“ നീ ഇപ്പോഴും രാത്രിയില് സ്വപ്നം കാണാറുണ്ടല്ലേ?”
അഞ്ചാം രാത്രിയിലും നിക്കറിന് മുന്നിലെ നനവ് പൊത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനെ നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു. അവൻ തലകുനിച്ച് ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ അതോ… അറിഞ്ഞോണ്ടാണോ?” അവൾ കാര്യമായി തന്നെ ചോദിച്ചു. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഉത്തരമൊന്നും കിട്ടാഞ്ഞപ്പോൾ അവളൊരു മുണ്ടെടുത്ത് കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു.
“ നിക്ക് മനസ്സിലാവും കണ്ണാ. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് ആറ് മാസമേ ഉള്ളൂ… ആ വീട്ടില് വെച്ച് ചെയ്യണത് പാപമാണെന്നല്ലേ നിന്റെ ഉള്ളില്? അതോർത്ത് വെഷമിക്കണ്ട. ഇനി അറിഞ്ഞോണ്ടാണെങ്കിലും അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഇവിടെ വച്ചായിക്കോളൂ. ഈ പ്രായത്തില് എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതേ നീയും ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. മനസ്സിൽ ചീത്തവിചാരം ഒന്നുമില്ലേൽ അതൊന്നും ഒരു തെറ്റായിട്ട് ടീച്ചർ കാണുകയുമില്ല.”
“ ടീച്ചറേ..”
അംബിക അവനെ മുഴുവിക്കാൻ വിട്ടില്ല.
“ എന്റെ മോന് പാപമൊന്നും വിചാരിക്കണ്ട. പക്ഷേ ഇനിയെന്തായാലും നിക്കറിൽ പറ്റിക്കാൻ നിക്കണ്ട. പുതപ്പിലോ മറ്റോ തുടച്ചാൽ മതി. പോണ വഴിക്ക് ആളുകള് കണ്ടാൽ മോശമാ.” അവൾ കുറച്ച് താഴ്ന്ന സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
“ ങും… എന്നിട്ട് കരണ്ട് വന്നാലുടൻ നല്ല കുട്ടിയായിട്ട് ഇരുന്ന് പഠിച്ചോണം, കേട്ടോ…” വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ മുടി അവൾ പിടിച്ചുലച്ചു.
അവന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ടീച്ചർ അവനെ സ്വന്തം ഉള്ളംകൈയെന്ന പോലെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം സ്വയംഭോഗം നിർത്തിയതാണെന്നും അതാണ് ഈ സ്വപ്നസ്ഖലനങ്ങൾക്ക് കാരണമെന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതും താനൊന്നും പറയാതെ തന്നെ. ഇനി അതല്ല, അറിഞ്ഞോണ്ടാണെങ്കിലും ടീച്ചർക്ക് ഓക്കെയാണ്. അത്രത്തോളം തന്റെ വികാരങ്ങളെ അവർ ഉൾകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇവർ ടീച്ചറല്ല, എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്ന ദൈവമാണ്.
എന്തായാലും അന്നുമുതൽ അംബികയുടെ അറിവോടെ തന്നെ അവൻ കരണ്ട് പോകുമ്പോഴൊക്കെ ഇരുട്ടിൽ വികാരങ്ങള് അവന്റെ ശമിപ്പിച്ചു. മായേച്ചിയുമായുള്ള അവന്റെ സാങ്കല്പിക സമാഗമങ്ങൾ അംബികയുടെ വീട്ടില് പതിവായി. ചേച്ചിയുടെ മുലകൾ ഞെരിക്കുന്നതായി മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ച് കുട്ടനെ താലോചിച്ച് കണക്കില്ലാതെ അവനവിടെ പാൽപ്പുഴ ഒഴുക്കി. കറണ്ട്കട്ടിന്റെ ആ അരമണിക്കൂറിൽ വ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ ശിഷ്യൻ രേതസ്സ് ഒഴുക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ അംബിക മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തിൽ അവന് പഠിക്കാനുള്ള നോട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കി. ഇടയ്ക്കവൻ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് ഒളിച്ചുകേറുന്നത് കണ്ടിട്ടും സാധാരണ ഭാവത്തില് ഇരുന്നു. കണ്ണന് വൃത്തി നിർബന്ധമായിരുന്നു. പുതപ്പിൽ തേച്ചോളാനാണ് പറഞ്ഞെങ്കിലും തന്നെ ടീച്ചറെക്കൊണ്ട് തന്റെ കുണ്ണപ്പാലിന്റെ വിഴുപ്പ് കൂടി അലക്കിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.
ഇത്രയുമൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ നടന്ന് കണ്ണൻ വിഷാദരോഗത്തിൽ നിന്ന് കരകേറിയിട്ടും അംബികയുടെ ആ വലിയ മനസ്സിനെ കാണാതെ അന്നാട്ടുകാർ അതും അന്തിച്ചർച്ചയ്ക്ക് വിഷയമാക്കി.
“ പൊന്നളിയാ.. തന്ത ചത്താലെന്താ… അവന് പുതിയൊരു ഷുഗർമമ്മിയെ കിട്ടിയില്ലേ?”
“ ഷുഗർമമ്മിയോ.. അതെന്താ…?” സതീശന് തല ചൊറിഞ്ഞു.
“ അതേയ്… ഈ പുറംനാട്ടിലൊക്കെ മീശ മൊളയ്ക്കാത്ത പയ്യന്മാർക്ക് ഇങ്ങനെ ചെത്തിനടക്കാൻ ക്യാഷ് കൊടുത്ത് കൊണപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്ന ചില കൊച്ചമ്മമാരുണ്ട്. അവരെ പറയുന്നതാ ഷുഗർമമ്മീന്ന്…”
“ ഹൊ… എന്ത് മമ്മിയായാലും ആ ചെറുക്കന്റെ ഒരു യോഗം…. ആ പെണ്ണുമ്പിള്ളയുടെ കെട്ടിയോൻ ഗൾഫിൽ അല്ലേ.. പിന്നെ ആകെയുള്ള മകളും. അവളും നല്ല അടിപൊളി പീസാണെന്നാ കേട്ടത്. അവളൂടി വന്നാല് ചെക്കനെ രണ്ടൂടി പിഴിഞ്ഞെടുക്കും. ഹോ, അവന്റെ കൂതിയിൽ വരച്ച കമ്പുകൊണ്ട് നമുക്കൊക്കെ ഒരേറ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ!” അറുപതുകാരൻ വറീതിന്റെ നെടുവീര്പ്പ്.
“ ചേട്ടൻ വെഷമിക്കണ്ട… അങ്ങനെ നമുക്ക് തിന്നാൻ കിട്ടാത്തതൊന്നും ഒരുത്തനും തിന്നില്ല. അധികകാലം തീറ്റിക്കില്ല ഈ സതീശന്!” അതും പറഞ്ഞ് ഗ്ലാസിൽ ബാക്കിയിരുന്ന മദ്യം ഒറ്റ മോന്തിന് അയാൾ കുടിച്ചുതീർത്തു. എന്നിട്ട് ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി വരുന്ന അംബികയെ വഴിയില് കാത്തുനിന്നു.