ക്ലാസിൽ വന്നതും അവൾക്ക് കണ്ണനെ മുന്നിലേക്ക് വിളിച്ചു. തനിക്ക് വഴക്ക് കേട്ടതിന്റെ നീരസം അവനോടുള്ള ദേഷ്യമായി മാറിയിരുന്നു. അവനോട് കൈ നീട്ടാന് പറഞ്ഞ് കുട്ടികളുടെയെല്ലാം മുന്നിൽവച്ച് വടികൊണ്ട് തുടരെ അടിച്ചു. അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ കൈ പിൻവലിക്കുകയോ കരയുകയോ ചെയ്തില്ല. അടിക്കുന്നതിനിടയിൽ, എന്തിനാ ഇത് ചെയ്തതെന്ന് പലവട്ടം ചോദിച്ചിട്ടും അവൻ പറഞ്ഞില്ല. നിന്നുകൊണ്ടു.
അന്ന് വൈകിട്ട് അവൻ ടീച്ചർക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിന്നില്ല. വീട്ടിലേക്കുള്ള വരവും ഉണ്ടായില്ല. എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെയെന്ന് ഭാവിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് നെഞ്ചിലൊരു പൊള്ളൽ പോലെ. പിറ്റേന്ന് ക്ലാസെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അവനിലായിരുന്നു. ആരോടും മിണ്ടാതെയും ചിരിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ള് പിടഞ്ഞു. തമാശയൊക്കെ പൊട്ടിച്ച് പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കിയിട്ടും, അവൻ അവളോട് മിണ്ടിയില്ല. പിന്നീടൊരു മൂന്നാല് ദിവസം അങ്ങനെ തന്നെ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ദുഃഖം ഏറിവന്നു. അന്യനായ ഒരു കുട്ടിയാണ്. പഠിപ്പിക്കുന്ന നൂറോളം പേരിൽ ഒരാൾ. പക്ഷേ ഇപ്പോള് അവനില്ലാതെ തനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നായിരിക്കുന്നു. ഭർത്താവും മോളും അടുത്തില്ലാത്തപ്പോഴും ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ വന്നത് കണ്ണനുമായി അടുത്തപ്പോഴാണ്.
അന്നത്തെ സംഭവത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അറിയാൻ അവൾ ഉറച്ചു. ആ കുട്ടിയെ കല്ലെടുത്ത് എറിഞ്ഞതിന് സാക്ഷിയായ വേറൊരു കുട്ടിയെ അവൾ മാറ്റിനിര്ത്തി പലവട്ടം ചോദിച്ചു.
“ എന്തിനാ കണ്ണൻ ജിബിനെ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞത്?”
“ അത്… അത്… ടീച്ചറെ…”
“ ധൈര്യമായി പറഞ്ഞോ… ടീച്ചർ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.”
ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു.
“ ജിബിൻ അവനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ ടീച്ചറെ പറ്റി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കി.”
“ അവനെന്താ എന്നെപ്പറ്റി കളിയാക്കി പറഞ്ഞത്?” അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“ അത്… അവൻ നാട്ടിൽ ഫേമസ് ആയതുകൊണ്ട് ടീച്ചർ അതിന്റെ സുഖം കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ് അവനെ വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കുന്നതെന്ന്. വൈകിട്ട് മുതല് രാത്രി വരെ ടീച്ചർ അവന് ടീച്ചറുടെ അമ്മിഞ്ഞ ചപ്പാൻ കൊടുക്കുവാണെന്ന്… പിന്നെ കൈയെടുത്ത്….”
“ മതി.” അംബിക സ്വരമുയർത്തി. ചെക്കൻ പേടിച്ചുപോയി.
“ നീ പൊക്കോ…”
അവനിലെ നന്മ മനസ്സിലാക്കിയതോടെ അവളുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത നൊമ്പരമുണ്ടായി. അന്നവൾ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. കണ്ണൻ ബസ്സിറങ്ങി വീടിന് മുന്നിലൂടെ വരുന്നതും കാത്ത് ഗേറ്റിന് മുന്നില് നിന്നു. ടീച്ചറെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത ഭാവത്തില് പോവുകയായിരുന്ന അവനെ സ്വല്പം ബലം പിടിച്ച് നിർത്തി.
“ ടീച്ചറോട് പെണക്കമാണോടാ…?”
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
“ ശരി, ഞാന് തോറ്റു. ഇനിയെന്താ എന്താ വേണ്ടത്? ഏത്തമിടണോ?”
അവൾ കുനിഞ്ഞ് ഏത്തമിടാൻ നോക്കി.
ങേഹേ, അവന് അനക്കമില്ല. അതോടെ അംബികയ്ക്ക് സമനില തെറ്റി. ഗേറ്റ് തുറന്ന് പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്നിരുന്ന ചെടിയുടെ കമ്പൊടിച്ച് അവന് മുന്നിൽ പാഞ്ഞുവന്നു. എന്നിട്ട് ഇടതുകൈ നീട്ടി കമ്പുകൊണ്ട് വലതുകൈയിൽ ആഞ്ഞടിക്കാൻ തുടങ്ങി. പൊള്ളുന്ന വേദനയായിരുന്നിട്ടും അവൾ നിർത്തിയില്ല.
കണ്ണനത് അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് വടിയിൽ കേറിപ്പിടിച്ചു. അംബിക നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, നിറകണ്ണുകളോടെ തന്നെ നോക്കുന്ന ആ കൗമാരക്കാരനെ. ആ കണ്ണുകളിൽ ആകെയുള്ളത് അവളോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തിരയിളക്കം മാത്രം. അവളുടെയും കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ എന്റെ മോനേ…” അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ കണ്ണുകളിലും കവിളുകളിലും അവളുടെ വിരലുകൾ തലോടി.
“ അപ്പൊ ആരെങ്കിലും ടീച്ചറെപ്പറ്റി അനാവശ്യം പറഞ്ഞാൽ കണ്ണനവരെ അവരെ ശരിയാക്കുമല്ലേ… തെമ്മാടി.” അവളവന്റെ കവിളിൽ പിച്ചി. പിന്നെ വീണ്ടും അണച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ നിനക്കെന്താ എന്നോടിത്ര ഇഷ്ടം?”
“ അത്… എനിക്കറിയില്ല… ടീച്ചറെ എനിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടമാ. എപ്പഴും കണ്ടോണ്ടിരിക്കണമെന്നാ എന്റെ മനസ്സില്…”