ഞാൻ: ഇതെന്താ പതിവില്ലാത്തൊരു ചോദ്യം. ചെയ്യാം. എല്ലാവരുടെയും കൂടി ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാം പക്ഷെ..
കാതറിൻ: പക്ഷെ?
ഞാൻ: എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു നീക്കുപോക്ക് ഉണ്ടാക്കി തരാൻ പാടില്ലേ?
കാതറിൻ: ഒന്ന് പോടാ, അതൊന്നും നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കൊച്ചുള്ള എന്നോടാ ഇത് പറയുന്നേ? ഫ്രണ്ട് ആയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാതെ.
ഞാൻ: കല്യാണം കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് കണ്ടുമുട്ടിയില്ലല്ലോ. ഞാൻ സീരിയസ് ആയി തന്നെ ചോദിച്ചതാണ്. ജസ്റ്റ് ഒന്ന് കണ്ടാലെങ്കിലും കൊള്ളാം. ദീപികയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരു പൊട്ടൻ ആയിരുന്നെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ.. ഒരു പാവം പൊട്ടനെക്കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും, എന്നെ ഇക്കാര്യത്തിൽ പേടിക്കണ്ട.
കാതറിൻ: ഓ, നീ ആള് കൊള്ളാമല്ലോ. അതിരിക്കട്ടെ, സാറിന് എന്താണാവോ കാണണ്ടേ?
ഞാൻ: പറയട്ടെ?
കാതറിൻ: ഉം!
ഞാൻ: അന്ന് ബോംബിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ വെടിപൊട്ടിച്ച ആ വെടിപ്പുര.
കാതറിൻ: ഫക്ക്..എൻ്റെ ബാക്ക് ഓ!!
ഞാൻ: യെസ് യെസ്.
പിന്നീട് എനിക്ക് അന്ന് റിപ്ലൈ കിട്ടിയില്ല, രാവിലെ നോക്കിയപ്പോൾ മെസേജ് ക്ലിയർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ പിറ്റേന്ന് പതിവുപോലെ ജോലിക്ക് പോയി. അവൾ കാര്യമായി എന്നോട് മിണ്ടിയില്ല. മാർച്ച് മാസം അവസാനത്തിലേക്ക് അടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് ശ്രീനിയേട്ടൻ ബ്രാഞ്ച് മീറ്റിനു ബാംഗ്ലൂർ പോവുകയാണ്, ക്ളോസിങ് കഴിഞ്ഞേ വരുകയുള്ളു. അന്ന് രാത്രി എന്തായിരിക്കും മെസേജ് വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, പറഞ്ഞു തീർന്നതും എനിക്ക് ടെലിഗ്രാമിൽ മെസേജ് വന്നു.
കാതറിൻ: ഡാ, നാളെ നീ ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യാമോ?
ഞാൻ: യെസ്!?
കാതറിൻ: എന്നെ ആ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ ഒന്ന് കൊണ്ട് പോകാമോ? കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ഉണ്ട്, വാങ്ങിയിട്ട് അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ ഊബർ വിളിച്ചുകൊള്ളാം.
ഞാൻ: ഓക്കേ.
അന്ന് വേറെയൊന്നും ചോദിച്ചില്ല അവൾ. ഞാൻ ഇത് കരുതിക്കൂട്ടി കാറിൽ തന്നെ പോയി.
വൈകിട്ട് ഞാനും അവളും ഒന്നിച്ചു ഇറങ്ങി. അവൾ പറഞ്ഞ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്ക് രണ്ടു കിലോമീറ്റർ ഉണ്ട്. ബൈക്കിനു വരാറുള്ള ഞാൻ അന്ന് കാറിൽ വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് സംശയം തോന്നിക്കാണണം, തോന്നിയാൽ എന്ത് മൈര്.
