വായിലൂടെയും മൂക്കിലൂടെയും ധൂമം വിട്ടുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടിരുന്നു.. മലയുടെ മറുഭാഗത്തു കാടാണെന്നു തോന്നി, മരങ്ങളും കുറ്റി ചെടികളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു… അവിടേക്കു ഇറങ്ങുന്ന വഴിയിലായി ഒരു കൽവെളക്കും അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ കുങ്കുമവും നാരങ്ങയും ഇരിക്കുന്നു.. ഞാൻ ബീഡി നിലത്തിട്ടു ചവുട്ടി തിരുമ്മി അവിടേക്കു നടന്നു… അടുത്തു എത്തിയപ്പോളാണ് അതിന്റെ മുന്നിലായി ഒരു വലിയ ഗുഹ കണ്ടെത്, അതിലേക്കു ഒന്ന് കേറി നോക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിച്ചു ഞാൻ കൊഴഞ്ഞു.. വല്ല കരടിയുടെയും മടയാണെൽ തീർന്നില്ലേ, കാറി കൂവിയാൽ പോലുമൊരു മനുഷ്യൻ അറിയില്ല… അകത്തു നല്ല ഇരുട്ടും, എന്റെ ബുദ്ധി പറഞ്ഞു… പോത്തുപോലെ വളർന്നിട്ടും എന്തൊരു പേടിയാ നിനക്ക്, ഒന്ന് കയറി നോക്കിയാൽ എന്താ തെറ്റ്.. വല്ല അമ്പലവും ആവും, പുറത്ത് വിളക്ക് ഉണ്ടെല്ലോ, മനസ്സു പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് ഞാൻ അതിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി, അരികിലായി കണ്ട കുറച്ചു ഉണങ്ങിയ പുല്ല് പറിച്ചു അരയിൽ നിന്നും തീപ്പെട്ടി എടുത്തു അതിനു തീ കൊടുത്തു… ഇപ്പോൾ എരിയുന്ന ചെറിയ തീയുടെ വെട്ടത്തിലതിന്റെ അകം കാണാം… എന്റെ നാസികകളെ തുളച്ചു വാവലുകളുടെ വിസർജ്ജനത്തിന്റെ നാറ്റം കയറി വന്നു… ആ ഗുഹക്കു ഒരു പത്തു മുപ്പതു അടി നീളമുണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ കുളിരു കോരുന്ന പോലെ തോന്നി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി… ഉള്ളിലെന്തോ വലിയ വിഷമം വന്നതു പോലെ നെഞ്ച് പടുപട മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി, ആരോടെന്ന് ഇല്ലാത്തൊരു കോപം തോന്നി… ഞാനാ ഗുഹയിൽ നിന്നും ഓടി പുറത്തിറങ്ങി, അപ്പോൾ നല്ലതുപോലെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എന്തൊക്കെയാ നടന്നത് എന്ന് ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് ആലോചിച്ചു. മലയിൽ നിന്നും തിരിച്ചു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ഓരോരോ കാരണങ്ങൾ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…. ഗുഹയിൽ വായു സഞ്ചാരം കുറവായതു കൊണ്ടാവും… അല്ലേൽ കത്തുന്ന ചൂട്ടിന്റെ പുകയും വാവലിന്റെ നാറ്റവുമെല്ലാം കൂടെ അടിച്ചു തല പെരുത്തതാവും… ഞാനാ മല കയറാൻ എടുത്തതിന്റെ മൂനിലൊന്നു സമയം കൊണ്ടു തിരിച്ചിറങ്ങി മണ്ണ് പാതയിലെത്തി… അവിടുന്നു നേരെ തറവാടിന്റെ ദിക്ഷയിൽ വെച്ചു പിടിച്ചു… ദൂരെ ആരൊക്കെയോ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ മുഖത്തു നിന്നും ഭയം തുടച്ചു മാറ്റി മുന്നോട്ടു നടന്നു.. കുറച്ചു കൗമാരപ്രായക്കാരായിരുന്നു അവിടെ നിന്നത്, നാലു പെണുങ്ങളും മൂന്ന് ആണുങ്ങളും…
പെണ്ണുങ്ങളിൽ ഒന്ന് മീരയാണെന്നു പുറകു കണ്ട് തന്നെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി… ഞാൻ കുറച്ചു കൂടെ അടുത്തു എത്തിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം എന്നിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ നേരെ നോക്കി മുന്നോട്ടു നടന്നു…
“അല്ലാ…. ഇതാരാ, ചിറ്റില്ലത്തിലെ കൊച്ചു തമ്പുരാനോ…”
ആ കൂട്ടത്തിലെ ഒരു പയ്യനെന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…
“തമ്പുരാനെന്താ ആനയും പരിവാരങ്ങളും ഇല്ലാതെ കാലൻ കുടയും കുത്തി നടക്കുന്നത്….”
വേറൊരുത്തൻ ചോദിച്ചപ്പോളെല്ലാവരും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി…. ഞാൻ ചെറിയ ഭയത്തോട്ടെ നോക്കിയത് മീര ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നാണ്. ഇല്ലാ…. അവളുടെ മുഖത്തു ഭാവമാറ്റമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു…
“മോനേ… ചന്ദു.. നീ ഇന്നും താമസിക്കുന്നത് ചിറ്റില്ലത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ വല്യപ്പന് ധാനം കിട്ടിയ പത്തു സെന്റിൽ തന്നെയല്ലേ…”
മീര എന്നെ കളിയാക്കിയവനെ നോക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും അവനും ഞെട്ടി… അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.. പെണ്ണിനു എന്നോടൊരു അനുകമ്പ ഉണ്ടോ… ഭഗവാനെ നീ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ, ഇനി ഗുഹയിലെ അമ്പലത്തിനു നല്ല പവർ ആണോ എന്തോ.. ഞാൻ മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോൾ കുറച്ചു പുറകിലായി മീരയും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ഞാൻ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു..
“എന്താ ഈ കേട്ടത്…. മീരയെന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തോ അതോ… ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടതാണോ..”
മീര നടന്നു അടുത്തു എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു..
അടുത്ത ഭാഗം ഇപ്പോഴാ വരിക കുട്ട്യേ