അവൾ ഇണക്കിളികളേപ്പോലെ കൈകോർത്ത് നടന്നു നീങ്ങി. അഞ്ചുമിനിട്ടിൽ ഓൺ അറൈവൽ വിസ അനുവദിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അർപ്പണബോധവും ആത്മാർഥതയും കണ്ട് കൊച്ചിയിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരെയൊക്കെ എടുത്ത് കടലിലെറിയുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി അവൾക്ക്. എമിഗ്രേഷൻ സ്റ്റാമ്പ് ചെയ്ത് രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും പാസ്പോർട്ട് തന്ന് തല ചെറുതായൊന്ന് കുനിച്ച് അവർ തങ്ങളുടെ നാട്ടിലേയ്ക്ക് സ്വാഗതമോതി. കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് സീലടിച്ച പാസ്പോർട്ട് പമ്പരം പോലെ കറക്കി മേശപ്പുറത്തിട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഇവിടെയൊന്ന് വന്ന് ഇതൊക്കെയൊന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾ ആശിച്ചുപോയി.
പുറത്ത് ചുവാൻഹെങ് കാറുമായി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സഹദേവന്റെ സഹോദരനെപ്പോലാണ് ചുവാൻഹെങ്.
എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഭംഗിയായി നോക്കി നടത്തുന്ന മാനേജർ, തായ് ചൈനീസ് വംശജൻ. സഹദേവൻ പലർക്കും ഫോൺ ചെയ്യുന്നു,പല നിർദ്ദേശങ്ങളും കൈമാറുന്നു, ചുവാനോട് പലതും ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഒരു സർപ്രൈസ് എന്നുമാത്രമാണ് സഹദേവൻ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ ഇംഗ്ലീഷിൽ ആരോടോ സംസാരിച്ചത് കല്ല്യാണപ്പാർട്ടി അറേയ്ജ് ചെയ്യാനല്ലേ?! കള്ളൻ, കൊതിമൂത്ത് ഇരിപ്പ് കിട്ട്ണ്ണ്ടാവില്ല്യ’ അവൾ അവന്റെ തോളോട് ചേർന്നിരുന്നു.വെളുത്ത ഹോണ്ടാ സിറ്റി പോകുന്ന വഴിയിലെ പ്രധാന കെട്ടിടങ്ങൾ എല്ലാം അവൾ വീക്ഷിച്ചു.
“മറ്റന്നാൾ നമുക്കിവിടെ വരേണ്ടി വരും”
വഴിയിലെ ഫ്രാസിങ് ക്ഷേത്രം ചൂണ്ടി സഹദേവൻ പറഞ്ഞു. ബുദ്ധക്ഷേത്രങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉള്ള നാട് അവൾക്ക് നന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഗൗതമന്റെ മുന്നിൽ ആദ്യമായി വന്നു നിൽക്കാൻ പോകുന്നതോർത്തിട്ടുള്ളിൽ കുളിര് കോരി. അഹിംസ മൂർച്ചയുള്ള ആയുധമായി കണ്ട ബുദ്ധൻ, അതിനെ ജീവിതത്തിൽ പകർത്തി ഒരു രാജ്യം തന്നെ നേടിയ മഹാത്മാഗാന്ധി, എത്ര സുന്ദരമാണാ പ്രത്യയശാസ്ത്രം! ഇന്ന് പലരും അതെന്തെന്ന് പോലും മറന്നിരിക്കുന്നു.
കാർ വാറോറോട്ട് മാർക്കറ്റ് കടന്ന്,പിങ് നദിയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ പാലം കടന്ന്, ‘the good view’ ബാർ&റെസ്റ്റോറന്റിൽ വന്നു നിന്നു. അച്ഛന്റെ ആദ്യത്തെ സംരംഭം. ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന സഹദേവൻ എന്തെങ്കിലുമായത് ഇവിടുന്ന് തുടങ്ങിയാണ്. എല്ലാവർക്കും അവളോട് വല്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം. വീട്ടിൽ നിന്നും നാട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത സ്നേഹവും ആദരവും കിട്ടിയ നിഷിത സന്തോഷത്തിലായി.
പെണ്ണിന്റെ സാമാനത്തിന് ഏറ്റവും വില കുറഞ്ഞ നാടാണിതെന്ന് നിഷിതയുണ്ടോ അറിയുന്നു.
എന്താ മലയാളിപ്പെണ്ണിന്റെയൊരു ജാഡ!
അവരിതൊക്കെയൊന്ന് കാണട്ടെ
പത്ത് രൂപയ്ക്ക് പത്തെണ്ണം കിട്ടുന്ന സ്വർഗ്ഗലോകം! ഹൂറികൾ കാല് പിളർത്തി മാടിവിളിക്കുന്ന മായികലോകം.!
അവർ അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച്. തൊട്ടടുത്തുള്ള പുഴയോരത്തെ സഹദേവന്റെ ബംഗ്ലാവിലേയ്ക്ക്*പോയി.
കൊട്ടാരസമാനമായ അവിടെ ഒരു ജോലിക്കാരിയുമുണ്ട്. അവരോട് ഉച്ചയ്ക്ക് വേണ്ട മെനുവൊക്കെ നിർദ്ദേശിച്ച് സഹദേവൻ കുളിച്ച് നിഷിതയോട് വീടും അവളെയുമൊക്കെ പരിചയപ്പെടാനായി പറഞ്ഞ് പുറത്ത് പോയി.
അന്നത്തെ ദിവസം നിഷിതയും സഹദേവനും ഒരേ മുറിയിലുറങ്ങിയെങ്കിലും നിഷിതയുടെ കടും പിടുത്തത്തിന് വഴങ്ങി ഒന്നും നടന്നില്ല. അവസാനം അവൾ ഗതികെട്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ച് ഷീറ്റെടുത്ത് തറയിലിട്ട് കിടന്നുറങ്ങി.
രണ്ടാം ദിനം, അവൾ സഹദേവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാണ് കിടന്നത്. അയാളുടെ മുഴുപ്പ് വളർന്നത് അവളിൽ ദയവുണ്ടാക്കി.
‘പാവം ന്റച്ഛൻ എത്രാന്ന് വച്ചിട്ടാ സഹിക്ക്യാ.’
അവൾ സഹദേവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചുംബനം നൽകി. സഹദേവൻ ജീവിതത്തിലിന്നുവരെ ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയില്ലായിരുന്നു. അതും പച്ചക്കരിമ്പ് മുന്നിൽ വച്ച്. അതിൻ മധുരമൊന്ന് നുണയാൻ ഒരു രാത്രി കൂടി കഴിയണം. അയാൾക്ക് സഹിക്കവയ്യാതെ കിടന്ന് ഞെളിപിരി കൊണ്ടു. അവൾ സഹദേവൻ ഇനിയൊന്ന് ചോദിച്ചാൽ വഴങ്ങാമെന്നുറപ്പിച്ച് ശ്വാസം പിടിച്ചിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് വേദനയായിരുന്നു അച്ഛന്റെ അവസ്ഥയിൽ. തന്നെയുമല്ല,അവൾക്കും താഴെ കിനിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതറിയാതെ പാവം ഇന്നൊന്നും നടക്കില്ലെന്ന ധാരണയിൽ എപ്പഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.