വേണമെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ എല്ലാം നടക്കും,,, അല്ലാതെ ഇങ്ങനെ ഓരോ ഒഴിവുകയിവ് പറഞ്ഞിട്ട് പിന്നെ ജീവിതത്തിൽ കഷ്ടപ്പാടാണ് എന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്നതിൽ ഒരു അർത്ഥവും ഇല്ല !!
അല്പം ശാസിക്കുന്ന രീതിയിൽ ആയിരുന്നു മായേച്ചിയുടെ ആ സംസാരം,,,
അത് കേട്ടപ്പോൾ മാനസിക്കും വല്ലാതെ തോന്നി,,,
അയ്യോ ഞാൻ വെറുതെ ഒഴിവു പറയുന്നതല്ല മായേച്ചി,, എൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ,,, ഇവിടെ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഒക്കെ ആയിട്ട് നിക്കാൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനു കുറഞ്ഞത് എട്ടു പത്തു മണിക്കൂർ നിൽക്കേണ്ടി വരില്ലേ? അത്രയും സമയം വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ,,,
അതിനു ഞാൻ എപ്പോഴാ പറഞ്ഞെ നിനക്ക് റിസപ്ഷനിൽ ആണ് ജോലി എന്ന് ?? ഹർഷനും മോളും സ്കൂളിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ ഫ്രീ അല്ലെ? അതിനു ഇടയിൽ വന്നുപാകാവുന്ന ജോലി ആണെങ്കിൽ പിന്നെ വേറെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ??
അതില്ലാ,,, നിസ്സംഗതയോടെ ആയിരുന്നു മാനസിയുടെ ആ മറുപടി
ഹ്മ്മ്,,, ഞാൻ ഒന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ,, ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കാം,, മായ ചെറിയ ആലോചനയോടെ പറഞ്ഞു,,,
ലഞ്ച് കഴിഞ്ഞു അവർ വീണ്ടും മായ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോട്ടലിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോയി
പക്ഷെ ഈ പ്രാവശ്യം മാനസി ആ ഹോട്ടലിനെ നോക്കിക്കണ്ടത് മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ ആയിരുന്നു,, എല്ലാം ഒത്തു വന്നാൽ താനും ഒരു ദിവസം ഇവിടത്തെ ജീവനക്കാരിയാകും എന്ന മനോനിലയോടെ,,,
വളരെ വൃത്തിയുള്ളതും, ആഡംബരങ്ങൾ അടങ്ങിയതുമായ ഹോട്ടൽ,, അവിടുത്തെ ജീവനക്കാർ പോലും ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് താനിപ്പോൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ,,, പോരാത്തതിന് ഇവിടുത്തെ അസിസ്റ്റന്റ്റ് മാനേജർ ആയ മായേച്ചി തനിക്ക് അടുപ്പമുള്ള ആളും,,
എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ജോലി ചെയ്യാൻ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് മാനസിയും കൊതിച്ചു തുടങ്ങി,,,
എന്നാൽ ഇതേ സമയം മായ ശ്രദ്ധിച്ചത് മറ്റൊരു കാര്യമായിരുന്നു,, തൻ്റെ ഹോട്ടലിൽ താമസിക്കുന്ന ഗസ്റ്റുകളിൽ പലരും അവരുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോൾ അവരിൽ മിക്കവരും മാനസിയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,, പ്രായഭേദമന്യേ,,,
ആ നീണ്ട നേരത്തെ സംസാരത്തിനിടയിൽ മായ മാനസിയോട് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു
മായ: എത്ര വയസ്സില നിൻറ്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞേ,,,
മാനസി: ഇരുപതു
മായ: ഇപ്പൊ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര വർഷമായി,,
മാനസി: എട്ടു വർഷം
മായ: മാളൂട്ടിക്ക് ഇപ്പൊ എത്ര വയസ്സായി
മാനസി: ഏഴ്
അപ്പോൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ ഹർഷൻ നിനക്ക് പണി തന്നു അല്ലെ ?? ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ആയിരുന്നു മായേച്ചിയുടെ ആ ചോദ്യം,,
മാനസി ഒന്ന് നാണിച്ചു ചിരിച്ചതല്ലാതെ അതിനു കൂടുതൽ പ്രതികരണം ഒന്നും കൊടുത്തില്ല
പക്ഷെ മായേച്ചി മോളെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് മാനസിക്ക് സമയത്തെ പറ്റി ഓർമ്മ വന്നത്
അവൾ പെട്ടെന്ന് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടു അയ്യോ മായേച്ചി മോൾ സ്കൂൾ വിട്ടു വരാൻ സമയമായി,, എന്നാ ഞാൻ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങട്ടെ,, പിന്നെ എല്ലാത്തിനും താങ്ക്സ്,, സ്പെഷ്യലി ഫോർ ദാറ്റ് കേക്ക്,, അത് കഴിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നഷ്ട്ടമായിരുന്നേനെ
മാനസിയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരത്തിനു മറുപടിയായി മായ വെറുതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു,,,
ദ്രിതിയിൽ പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങാൻ നിന്ന മാനസിയെ മായ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് തടഞ്ഞ ശേഷം അവിടുത്തെ ഒരു ജീവനക്കാരനെ അവരുടെ അടുക്കലേക്കു വിളിച്ചു മായയുടെ ഫോൺ അവനു കൈമാറിയ ശേഷം അവരുടെ കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു,,
തൻ്റെ വാച്ചിലേക്കും മായേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്കും മാറി മാറി നോക്കി നിക്കുന്ന മാനസിയെ തൻ്റെ അടുക്കലേക്കു ചേർത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ട് മായ പറഞ്ഞു ” ഒരു മിനിറ്റ് പെണ്ണെ,, കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുത്തിട്ട് പോകാം,, ഇനി എപ്പോഴാ വീണ്ടും കാണുക എന്നൊന്നും ഉറപ്പില്ലല്ലോ”
മായേച്ചിയുടെ ആ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ആവശ്യപ്പെടൽ കേട്ടപ്പോൾ പിന്നെ മാനസിയും തീരെ മടി കാണിക്കാതെ മായേച്ചിയുടെ ഒപ്പം ചേർന്ന് നിന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ ഫോട്ടോസിന് പോസ് ചെയ്തു