എന്നാൽ രണ്ടാം നാളും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. സാധാരണ പോലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടന്നു പോയി എന്നല്ലാതെ, അവൾ ആ വിഷയം മിണ്ടിയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ വീണ്ടും ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.
മൂന്നാം നാളും
രാത്രിയായപ്പോൾ എനിക്ക് സസ്പെൻസ് താങ്ങാൻ പറ്റാതായി. എന്റെ ക്ഷമ ഏകദേശം നശിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ദേഷ്യമോ കോപമോ കാണിക്കാതെ ഞാൻ അവൾക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്നു.
“വേദൂ… നീ എന്താ ഇതിനും മാത്രം പേടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി എന്താ ഉള്ളത്?”
ഞാൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
വേദു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്ക് അറിയില്ല ശ്യാമേട്ടാ. അവിടെ ഉണ്ടായതൊക്കെ എന്റെ വാ കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ പറയും? അത് വെറുതെ പറഞ്ഞാൽ മാത്രം പോരല്ലോ… കഥ പറയും പോലെ വിവരിച്ചു കേൾക്കണ്ടേ നിങ്ങൾക്ക്..? എനിക്കറിയില്ല എങ്ങനെ പറയുമെന്ന്. പറയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്… പക്ഷെ പറ്റുന്നില്ല ഏട്ടാ… സത്യമായും പറ്റുന്നില്ല.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ നിശബ്ദനായി കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
അവൾ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് തോളിൽ കൈ വെച്ചു.
“സോറി ശ്യാമേട്ടാ…”
“ഓഹ്… സാരമില്ലടി,”
ഞാൻ അവളെയൊന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലവെച്ച് അങ്ങനെ കുറച്ചു സമയം ഇരുന്നു.
ആ ഇരുപ്പിലാണ് പെട്ടെന്ന് എന്റെ തലയിൽ ആ ഐഡിയ മിന്നിയത്! ഞാൻ നിർത്തിവെച്ച ആ കഥ… അതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ വഴി ഇതല്ലേ!
“വേദൂ… ഒരു എളുപ്പവഴിയുണ്ട്. നിനക്ക് പറയാനുള്ളത് പറയുകയും ചെയ്യാം, പക്ഷെ എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുകയും വേണ്ട,”
ഞാൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“എന്താ വല്ല വോയിസ് റെക്കോർഡ് ചെയ്തു അയക്കാനാണോ? എന്റെ ഏട്ടാ… ഞാൻ എങ്ങനെയാ ഇതൊക്കെ പറയുക? എന്റെ നാവ് പൊന്തുമോ എന്ന് തന്നെ സംശയമാ. അപ്പോഴാ അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇതൊക്കെ പറയുന്നത് മൂന്നാമതൊരാൾ കേട്ടാൽ പിന്നെ നമുക്ക് ചത്താൽ മതി!”
“എടി അതൊന്നുമല്ല,” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നീ നന്നായി കഥ പറയുന്നവളല്ലേ ? അപ്പോൾ നിനക്ക് നന്നായി കഥ എഴുതാനും പറ്റും. എന്നാ നിനക്ക് ഞാൻ എഴുതിയ കഥയുടെ ബാക്കി എഴുതിക്കൂടേ?”
“കഥയോ…?? ഏട്ടനൊന്ന് പോയേ… അതൊക്കെ വലിയ റിസ്ക് ആണ്,” അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി പറഞ്ഞു.
“എന്ത് റിസ്ക്? ഇത് നമുക്കിടയിൽ നടന്ന കഥയാണ്. വേറെ ഒരാൾ അറിയാതെ പോലും ഇത് വായിച്ചാൽ അവർക്കിതൊരു സാങ്കൽപ്പിക കമ്പിക്കഥയായേ തോന്നു. നിനക്കീ തുറന്നു പറയാനുള്ള മടിയും ഇല്ലാതാവും.”
എന്റെ വാദങ്ങൾ അവൾ ആഴത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ശരിയാണല്ലോ എന്നൊരു ഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി സമ്മതം അറിയിച്ചു.
ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ എന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
“നിനക്കും എനിക്കും പരസ്പരം അറിയുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് ഞാൻ ഇതുവരെ എഴുതിയത്. ഇനി എന്ത് എഴുതണമെങ്കിലും അത് നീ എഴുതുമ്പോൾ
മാത്രമേ അതിനൊരു പൂർണ്ണത വരൂ,”
ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു വിറയലോടെ ആ ഫോൺ വാങ്ങി.
രാത്രി അവൾക്ക് യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ സമാധാനമായി എഴുതാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കട്ടിലിന് താഴെ തറയിൽ ബെഡ് വിരിച്ച് കിടന്നു. അവൾ ഫോണിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ചെറിയ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നതും വലിയ ആവേശത്തോടെയാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്.
“വേദൂ… എന്തായി? എഴുതിയോടി?”
ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
വേദു കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് എന്നെ നോക്കി നാണത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തലയിണയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന ഫോണിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
അവിടെ, ആ ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ അവളുടെ വിരലുകളാൽ എഴുതപ്പെട്ട ആ അധ്യായം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
. നെഞ്ചിലൊരു ചെറുവിറയലോടെ ഞാൻ ഫോണെടുത്തു. ഗൂഗിൾ ഡോക്സ് ഓപ്പൺ ചെയ്തപ്പോൾ, ഇന്നലെ വരെ ഞാൻ എഴുതി നിർത്തിയ വരികൾക്ക് താഴെയായി വേദുവിന്റെ വിരലുകളാൽ കുറിക്കപ്പെട്ട ആ പുതിയ അധ്യായം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.