മകൾക്ക് ചോറുവിളമ്പി അവൾക്കൊപ്പമിരുന്ന് മൂവരും കഴിച്ചു.
സതീഷിന്റെയും സൗമിനിയുടെയും പരസ്പരമുള്ള നോട്ടവും നിരാശയും അവളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊരു ‘നികൃഷ്ടജീവി’കൾ!
അവൾക്കെല്ലാം ഉറക്കെ പറയണമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീടാവാമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് എണീറ്റ് കൈകഴുകി. തിരികെവന്ന് അച്ഛനെ പുറകിൽ നിന്ന് സഹദേവനുമുകളിൽ മുഴുവൻ ഭാരവും കൊടുത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിലൊരു മുത്തം കൊടുത്ത് അവൾ കിടക്കാനായി തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി.
അമ്മയെ പ്രകോപിപ്പിക്കാനാണെങ്കിലും അച്ഛന്റെ മുകളിൽ ചായ്ഞ്ഞപ്പോഴുള്ള എന്തോ ഒരു സുഖം ഗൗതമിയ്ക്ക് വിലയിരുത്താതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല!
മുൻപ് അച്ഛന്റെ ദേഹത്തൊക്കെ കയറിമറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതെന്താ ഇപ്പൊ ഇങ്ങെനൊര് സുഖം?
ന്റ് ഗൗതമ്യേ നീയെന്തെങ്കിലുമൊന്നുറപ്പിക്ക്?
പ്രണയമെങ്കിലും ആവാല്ലോ…അച്ഛൻ പോലുമറിയാതെ ഗൗതമിയോടൊപ്പം അവസാനിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പ്രണയം!
ആ ചോദ്യം ഒരു തീരുമാനമായി അവളറിയാതെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുകയായിരുന്നു.
‘എനിക്ക് വയ്യാ..വയ്യെനിക്ക്..അച്ഛനെത്തന്നെയാണെനിക്കിഷ്ടം! ഇനിയച്ഛനെ പിരിയല്ലേയെന്നവൾ നിശ്ശബ്ദമായി സ്വയം കേണപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇനിയച്ഛൻ അമ്മയോടൊത്ത് കിടക്കരുത്,മിണ്ടരുത്, തന്റേതാവണം തന്റേത് മാത്രം! അതിരുകടന്ന ചിന്തയാണെങ്കിലും പ്രണയിക്കാമെന്ന് മനസ്സ് സമ്മതിച്ചപ്പോൾ പ്രണയിനിയ്ക്കൊരു അതിമോഹം,! വെറുതേ ചിന്തിക്കാനുള്ള സുഖത്തിനായ് ചിന്തിക്കുന്നുവെന്നുമാത്രം.
അവൾ എല്ലാത്തിനും ഓരോ പൊട്ട ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്ന പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞ സാധാപെൺകൊടിയായി മാറിയിരുന്നു. തന്നിലെ മാറ്റങ്ങൾ അവൾ അറിയുന്നേയില്ലായിരുന്നു, അഥവാ അറിയാൻ മിനക്കെടുന്നില്ലായിരുന്നു.
സഹദേവൻ അമ്മയോടൊത്ത് ഉറങ്ങാൻ കതകടച്ചത് ഏതൊരു പ്രണയിനിക്കുമെന്ന പോലെ നിഷിതയ്ക്കും താങ്ങാനായില്ല. അവൾ വാതിൽ തള്ളിയടച്ച് റയിലിരുന്ന് കട്ടിലിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പി. എത്രനേരം അങ്ങിനെ ഇരുന്നെന്നറിയില്ല. അവളെണീറ്റ് കയറിക്കിടന്ന് തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞുറങ്ങി. സഹദേവൻ എന്നെങ്കിലും ആ തലയിണയിൽ ഒന്ന് മുഖമമർത്തിയാൽ വേദനയുടെ കൈപ്പുരസം അയാൾക്കു തിരിച്ചറിയാമായിരിക്കും…
നേരത്തെയുണരുന്ന പൂവാണ് നിഷിത!
എഴുത്തിന് പുറമേ അവൾ വരച്ച വീട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും ചിത്രങ്ങൾ വലിയ വീടിന്റെ ഹാളിന് പ്രത്യേക പ്രൗഡി നൽകിയിരുന്നു. അവൾ അതെല്ലാം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിലും, ആറുമണിയായിട്ടും അച്ഛൻ മുറിവിട്ടിറങ്ങാത്തതിൽ എന്തോ അസഹിഷ്ണുത അവളെയും അലട്ടിയിരുന്നു.
കതക് തുറന്ന് അമ്മ പുറത്ത് വന്നെങ്കിലും അച്ഛൻ യാത്രയുടെ ക്ഷീണത്തിൽ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
വെളുത്ത് സുമുഖനായ സഹദേവൻ നെഞ്ചോളം കാവിയും പച്ചയും ഇടകലർന്ന് മനോഹരമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത പുതപ്പിനുള്ളിൽ ശയിക്കുന്നത് കാണാനെന്ത് മൊഞ്ചാ..
അവൾക്കൊരു കുസൃതി തോന്നി അമ്മ അടുത്തെങ്ങുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി.
‘ഹല്ലാ മുമ്പൊന്നും അച്ഛന്റട്ത്ത് പോകുമ്പോ അമ്മയുണ്ടോ എന്നൊന്നും ഒരു ചിന്തയുമില്ലായുരുന്നു. ഇതിപ്പോ ഇന്നലത്തെ കേട് തന്നെ’
അവളൊന്ന് ശങ്കിച്ചുവെങ്കിലും എന്നത്തെയും പോലെ അച്ഛന്റടുത്ത് കുസൃതിക്കുട്ടിയായി തൊട്ടുരുമ്മി നടക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ആർക്കും മനസ്സിലാവാതിരുന്നാൽ മത്യായ്രുന്നു ഈശ്വരാ…
“ഒറങ്ങ്യേത് മതിട്ടാ മോനേ”
ഇതും പറഞ്ഞ് പുതപ്പ് പിടിച്ചൊറ്റ വലി!
ചതിച്ചു!!!
അര സെക്കന്റേ അവൾക്ക് ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കാനായുള്ളൂ… അവൾ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് കളഞ്ഞു അത്രയ്ക്ക് ഭീകരമായിരുന്നു കാഴ്ച!
ചുവന്നുതുടുത്ത കാട്ടാളൻ പൊന്തക്കാട്ടിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് അവൾ “അയ്യോ” എന്ന് നിലവിളിച്ചതും സഹദേവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. താൻ നഗ്നനാണെന്നും,എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും സഹദേവന് മനസ്സിലാക്കാൻ സെക്കന്റുകൾ വേണ്ടി വന്നു. സഹദേവൻ ചാടിപ്പിടഞ്ഞ് പുതപ്പ് വാരി മൂടുമ്പോഴേയ്ക്കും കവിയിത്രി വാണം വിട്ടതുപോലെ പാഞ്ഞ് തന്റെ മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചിരുന്നു. അയാളാകെ അസ്വസ്ഥനായിപ്പോയി. ‘ച്ചേ ഇന്നലെ അടിവസ്ത്രമെങ്കിലും ധരിച്ച് ഉറങ്ങിയാൽ മതിയായിരുന്നു.’ ഇനിയിപ്പോ ചിന്തിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല.