
നതാഷ: “സുഹൃത്തേ… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”
സാം: “ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് നിങ്ങളെയാണ്. പകൽ മുഴുവൻ ആശുപത്രിയുടെ ആ മരവിച്ച ഗന്ധത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒന്ന് ശ്വസിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോകുന്നു.
ഈ രാത്രിയിലെ സ്റ്റുഡിയോ മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ ശ്വാസനാളം.
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപദേശം നൽകുമ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ശൂന്യത ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.
സ്പർശിക്കുമ്പോൾ തണുത്തുറഞ്ഞ മഞ്ഞുപാളി പോലെ മരവിച്ചുപോയ ഒരു ദാമ്പത്യം…!!!!
ഒരു സർജന്റെ ബ്ലേഡ് പോലെ മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ മാത്രമാണ് ആ പെൺകുട്ടി തന്റെ പങ്കാളിയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നത്. ഇതിന് എന്ത് മരുന്നാണ് നതാഷയുടെ കൈയിലുള്ളത്?”
നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. തന്റെ ഭർത്താവ് മാത്യുവിനെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. അവൻ പേര് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ‘സർജൻ’ എന്ന പരാമർശം അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി.
നതാഷ: “സാം… നിങ്ങൾ പരിധി ലംഘിക്കുകയാണ്. നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ എന്റെ സ്വകാര്യ ജീവിതം ഈ ഷോയുടെ ഭാഗമല്ല. എന്റെ പങ്കാളിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമില്ല.”
സാം: (ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ) “അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ടതല്ല നതാഷാ, അത് തോന്നിപ്പോകുന്നതാണ്. നിന്റെ ഭർത്താവിന് നീ ഒരു ഡോക്ടറോ ഭാര്യയോ മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് നീ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കവിതയാണ്. നിന്റെ വിരലുകൾ ഇപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് വിറയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. കാത്തിരിക്കൂ… നിന്നെ തേടി ഒരു വസന്തം വരുന്നുണ്ട്. അത് നിന്നെ പൊള്ളിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ ആ പൊള്ളലിൽ മാത്രമേ നീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നിനക്ക് തോന്നു.!!!”
ലൈൻ ഡിസ്കണക്റ്റായി. സ്റ്റുഡിയോയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിലും നതാഷ വിയർത്തു.
തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രഹസ്യ അറകളിലേക്ക് ആരോ വിളക്കടിച്ചു നോക്കിയത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. സാം ആരാണ്? അയാൾ എങ്ങനെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ പുസ്തകപ്പേജുകളും ഇത്ര കൃത്യമായി വായിക്കുന്നു?!!!
ഭയമുണ്ടെങ്കിലും, ആ ശബ്ദത്തിലെ തീവ്രതയും നിഗൂഢതയും അവളിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു ആകാംക്ഷ ബാക്കിവെച്ചു.
സാമിന്റെ കാൾ വന്നതിനുശേഷം വീണ്ടും ആരുടെയൊക്കെയോ കാൾസ് വന്നു… അവരുടെ ഒക്കെ പ്രശ്നങ്ങൾക് തന്നാൽ കഴിയുന്ന പരിഹാരം നതാഷ വാക്കുകളിലൂടെ നൽകി..ആ ഒരു മണിക്കൂർ അവൾക് വളരെ ദൈര്ഗ്യമുള്ളതായി തോന്നി…
റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിലുടനീളം നതാഷയുടെ കാതുകളിൽ സാമിന്റെ ആ താഴ്ന്ന സ്വരം അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗേറ്റ് തുറന്ന് അവൾ തന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക് വണ്ടി അകത്തേക്ക് കയറി.
നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന, ഗ്ലാസ്സും കോൺക്രീറ്റും കൊണ്ട് തീർത്ത ഒരു ആധുനിക ശില്പം പോലെയായിരുന്നു ആ വീട്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കിയാൽ അതിമനോഹരം, എന്നാൽ നതാഷയ്ക്ക് അതൊരു സുതാര്യമായ തടവറയായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറിയ നതാഷയുടെ കാലടികൾ വിലകൂടിയ ഇറ്റാലിയൻ മാർബിളുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ കൂറ്റൻ ഗ്ലാസ് വിൻഡോകൾക്ക് അപ്പുറം പുറത്തെ മഴ ഇരുട്ടിൽ ചാലിച്ച ചിത്രമായി തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ആ ഹാളിലെ മിനിമലിസ്റ്റിക് സോഫയിൽ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ഫയലുകൾക്ക് നടുവിൽ ഭർത്താവ് മാത്യു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മുന്നിൽ തന്റെ സ്ഥിരം ബിയർ ഗ്ലാസും…