“ എനിക്ക് അമ്മയില്ല ടീച്ചറേ… പ്രസവത്തിലേ മരിച്ചുപോയതാ.”
അംബികയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. ആ ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.
“ യ്യോ… സോറിയെടാ. ടീച്ചർ ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ ചോദിച്ചതാ. സാരമില്ല. അതുപോട്ടെ, എന്നാൽ ഇന്ന് മോൻ അച്ഛന് പകരം അമ്മയുടെ കൂടെയിരുന്ന് കഴിക്ക്… ഒരു ദിവസത്തേക്ക്.”
“ അമ്മയുടെയോ?” അവന്റെ പുരികമുയർന്നു.
“ അതെ… നീയെനിക്ക് മോനെ പോലെയല്ലേ? എന്താ എന്നെ അമ്മയായി കാണാൻ കണ്ണന് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടുമുണ്ടോ?”
ടീച്ചറുടെ ആ ചോദ്യം അവനിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടാക്കി. അവർ അവനോട് ചിലത് പറയാതെ പറയുകയാണെന്നും അതിനാണ് വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചതെന്നും അവന് മനസ്സിലായി. അന്ന് ടീച്ചർ സ്നേഹത്തോടെ ഊട്ടിയ ഊണിന്റെ രുചിയും നാവിൽ പേറി അവൻ അവിടുന്ന് സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
പിന്നീടെന്തായാലും പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അംബിക ടീച്ചറെ കണ്ണൻ കാമത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയില്ലെന്നത് തികച്ചും സത്യമാണ്. വേറെ ഏതൊക്കെ ടീച്ചറുടെ ദേഹത്തിൽ വാണത്തിനുള്ള വക തേടിയാലും അംബിക ടീച്ചറെ അങ്ങനെ നോക്കില്ലെന്ന് അവൻ ശപഥമെടുത്തിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് ക്ലാസിൽ വന്നപ്പോൾ കണ്ണനെ അവൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അവന് വേണ്ടി വാങ്ങിയ കുറച്ച് ചോക്ലേറ്റുകൾ കൊടുത്തു. അവനത് വലിയ സന്തോഷമായി. ടീച്ചറുമായി കൂടുതൽ അടുക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. ടീച്ചറുടെ വീടിന് മുന്നിലൂടെയാണ് അവൻ ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നത്. അന്ന് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികളെല്ലാം പോയിട്ടും അവൻ ടീച്ചർക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിന്നു. ഒരുമിച്ച് വീടുകളില് പോയി. പിറ്റേന്ന് അവൾ സ്കൂളിലേക്ക് വരുമ്പോഴും അവൻ ടീച്ചറുടെ വീടിന് മുന്നിൽ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ കൂടെ വരാൻ വേണ്ടി.
അവന് തന്റെ ഒപ്പം നടക്കുന്നത് വലിയ അംഗീകാരമായാണ് കാണുന്നതെന്ന് അംബികയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവളും അവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇടക്കിടയ്ക്ക് ചോക്ലേറ്റുകളോ മിഠായികളോ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അവന് കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി വാങ്ങി കൊണ്ടുവരും.
അവനുമായിട്ട് അല്പം അകലം പാലിക്കണമെന്നും, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെയാ വൃത്തികെട്ട പേരുദോഷത്തിന് അംബികയും എല്ലാവർക്കും പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാനുള്ള വകയാവും എന്നൊക്കെ സജിത ടീച്ചർ അവളെ ഉപദേശിക്കാറുണ്ട്. അതുകരുതി അവൾ അല്പം അകലം പാലിക്കുമ്പോളായിരിക്കും അവൻ അവൾക്ക് വേണ്ടി നെല്ലിക്കയോ മാങ്ങയോ, അങ്ങനെ എന്ത് കിട്ടിയാലും കൊണ്ടുവന്നു കൊടുക്കുന്നത്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അംബിക ക്ലാസെടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ കണ്ണൻ ബോർഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്തോ തുടയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു. കുട്ടികളെല്ലാം അങ്ങോട്ട് നോക്കി ആർത്തുചിരിക്കുന്നു. എന്താ കാര്യമെന്ന് അറിയാൻ ബോർഡിൽ നോക്കിയതും അവളും വല്ലാതെയായി.
‘ മുല കൊതിയൻ’
ക്ലാസിലെ എരണംകെട്ട പിള്ളേരാരോ പറ്റിച്ച പണിയാണ്. അവനാകട്ടെ, ആരോടും ഒരു പരിഭവവുമില്ലാതെ അത് മായിക്കുന്നു. അംബികയ്ക്ക് എന്നാലും അത് വല്ലാതെ നീറ്റലുണ്ടാക്കി. ആ ക്ലാസ്സ് കഴിയുന്നതുവരെ അവൻ തലകുനിച്ചിരുന്നത് അവളെ വീണ്ടും വിഷമിപ്പിച്ചു.
അന്ന് വൈകിട്ട് ഒരുമിച്ച് വരാൻ അവളെ കാത്ത് കണ്ണനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ കുഞ്ഞ് മനസ്സിനുണ്ടായ ചമ്മൽ കാരണമാണ് അതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ പിറ്റേന്ന് വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ അവൻ കാത്തുനിൽക്കുമെന്ന് കരുതി. അതും ഉണ്ടായില്ല. അന്ന് അവസാനത്തെ പിരീഡിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഇന്റർവലിൽ അവളവനെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
“ ഇന്ന് നേരത്തെ പൊക്കളയരുത്. ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോൾ ഒരുമിച്ച് പോവാം…” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാളും ഒരുമിച്ച് ബസ്സില് കേറി. ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ അംബിക അവനോട് വിൻഡോസീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കൂടെയിരുന്നു.
“ എന്തായിരുന്നു മോൻ ഇന്നലെ ടീച്ചറെ കാത്ത് നിൽക്കാഞ്ഞത്?”