അങ്ങനെ കാറിൻ്റെ മുൻസീറ്റിൽ വേറെ എന്തൊക്കെയോ വിഷയങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഇരുന്നു, സൂപ്പർമാർക്കറ്റിനു മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ഹെല്പ് ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞു ഒപ്പം കയറി. സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ എടുക്കാൻ സഹായിച്ചു. അത് കുറെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അപ്പോൾ തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. ഊബർ വിളിക്കണ്ട, ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അവൾ ആദ്യം എതിർത്തെങ്കിലും പിന്നീട് സമ്മതിച്ചു.
വീട്ടിലേക്ക് മുക്കാൽ മണിക്കൂർ യാത്രയും ഉണ്ട്. കാറിലിരുന്ന് ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കുറച്ചുകൂടി ഓപ്പൺ ആയി. അവൾ പോലും അറിയാതെ അവൾ ആ വിഷയത്തിലേക്ക് സംസാരിച്ചെത്തി.
കാതറിൻ: നീ എന്തിനാണ് എന്നോട് അത് കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞത്?
ഞാൻ: അതെനിക്ക് വീക്നെസ് ആണ്, പിന്നെ എന്തോ കണ്ടാൽ കൊള്ളാമെന്നൊരു ആഗ്രഹം.
കാതറിൻ: ബെസ്റ്റ്. കേൾക്കുമ്പോ പുറംകാലിനു അടിക്കാനാ തോന്നണേ.
ഞാൻ: ശെടാ, മാനേജർ ഇങ്ങനെ ചൂടായാൽ എന്ത് ചെയ്യും. ഞാൻ ഒരു ഉപദ്രവകാരി അല്ല. ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്ന കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, കുറെ നാളായിട്ട് തോന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അത്രെയേ ഉള്ളു.
കാതറിൻ: നീ അവളുടേത് കണ്ടിട്ടില്ലേ?
ഞാൻ: ഇല്ലന്ന്..
കാതറിൻ: അടിപൊളി. നീയും നിൻ്റെ ഒരു ഉണക്ക ആഗ്രഹവും. അല്ല, ഇതിപ്പോ നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചാലേ നീ പണിയെടുക്കുവോള് എന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ: അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ കണ്ടാൽ എനിക്കൊരു സംതൃപ്തി ഉണ്ടാവും. വേറെ ഒരു തരത്തിലും ഞാൻ ഒരു മോശവും പറയില്ല. വാക്കാണ്.
കാതറിൻ: ഉം. എനിക്ക് ആലോചിക്കുമ്പോ ചിരിയും വരുന്നുണ്ട്. അല്ല, ഇതിപ്പോ എങ്ങനെയാ പരിപാടി, ഫോട്ടോ ആണോ വേണ്ടേ നിനക്ക്!?
ഞാൻ: എൻ്റെ പൊന്നോ വേണ്ട. മൊബൈലുപോലെ അപകടം പിടിച്ചൊരു സാധനം ലോകത്തില്ല. എനിക്ക് നേരിട്ട് ഒന്ന് കാണിച്ചു തന്നാൽ മതി എപ്പോഴെങ്കിലും. പ്രൈവസി വേണമെങ്കിൽ എൻ്റെ ഫ്രണ്ട് ൻ്റെ വീട് ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട് നമ്മുടെ ഓഫീസിൻ്റെ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ. ഇനി അവിടെ കൊണ്ടുപോയി പീഡിപ്പിക്കുവോ എന്നൊന്നും ആലോചിച്ചു കാടുകയറേണ്ട. ഞാനൊരു മൈരും ചെയ്യില്ലെന്ന് അറിയാല്ലോ. എനിക്ക് അതൊന്ന് കണ്ടാൽ മതി. ഇത് നമ്മൾ രണ്ടും മാത്രമേ അറിയൂ, ദൈവമാണ് സത്യം. പിന്നെ ഇതിൻ്റെ പേരും പറഞ്ഞു ഒരു കോപ്പും ഞാൻ ചെയ്യാൻ പോവുന്നുമില്ല.