അവരെയും ഇവരെയും ഒക്കെ നോക്കി ഇരുന്നാൽ അവസാന നഷ്ടം നിനക്ക് മാത്രമായിരിക്കും…
നമ്മള് തമ്മിൽ കൂടിപ്പോയാൽ ഒരു രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം അല്ലേയുള്ളു…??!!
നിനക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയൊക്കെ എന്തൊക്കെ തോന്നും എന്നതൊക്കെ എനിക്ക് മനസിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു…
പോയവരൊക്കെ പോയി…
നീ ഇനിയെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സിനു ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളെ കണ്ടുപിടിക്ക്…””””
രെശ്മിയോടായി സൂസൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് വെറുതെ തല കുലുക്കാൻ മാത്രമേ രെശ്മിക്കു കഴിഞ്ഞുള്ളു…
പക്ഷെ ആ തല കുലുക്കലിൽ ഒട്ടും ഒരു ആത്മാർത്ഥതയോ താല്പര്യമോ സൂസന് കാണാനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
“””നിന്റെ പൂറ്റിൽ കുണ്ണ കേറാഞ്ഞിട്ട് എന്റെ പൂറ് തരിക്കുന്നൊന്നുമില്ല…!!!
പ്രായം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുവാ…
നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും മോഹങ്ങളുമൊക്കെ പിന്നത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചാൽ, ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ട ഈ നല്ല പ്രായം അങ്ങ് പോകും…
പിന്നെ കിടന്ന് പശ്ചാത്തപിച്ചിട്ടോ നിലവിളിച്ചിട്ടോ ഒന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല…”””
സൂസൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു കൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്ന ആ കാലിയായ ചായഗ്ലാസുകളുമായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു…
അടുക്കളയിൽ ചെന്നാ ഗ്ലാസ്സുകൾ കഴുകി റാക്കിലേക്ക് വെള്ളം തോരനായി വെച്ചു കൊണ്ട്,
അവിടെ അടുക്കളയുടെ കതകിൽ കിടന്ന തോർത്തിലേക്ക് കൈയ്യും തുടച്ചു കൊണ്ട് തിരികെ വന്നു സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നപ്പോഴും രെശ്മി ഗഹനമായ ചിന്തയിൽ തന്നെയായിരുന്നു…
“””എന്തോന്നാ ഇത്രേം ആലോചന??
ആളെ തപ്പുവാണോ…??!!”””
രെശ്മിയുടെ തലയ്ക്കു കയ്യും താങ്ങി ആലോചനയോടെയുള്ള ഇരുപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ സൂസൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു…
ഒന്നു ഞെട്ടിക്കോണ്ട് രെശ്മി സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നെങ്കിലും, അതിന് മറുപടിയായി സൂസന് ലഭിച്ചത് ഒരു ചെറിയ ചിരി മാത്രമായിരുന്നു…
ആ ചിരി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ, ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താനാകാതെ അവളുടെ മനസ്സ് എത്രമാത്രം കലുഷിതമാണെന്ന് സൂസന് മനസ്സിലായിരുന്നു…
ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പവും, പറയാതെ അടക്കിവെച്ച എന്തോ ഒരു വികാരവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി…
എന്താണ് അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചറിയാൻ സൂസന് തോന്നിയെങ്കിലും, ആ നിമിഷം അവളെ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങളാൽ അസ്വസ്ഥയാക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി…
“””നീയെന്നായാലും പോയി ഒന്നു ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ,,,
ഞാൻ പണി ഒന്നും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല,,, വല്ലോം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കണ്ടായോ…”””
ആ രംഗം ഒന്നു ശാന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി സൂസൻ രെശ്മിയോടായി പറഞ്ഞു…
“””ആറ്റിലോട്ട് വൈകിട്ട് ഒന്നിച്ചു പോകാം കേട്ടോ, ഇപ്പോൾ നീ ഒന്നു ഫ്രഷ് ആയിട്ട് നേരെ ഇങ്ങോട്ട് പോര്,, ആ ഉറക്കച്ചടവ് ഒക്കെ ഒന്നു പോകട്ടെ…”””
ഒരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റ രെശ്മിയോടായി സൂസൻ വീണ്ടും കൂട്ടി ചേർത്തു…
“””ഓഹ്ഹ്…. ശെരി
എങ്കിൽ അങ്ങനെ ആവട്ടെ…”””
ചെറിയൊരു നീട്ടലോടെ സൂസന് മറുപടിയും നൽകിക്കൊണ്ട്,
സോഫയിൽ ഇരുന്ന തന്റെ പേഴ്സും ഫോണും എടുത്തുകൊണ്ട് രെശ്മി പുറത്തേക്കിറങ്ങി…
വാതിൽക്കൽ കിടന്നിരുന്ന ചെരിപ്പുകൾ കാലിലണിഞ്ഞ്, ഒന്നും പറയാതെ അവൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു…
പക്ഷേ, വീട്ടിലേക്കുള്ള ആ നടത്തത്തിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത് സൂസൻ പറഞ്ഞ അതേ വാക്കുകളായിരുന്നു…
എത്ര മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു…
സൂസന്റെ വാക്കുകൾ വെറുമൊരു ഉപദേശമായി മാത്രം അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല…
എവിടെയോ ഉള്ളിൽ തൊട്ടുണർത്തിയതുപോലെ… ഇത്രയും കാലം മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന അല്ലെങ്കിൽ സ്വയമേ മറന്നിരുന്നു എന്ന് കരുതിയിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളെയും മോഹങ്ങളെയും ആ വാക്കുകൾ പതിയെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ തോന്നി…
അവളുടെ ഓരോ ചുവടിനൊപ്പവും ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…