“എന്തിന്?”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ശേഷം പതുക്കെ തുറന്നു.
“കാരണം നീ നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒന്നും മാറില്ല.”
ലക്ഷ്മി നിശ്ചലമായി.
“എന്നാൽ ഞാൻ?”
അവൻ നെഞ്ചിൽ വിരൽചൂണ്ടി.
“എന്റെ കൂടെ ആളുകളുണ്ട്.”
ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“എന്നെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ആളുകൾ.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എന്റെ അമ്മ.”
“അജു…”
“എന്റെ ചേച്ചി.”
അവൻ തുടർന്നു.
“ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ തീരുമാനത്തിനും വിലയുണ്ട്.”
“എനിക്കറിയാം.”
“ഇല്ല.”
അവൻ കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നിനക്കറിയില്ല.”
“അറിയാം.”
“നിനക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല.”
ആ നിമിഷം ലക്ഷ്മി മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം.”
അർജുൻ ചുളിഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“എനിക്കറിയാം.”
“എന്തറിയാം?”
അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“നിന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച്.”
അവൻ നിശ്ചലമായി.
“നിന്റെ ചേച്ചിയെക്കുറിച്ച്.”
മുഖം പതിയെ മാറി.
“നിങ്ങളുടെ കടങ്ങളെക്കുറിച്ച്.”
ഇപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞെട്ടൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“എന്താ നീ പറയുന്നത്?”
ലക്ഷ്മി ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.
ഇനി സത്യം പറയാതെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
“ഞാനും അഖിലും നിന്റെ വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു.”
അർജുന്റെ മുഖം വെണ്മയായി.
“എന്ത്?”
“ആ ദിവസം.”
“ഏത് ദിവസം?”
“നീ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ട ശേഷം.”
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ തുടർന്നു.
“നിന്നെ കാണാൻ… അല്ല തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു.”
“നിങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു?”
“അതെ.”
“എന്ത് അധികാരത്തിലാണ്?”
ശബ്ദം ഇപ്പോൾ ഉയർന്നു.
ലക്ഷ്മി വിറച്ചു.
“ഞാൻ…”
“ആരാണ് നിന്നോട് എവിടാണ് എന്റെ വീടെന്നു പറഞ്ഞത്?”
“അത് പ്രധാനമല്ല.”
“എനിക്ക് പ്രധാനമാണ്.”
“അജു…”
“ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“കോളേജിൽ നിന്ന് അഡ്രസ് കിട്ടി.”
അർജുൻ മുഖം തിരിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവനുള്ളിൽ ഉണ്ടായത് ദേഷ്യമാത്രമായിരുന്നില്ല.
അപമാനമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി അവൻ മറച്ചുവച്ച ജീവിതം.
ആരുടെയും സഹതാപം വേണ്ടെന്ന് കരുതി ഒളിപ്പിച്ച മുറിവുകൾ.
അവൾ അത് കണ്ടിരുന്നു.
എല്ലാം.
അവന്റെ വീട്.
ജപ്തി നോട്ടീസ്.
ദാരിദ്ര്യം.
നിസ്സഹായത.
എല്ലാം.
അവൻ പെട്ടെന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു.
“അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം.”
“എന്ത്?”
“സഹതാപം.”
“അല്ല.”
“അതെ.”
“അല്ല!”
ലക്ഷ്മി ആദ്യമായി ശബ്ദമുയർത്തി.
“നീ കേൾക്കുന്നില്ല.”
“എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട.”
“ഞാൻ നിന്നെ ഒരു പാവം എന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ കണ്ടു.”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് സ്കോളർഷിപ്പ്?”
“കാരണം നിനക്ക് അത് അർഹമായിരുന്നു.”
“അല്ല.”
“അജു…”
“അത് സഹതാപമാണ്.”
“അല്ല!”
അവളുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി.
“കാരണം ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
അർജുൻ കണ്ണടച്ചു.
ആ വാക്ക് ഇപ്പോൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല.
കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.
കാരണം അവൻ അത് വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
പക്ഷേ സ്വന്തം മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.
വർഷങ്ങളായുള്ള അപകർഷതാബോധം അവനുള്ളിൽ തലപൊക്കി.
അവൾ സമ്പന്നയാണ്.
അവൻ ദരിദ്രൻ.
അവൾ സ്വതന്ത്രയാണ്.
അവൻ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ തടവുകാരൻ.
അവൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
അവന് അതിനുള്ള ആഡംബരമില്ല.
“നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല.”
“മനസ്സിലാകും.”
“ഇല്ല.”
“മനസ്സിലാകും.”
“ഇല്ല.”
അവൻ അലറി.
ആ ശബ്ദത്തിൽ ലക്ഷ്മി വിറച്ചു.
“നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല!”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി.”
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“എല്ലാം കണ്ടു.”
നിശബ്ദത.
“പിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്
ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ അഭിനയിച്ചു.”
ലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണീർ ഒഴുകി.
“കാരണം നീ അങ്ങനെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.”
“മതി.”
“അജു…”
“മതി!”
അവൻ പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇനിയൊന്നും പറയണ്ട.”
ലക്ഷ്മി ഉടനെ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“ദയവായി കേൾക്ക്.”
അവൻ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“വിട്.”
“ഇല്ല.”
“ലച്ചു.”
“എന്നെ ഒന്ന് കേൾക്ക്.”
“വിട്.”
“ഇല്ല.”
അവൾ കരയുകയായിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ചെയ്തതല്ല.”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“സത്യം.”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“അജു…”
“വിട്.”
അവൻ ശക്തിയായി കൈ വലിച്ചു.
അവളുടെ പിടി വിട്ടു.