അവളുടെ മനസ്സ് തന്നെ അതിയായി സ്വാധീനിച്ച, ഒരേദിവസം തന്നെ ഉണ്ടായ ആ രണ്ട് സംഭവങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടുമെത്തി. മനസ്സിലേക്ക് അവ കരുത്തോടെ തള്ളിക്കയറി വന്നു രണ്ടു വ്യത്യസ്ത വികാരങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒന്ന് ക്ലാസിനെ ഒറ്റ ദര്ശനം കൊണ്ട് ഇളക്കിമറിച്ച സോഫിയാ ടീച്ചര്; രണ്ട്, രവിചന്ദ്രന് എന്ന ധിക്കാരി! സോഫിയയുടെ അഴകാര്ന്ന രൂപമാണ് സ്വന്തം സൌന്ദര്യത്തെ വിശകലനം ചെയ്യാന് അവളെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. താനാണോ ടീച്ചറാണോ സുന്ദരി? രാഗിണി സ്വന്തം വദനത്തിന് സമീപം ടീച്ചറുടെ മുഖം മനസ്സാല് വരച്ചു. ഹും..ഇല്ല. തന്നെക്കാള് സുന്ദരിയൊന്നുമല്ല ടീച്ചര്. പക്ഷെ ആ പ്രാന്തന് അരുണിന്റെ ഇളക്കം. അവന്റെയൊരു സ്ട്രക്ചര്! എന്താ, വലിയ ചക്കപോലെയുള്ള മുല ഉണ്ടെങ്കിലെ സ്ട്രക്ചര് ശരിയാകൂ?
രാഗിണി കലിപ്പോടെ വസ്ത്രങ്ങള് പറിച്ചൂരി പൂര്ണ്ണ നഗ്നയായി. ശരീരത്തിന്റെ നിമ്നോന്നതങ്ങളിലേക്ക് അവള് കണ്ണോടിച്ചു. കണ്ണാടിയുടെ മുന്പില് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നിന്ന് അവള് സ്വരൂപം പരിശോധിച്ചു. ഇതൊക്കെ തുണി ഉരിഞ്ഞു നിന്നാലല്ലേ കാണൂ? കാമ്പസില് ഈ കോലത്തില് പോകാന് പറ്റില്ലല്ലോ? ഓര്ത്തപ്പോള് അവള്ക്ക് ചിരിവന്നു.
എല്ലാവരും ഇതേപോലെയാണ് പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും വരുന്നതെങ്കില്? സോഫിയ ടീച്ചറിന്റെ കെട്ടിപ്പൊക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന ചക്കമുലകള് തൂങ്ങിയാടുന്നത് കാണാന് എന്ത് രസമായിരിക്കും? ടീച്ചറിന്റെ മുലകള് തേയില സഞ്ചികള് ആയിരിക്കണേ എന്നവള് കണ്ടനിമിഷം മുതല് പ്രാര്ത്ഥിക്കാന് തുടങ്ങിയതാണ്. തേയില സഞ്ചികളും ഉരുണ്ടു തെറിച്ച മുലകളുടെ എടുപ്പിലേക്ക് എത്തിക്കാന് തക്ക ബ്രാകള് അല്ലെ തുണിക്കടകളില് കൂട്ടിയിട്ട് വില്ക്കുന്നത്.
ഹും, പക്ഷെ തനിക്കതിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ഈ മുപ്പത്തിനാല് സി കൃത്യമാണ്. ഇതായിരിക്കണം മുലകളുടെ വലിപ്പം. എന്താ തലയെടുപ്പ് രണ്ടിന്റെയും. എന്റെ രവീ, നീ ഇതെന്നാടാ ഒന്ന് ചപ്പിത്തരുന്നത്?
രാഗിണി കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള് അമീഷ ശത്രുവിനെ നോക്കുന്ന ഭാവത്തോടെ അവളെ നോക്കിയിട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി കതകടച്ചു.
“എന്താടീ കള്ള അച്ചായത്തീ നിന്റെ മോന്തയ്ക്കൊരു കടുപ്പം?” കതകിന്റെ സമീപത്ത് നിന്ന് രാഗിണി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
“പോടീ പട്ടീ”
മറുപടി കിട്ടിയതോടെ രാഗിണി സന്തോഷത്തോടെ ചെന്ന് കട്ടിലിന്റെ അടിയില് വച്ചിരുന്ന ലോണ്ട്രി ബാഗിലേക്ക് ഊരിയ വസ്ത്രങ്ങള് വച്ചു. പാന്റീസും ബ്രായും അവരാരും തന്നെ ലോണ്ട്രിയില് കൊടുത്തിരുന്നില്ല. ഹോസ്റ്റലിന്റെ വാഷ്റൂമില് അവ കഴുകി ഉണക്കാനുള്ള സൌകര്യമുണ്ട്.
“ആമ്പിള്ളേര് ഒക്കെ കൈവിട്ടു പോയെന്നാ മോളെ തോന്നുന്നത്” മെഹ്രുന്നിസ ദുഖത്തോടെ രാഗിണിയെ നോക്കി. തലയിലെ തട്ടം മാറി കോലുപോലെയുള്ള നീളന് മുടി വിടര്ത്തിയിട്ട് എണ്ണ പുരട്ടുകയായിരുന്നു അവള്.
“സോഫിയാ ടീച്ചര്?” കട്ടിലിന്റെ മാര്ദ്ദവത്തിലേക്ക് സ്വന്തം മൃദുത്വം വച്ചുകൊണ്ട് രാഗിണി ചോദിച്ചു. മെഹ്രു തലയാട്ടി.
“പുതുമ മാറുമ്പോള് ഒക്കെ പഴേപോലെ ആകുമെടി” ഉള്ളില് അസൂയ നുരച്ചുപൊന്തിയെങ്കിലും രാഗിണി സ്വയം സമാധാനിക്കാന് കൂടിയാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.
“എനിക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല മോളെ” മെഹ്രു ദീര്ഘമായി നിശ്വസിച്ചു.
അവള് എണ്ണ പുരട്ടലില് മുഴുകി സോഫിയ ടീച്ചറുടെ മദകരരൂപത്തെ അസൂയയോടെ മനസ്സില് നിന്നും പടിയിറക്കാന് വൃഥാ ശ്രമിക്കവേ രാഗിണി എഴുന്നേറ്റ് ജാലകത്തിന്റെ അരികിലെത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ സ്വര്ണ്ണ കിരണങ്ങള് മേദിനിപ്പുരിയെ സുരലോകതുല്യമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങകലെ ചെങ്കിരണങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്തില് തിളങ്ങുന്ന കുന്നുകള്ക്ക് അപ്പുറം ചെറുകാറ്റില് ചില്ലകള് ഇളക്കിയുല്ലസിക്കുന്ന ബദാം വൃക്ഷങ്ങളും പൈന് മരങ്ങളും.
സോഫിയാ! നീയൊരു സുരസുന്ദരിയാണ്! രാഗിണിയുടെ മുഴുത്ത മാറിടങ്ങള് അമിതമായി ഉയര്ന്നുതാഴ്ന്നു. ആരും നിന്റെ വശ്യ-മാദകത്വത്തില് വീണുപോകും. പക്ഷേ രവി..അവനെ നിനക്ക് കിട്ടില്ല! ഒരിക്കലും..ഒരിക്കലും. തന്നോടുതന്നെ തലയാട്ടി ഇരുണ്ടുതുടങ്ങിയ പുല്മേടുകളിലേക്ക് അവള് പകയോടെ നോക്കി..