പെട്ടെന്ന് ഒരു അത്യന്തം അപകടകരമായ ചിന്ത വന്നു.
“എല്ലാം ശരിയായി നടന്നാൽ?”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്
മാത്രം.
താനും ലക്ഷ്മിയും വിവാഹം കഴിച്ചു.
അമ്മയ്ക്ക് ഇനി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ദിവ്യയുടെ വിവാഹം നടക്കും.
കടങ്ങൾ തീരും.
ജപ്തി നോട്ടീസ് ഇല്ലാതാകും.
പഴയ വീട് നന്നാക്കും.
ജീവിതം സുഖമായിരിക്കും.
എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും അവസാനിക്കും.
ആ ചിന്ത വളരെ മധുരമായിരുന്നു.
വളരെ അപകടകരമായി മധുരമായത്.
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“ചീ…”
സ്വയം വെറുപ്പ് തോന്നി.
അത് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കാനാവില്ല.
ലക്ഷ്മിയെ പണത്തിനുവേണ്ടി സ്നേഹിക്കാനാവില്ല.
കാരണം അവൻ അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് അവൾ ആരാണെന്ന് അറിയുന്നതിന് മുമ്പാണ്.
അവൾ ബസിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ.
കാന്റീനിൽ സമോസ മോഷ്ടിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ.
അവൾ വെറും ലക്ഷ്മിയായിരുന്നപ്പോൾ.
അല്ലാതെ കൃഷ്ണ ഗ്രൂപ്പിന്റെ അവകാശിയായിരുന്നപ്പോൾ അല്ല.
അതുതന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കിയത്.
കാരണം അത് സഹതാപമല്ല.
ആകർഷണമല്ല.
യഥാർത്ഥമായ വികാരമാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇനി അതിന് മേൽ പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല.
അവളുടെ ലോകം അറിഞ്ഞുപോയി.
ഇനി തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ല.
സന്ധ്യ ആയിരുന്നു.
അർജുൻ ഒടുവിൽ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
മനസ്സ് ഇപ്പോഴും കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു.
നാളെ കോളേജിൽ ലക്ഷ്മിയോട് സംസാരിക്കണം.
ദേഷ്യപ്പെട്ടതിന് ക്ഷമ ചോദിക്കണം.
താൻ പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങൾ തെറ്റായിരുന്നു.
അവളെ അപമാനിക്കരുതായിരുന്നു.
പ്രണയം സ്വീകരിക്കില്ല.
പക്ഷേ സുഹൃത്തായി തുടരാം.
അതാവും ശരി.
അവൻ അല്പം ആശ്വാസത്തോടെ നടന്നു.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
നാളെ?
നാളെ ശനിയാഴ്ച.
മറ്റെന്നാൾ ഞായർ.
രണ്ട് ദിവസം കോളേജ് ഇല്ല.
അപ്പോൾ അവളെ കാണാൻ രണ്ടു ദിവസം കാത്തിരിക്കണം.
ആ തിരിച്ചറിവ് അവനെ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥനാക്കി.
അവൾ
ഇപ്പോൾ എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവും?
കരയുന്നുണ്ടാവുമോ?
ദേഷ്യമായിരിക്കുമോ?
അവനെ വെറുക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?
അവൻ അറിയില്ല.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഇരുട്ട് വീണിരുന്നു.
മുറ്റത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ വരാന്തയിലെ നിലവിളക്ക് തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
മഞ്ഞനിറമുള്ള വെളിച്ചം.
വീട്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന പോലെ.
സാധാരണയെക്കാൾ വൈകിയിരുന്നു.
ദിവ്യയുടെ ട്യൂഷൻ സമയമായിട്ടുണ്ടാവണം.
ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ രണ്ടുമൂന്ന് കുട്ടികൾ പുസ്തകവുമായി അകത്തേക്ക് കയറുന്നത് കണ്ടു.
ദിവ്യയുടെ ട്യൂഷൻ കുട്ടികൾ. ഓൺലൈനും ക്ലാസ്സുകളും ഈ ട്യൂഷനും മറ്റു ചില്ലറപ്പണികളും ഒക്കെ എടുത്തുകഴിയുമ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് ജീവിക്കാൻ സമയം ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന ചിന്തയുമായി അവൻ അവരെ കടന്നുപോയി.
വരാന്തയിലേക്ക് കയറി.
അപ്പോഴാണ് അകത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
ചിരി.
ഉറക്കെ.
വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ കേൾക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ചിരി.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം.
ദിവ്യയുടെ ശബ്ദം.
അറിയാത്ത മറ്റൊരു ശബ്ദം.
ഇല്ല.
അറിയാത്തതല്ല.
വളരെ പരിചിതം.
അവന്റെ കാലുകൾ സ്വയം നിശ്ചലമായി.
പിന്നെ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അകത്തേക്ക് നോക്കി.
ഡൈനിംഗ് റൂമിൽ മൂന്ന് പേർ ഇരിക്കുന്നു.
അമ്മ.
ദിവ്യ.
ലക്ഷ്മി.
ലക്ഷ്മി കൈകൾ വീശിവീശി എന്തോ പറയുകയാണ്.
ദിവ്യ ചിരിച്ചുമരിക്കുന്നു.
അമ്മയും അത്രത്തോളം സന്തോഷത്തോടെ.
നിലത്തിന്റെ മൂലയിലൊരു വലിയ യാത്രാബാഗ്.
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമാണോ എന്ന് പോലും സംശയമായി.
അപ്പോഴാണ് ദിവ്യ അവനെ കണ്ടത്.
“അജൂ!”
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മിയും.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം കൂട്ടിമുട്ടി.
ശേഷം ലക്ഷ്മി സാധാരണ പോലെ മുഖം മാറ്റി.
ദിവ്യ ചിരിച്ചു.
“നീ എന്താ അവിടെ പ്രതിമ പോലെ നിൽക്കുന്നത്?”
അർജുൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
“ഇവിടെ… എന്താ?”
“എന്താ എന്ന്?”
ദിവ്യ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.