അതൊരു വീടായിരുന്നു, നൈറ്റി ധരിച്ചൊരു സ്ത്രീ, മുറ്റത്ത് കൊഴിഞ്ഞ് വീണ പ്ലാവിലകൾ കുനിഞ്ഞ് അടിച്ചുവാരുന്നു. കൊള്ളാം നല്ലൊരു പീസ്. അവൾ കുനിഞ്ഞ് പ്ലാവിലകൾ പെറുക്കുമ്പോൾ പകുതിയോളം വെളിയിൽ തള്ളിയ മുലക്കുടങ്ങൾ തുളുമ്പുന്നുണ്ട്. ബ്രാ ഇട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തം. അധികം കാണാൻ പറ്റിയില്ല. അപ്പോഴാണ് അവർ നിവരുന്നതും, ആളെ വ്യക്തമാകുന്നതും.
ദൈവമേ! അംബിക ടീച്ചർ!
അയ്യേ… ടീച്ചർ നൈറ്റി കൈ കൊണ്ട് നെഞ്ചിലേക്ക് പൊത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. താന് ഒളിഞ്ഞ് നോക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാവും. ആകെ നാണക്കേടായി. ദേ, വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശ്ശോ.. എങ്ങനെയാ വിശ്വസിപ്പിക്കുക? കടയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി തീരെ പിടിച്ച് വയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോഴാണ് മൂത്രമൊഴിക്കാൻ നിന്നത്. അതിപ്പൊ ഇങ്ങനെയും ആയി. ഒരിക്കലുമിത് ടീച്ചറിൻ്റെ വീടാകുമെന്ന് കരുതിയില്ല. ഇന്നലത്തെ പ്രശ്നവും പിന്നെ ഇപ്പൊ ഇതും കൂടിയാകുമ്പോൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവർ വിശ്വസിക്കില്ല. അവനാകെ അങ്കലാപ്പിലായി.
“ എന്താടാ വിളിച്ചത് കേട്ടില്ലേ?”
അവനെ ക്ഷണിച്ച് കൊണ്ട് അംബിക ഗേറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്ന് വന്നപ്പോൾ കണ്ണൻ വേഗം സിബ്ബ് നേരെയാക്കി അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. അവൻ സിബ്ബിടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ഞെട്ടി. ദൈവമേ! ഈ ചെക്കൻ തന്നെ നോക്കി കൈയിൽ പിടിക്കുകയായിരുന്നോ?! എന്തൊരു ധൈര്യം! ചെറിയ പ്രായത്തിലും വെറും അഭാസനായിട്ടാണല്ലോ വീട്ടുകാർ വളർത്തിയേക്കുന്നത്. ഇവനെ നേരെയാക്കിയില്ലെങ്കിൽ നാളെ എന്തായിത്തീരും! അവൾക്ക് സ്വന്തം വിദ്യാര്ഥിയുടെ ഭാവിയോർത്ത് ആധിയായി.
“ കേറി വാടാ, നീയെന്താ മടിച്ച് നില്ക്കുന്നത്?” ഉള്ളില് നല്ല വ്യക്ലബ്യത്തോടെയാണെങ്കിലും ടീച്ചറുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് കണ്ണൻ അവരോടൊപ്പം വീടിനകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.
“ നീയിരിക്ക്… ഞാൻ കുടിക്കാൻ എന്തേലുമെടുക്കാം.”
ടീച്ചർ അകത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ അവൻ വീടാകമാനമൊന്ന് നോക്കി. മറ്റാരും അവിടെയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇവർ ഒറ്റയ്ക്കാണോ താമസം?
ടിവി സ്റ്റാന്റിന് മേലെ ടീച്ചറുടെയും ഭർത്താവിൻ്റെയും മകളുടെയും ഫോട്ടോ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഹായ്, നല്ലൊരു ചേച്ചി. ടീച്ചറുടെ ചെറിയ പതിപ്പ്. പക്ഷേ ഇവരൊക്കെ എവിടെപ്പോയി? മനസ്സിൽ ജിജ്ഞാസയുണ്ടായി, അപ്പോഴേയ്ക്കും അംബിക ജ്യൂസുമായി വന്നു.
“ ദാ, കുടിക്ക്.”
ട്രേയുമായി അവനിരുന്ന സോഫയിൽ അവനോടൊപ്പം ചേർന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് അവൾ തിരക്കി.
“ കണ്ണന്റെ വീടിവിടെ അടുത്താണോ?”
“ അതെ. അരക്കിലോമീറ്റർ പോയാൽ മതി.”
“ ആഹാ… ഇത്ര അടുത്താണെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല. അപ്പൊ ഇനി സഹായത്തിന് വിളിച്ചാൽ ആളായല്ലോ.”
“ അല്ല, ടീച്ചറുടെ ഹസ്ബൻ്റ് എവിടെ?”
“ പുള്ളിക്കാരൻ ബഹറിനിലാ. ഇപ്പോൾ വന്നുപോയിട്ട് ഒരു വർഷമായി, ഇനി അടുത്ത വർഷമേ വരൂ.”
“ അപ്പൊ മക്കളൊക്കെ…?”
“ ഓഹ്, ഒരു മോളുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒരു കോളേജിൽ ചേർന്നു. ഇപ്പൊ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയാ. അവൾക്കും ടീച്ചറാകാനാ ആഗ്രഹം.” അംബിക അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവൻ മനസ്സിലോർത്തു. അപ്പൊ ടീച്ചറിവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. എങ്ങനെയാ ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്കിങ്ങനെ കഴിയുന്നത്! പേടിയാവില്ലേ? അവന്റെ വിചാരങ്ങൾ മനസ്സിലായത് കൊണ്ടാവും അംബിക പറഞ്ഞു.
“ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു എന്നാകും ചിന്തിക്കുന്നത്. വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്ത് പരിചയക്കാരൊക്കെയുണ്ട്. പിന്നെ ഇപ്പൊ നീയുമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ. ഭർത്താവും മോളുമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും എന്തേലും ആവശ്യം വന്നാൽ ഓടിവരാൻ നിങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലേ? എൻ്റെ പൊന്നുമക്കൾ.”
ചിരിച്ച് കൊണ്ടാണ് അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും, അതവന്റെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു.
“ങ്ഹാ.. പിന്നേ, നീ ഇറച്ചിയും മീനുമൊക്കെ കൂട്ടുമല്ലോ, അല്ലേ? ഇനി എന്തായാലും ഊണ് കഴിച്ചിട്ട് പോയാൽ മതി.”
“ അയ്യോ വേണ്ട ടീച്ചർ, അച്ഛൻ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും. ഞാൻ ചെന്നിട്ടേ അച്ഛൻ കഴിക്കൂ.”
“ അതെന്തേ… അമ്മ കാത്തിരിക്കില്ലേ…?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചപ്പോള് അവന്റെ മുഖം മങ്ങി.