പ്രത്യേകിച്ച് അവർ വേധുവിന് സംഭവിച്ചത് അറിയാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..
അവർ മാത്രല്ല.. ഞാനും..
കിട്ടിയ തക്കം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ എത്തിയതും ഞാൻ അവളെ പറഞ്ഞു ഈ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ് നു തയ്യാറാക്കിയതും എല്ലാം എഴുതി വച്ചു..
അവളെ മുറിയിലേക്ക് കയറ്റി വിടുന്നത് വരെയാണ് എഴുതിയത്..
അതിനു ശേഷം ഒന്നും എഴുതാൻ പറ്റിയില്ല. സത്യത്തിൽ ഇനി എന്ത് എഴുതണം എന്നൊന്നും എനിക്ക് വലിയ ഐഡിയ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനിടയിൽ വിരുന്നുകാരുടെ കടന്നുവരവ് എഴുത്തിനെ ബാധിച്ചു.. ഞാൻ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്ത് അവരുടെ കൂടെ കൂടി
വൈകീട്ടത്തേക്ക് ബ്ലാക്കിന് നല്ല നാടൻ വാറ്റ് വീട്ടിലെത്തി.ഒപ്പം നല്ല വെടിയിറച്ചിയും.. അതോടെ വിഷ്ണു അളിയൻ ഫ്ലാറ്റ്…
മോന്തി മോന്തി അങ്ങേരു 4 പേഗിൽ തന്നെ വീണു. കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല..
സാധനം കുറച്ചു മുറ്റ.
ഈ സമയമാണ് വേദു മന്ദം മന്ദം നടന്നങ്ങോട്ട് വന്നത്.
“ ശ്യാമേട്ടാ…”
അവൾ വന്നതും എന്നേ വിളിച്ചു.
“ഹാ.. ആരിത്..
വേദു…”
എന്റെ നാവൊക്കെ കുഴഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താ ഇത്. കുറച്ചേ കുടിക്കു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..?”
“സോറി ഡീ മുത്തേ
4 എണ്ണം മാത്രേ കഴിച്ചള്ളൂ.. അപ്പോളേക്കും ഇങ്ങനെയായി.. നീ ഉറങ്ങീലെ..? “
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഉറങ്ങിയ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ വന്ന് നിൽക്കോ…
ഇത്രേം സമയം പിള്ളേരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു. അവരൊക്കെ ഉറങ്ങി.. രമ്യ ചേച്ചിയും കിടന്നു…”
“ഹാ..
എന്നാ നീയും കിടന്നോ…”
ഞാൻ പറഞ്ഞു…
“കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ല ശ്യാമേട്ടാ… ആകെ ബോർ അടിക്കുന്നു…ഫോൺ ഉണ്ടെങ്കിൽ വല്ല റീലും കണ്ടിരുന്നെനെ.. “
വേദു പറഞ്ഞു..
“അച്ചോടാ…എന്റെ പൊന്നിന്റെ ഫോൺ പൊട്ടിയല്ലോ അല്ലെ.. സാരമില്ല. നമുക്ക് നാളെ തന്നെ ഒരെണ്ണം എടുക്കാ..
നീ ദാ.. ഇതേടുത്ത്
റീലോ എന്താന്ന് വച്ചാ കണ്ടോ.. “
ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന എന്റെ മൊബൈൽ എടുത്തവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു…അവളത് ഒരു ചിരിയോടെ വാങ്ങി.
“കോൾ വല്ലതും വന്നാ?”
അവൾ ചോദിച്ചു…
“ കോൾ ഒന്നും വരില്ല…
ഇനി ആരു വിളിക്കാനാ.. നീ എടുത്തോ.. “
എന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ വിഷ്ണു അളിയന്റെ ഒപ്പം ചെരിഞ്ഞു.. ബോധം ഇല്ലാതെ ഞാനാ കിടപ്പിലെ മയങ്ങി പോയിരുന്നു..
രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. വൈകിട്ട് കഴിച്ച ആ നാടൻ വാറ്റിന്റെ വീര്യം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല. എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ വിഷ്ണു അളിയൻ അവിടെ ഇരുന്നു കട്ടൻ ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നലത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കുറച്ചു സമയം ചിരിച്ചു.
ഉച്ചയോടടുത്ത് വിരുന്നുകാർക്കായി വലിയൊരു സൽക്കാരം തന്നെ വീട്ടിൽ ഒരുക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും വട്ടത്തിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ വേദുവിനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. എന്നോട് അല്പം അകലം പാലിക്കുന്നത് പോലെ. എന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് കറി വിളമ്പാൻ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചെങ്കിലും അവൾ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു കളഞ്ഞു. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് കുടിച്ചതിന്റെ ദേഷ്യമായിരിക്കും എന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയത്.
ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അല്പസമയം വിശ്രമിച്ച ശേഷം വിഷ്ണുവും കുടുംബവും ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറായി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് രമ്യ ചേച്ചി ഫോൺ പൊട്ടിച്ചതിന് വേദുവിനോട് വീണ്ടും സോറി പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ അവരെ യാത്രയാക്കി.
വൈകിട്ട് അന്തരീക്ഷം അല്പം തണുത്തപ്പോൾ ഞാൻ വേദുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് മെല്ലെ നടന്നു ചെന്നു.
“എടീ… നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് പോയാലോ? നിനക്ക് പുതിയ ഫോൺ വാങ്ങി തരാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ… വാ, കട വരെ ഒന്നു പോകാം,” ഞാൻ കളിചിരിയോടെ അവളോട് പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അവൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കിയില്ല. കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ഒരു നോവൽ വായിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ തണുപ്പൻ ഈണത്തിൽ പറഞ്ഞു, “എനിക്കൊരു ഫോണും വേണ്ട. നിങ്ങടെ ഫോൺ ഇരുന്നാൽ മതി. ഇനി അതിന്റെ കുറവേ ഉള്ളൂ.”
അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ഞാൻ തല ചൊറിഞ്ഞു നിന്നു. ഇവർക്കിത് എന്ത് പറ്റി? രാവിലെ തൊട്ട് കാണിക്കുന്ന ഈ പിണക്കം വാറ്റിന്റെ വിഷയം മാത്രമല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.