മറുവശത്ത് സാം… മരണം തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.
കാൻസർ അയാളുടെ ശരീരത്തെ കാർന്നുതിന്നുമ്പോഴും, അയാൾ തന്നോട് കാണിച്ച ആ സ്നേഹത്തിൽ മായം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ വന്നവൻ പ്രണയിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ പ്രണയത്തിന് ആയുസ്സില്ല എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.
”എന്താ സാം നമ്മൾ ഈ ചെയ്തത്?”
അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ആ വീടിനുള്ളിൽ ഗ്യാസിന്റെ ഗന്ധം അപ്പോഴും നേർത്ത രീതിയിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. മരണവും പ്രണയവും ചതിയും ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നതാഷ ഒറ്റപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ നിന്നു. മാത്യു അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു, സാം അടുത്തുതന്നെ മരണത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.
സാമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ആ മലഞ്ചെരിവിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
പ്രതികാരത്തിന്റെ കനലുകൾ അണഞ്ഞ്, പകരം പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും തിരിച്ചറിവിന്റെയും ഒരു ഭാവം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.
സാം തന്റെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കിതപ്പും വേദനയും അയാളെ തളർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ശാന്തത വന്നിരിക്കുന്നു.
”ഞാൻ പോകുന്നതാണ് നല്ലത് നതാഷാ…
എനിക്ക് ഇനി അധികം നാളുകൾ ഇല്ല.
നീ ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിൽ കണ്ടത് സത്യമാണ്.
എന്റെ പ്രതികാരം ഒക്കെ മണ്ണിൽ അടിയാറായി.
അമലയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു…
പകരം ഞാൻ നിന്നെപ്പോലൊരു പാവത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.
എനിക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൂട്ടി.
പക്ഷേ അവസാനം എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പകയല്ല സ്നേഹമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമെന്ന്.”
നതാഷ ഓടിച്ചെന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സാം… എങ്ങോട്ടാ ഈ അവസ്ഥയിൽ?”
സാം മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആ വേട്ടക്കാരന്റെ നിഴൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു.
“ഹിമാലയത്തിലേക്ക്…!!”
”അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് ബാക്കിയുള്ള ഈ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തണം.
അമലയുടെ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ എനിക്ക് മടങ്ങണം.
നീ മാത്യുവിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കണം നതാഷാ…
അയാൾ നിന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശാപം പോലെ നിന്റെ ജീവിതം തീരരുത്.”
സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. നതാഷ നോക്കിനിൽക്കെ അയാൾ ആ വളവുകൾ കടന്നു മറഞ്ഞു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ യാത്രയായിരുന്നു അത്.
മാത്യു ദൂരെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു ആ കാഴ്ച കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പകയും പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. സാം എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുപോയ ഒരു പേമാരി പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
നതാഷ തളർന്ന് റോഡരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളായിരുന്നു:
ഒന്ന്, മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന സാമിനെ ഓർത്തുള്ള വിലാപം.
രണ്ട്, താൻ വഞ്ചിച്ചുവെങ്കിലും തന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന മാത്യുവിലേക്കുള്ള മടക്കം.
കാടിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സാം പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നതാഷ മന്ത്രിച്ചു,
“യാത്ര പറയുന്നില്ല സാം… എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് നീ നിന്റെ അമലയെ കണ്ടെത്തട്ടെ.”
സാം തന്റെ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മാത്യുവിനും നതാഷയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു അത് തിരിച്ചു വരവില്ലാത്ത ഒരു പോക്കാണെന്ന്.
എങ്കിലും ഹിമാലയത്തിന്റെ മഞ്ഞുമലകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അയാൾ ശാന്തി കണ്ടെത്തുമെന്ന് അവർ പ്രത്യാശിച്ചു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ പത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ പേജുകളിൽ ആ വാർത്ത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിനടുത്ത്, വഴിയോരത്തെ ചെറിയൊരു സത്രത്തിൽ ഒരാൾ മരിച്ച നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു.
രേഖകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് സാം ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Super.