“ഇന്ന് വീട്ടിൽ അനിയത്തിയും മക്കളും വരുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങിയതാ. നീ വന്നത് വളരെ ഉപകാരമായി അഭിഷേക്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയേനെ,” അവളുടെ മറുപടിയിൽ ഒരു നന്ദി ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു..
“അതൊന്നും സാരമില്ലെന്നേ,” അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജോലി തുടർന്നു.
അല്പസമയത്തിനകം ടയർ മാറ്റി സെറ്റ് ആയി.
“എന്നാൽ മിസ്സ് പൊയ്ക്കോ. സംഗതി സെറ്റാണ്.” അഭിഷേക് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
കാറിൽ കയറി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടുന്നതിനിടെ അവൾ അവനോടായി പറഞ്ഞു, “താങ്ക്സ് അഭിഷേക്.”
“ചെ.. ചെ.. മിസ്സ് എന്നോട് താങ്ക്സ് പറയുകയോ? അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല,” അവൻ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിരാകരിച്ചു.
രേവതി ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹവും കുറ്റബോധവും കലർന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവൾ കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു.
കാറോടിച്ച് പോകുമ്പോഴും രേവതിയുടെ മനസ്സിൽ അഭിഷേക് മാത്രമായിരുന്നു. ‘തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വഴക്ക് പറയാനും കുറ്റപ്പെടുത്താനും അല്ലാതെ ആ കുട്ടിയോട് താനിതുവരെ മുതിർന്നിട്ടില്ല. അവനൊക്കെ മനസ്സിൽ നിറയെ തന്നോടുള്ള ദേഷ്യമായിരിക്കും എന്നാണ് കരുതിയത്. എന്നാൽ അവന്റെ ഇന്നത്തെ പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ സത്യത്തിൽ തലയ്ക്ക് ഒരു അടികിട്ടിയ പോലെയായിപ്പോയി,’ അവളോർത്തു. തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള സ്വഭാവത്തെ ഓർത്ത് ആദ്യമായി അവളിൽ ഒരുതരം കുറ്റബോധം തോന്നി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ രേവതിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. ക്ലാസ്സിൽ അവനെ കാണുമ്പോൾ പതിവില്ലാത്തൊരു മയത്തിൽ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. അറ്റൻഡൻസിൽ അവൻ്റെ പേര് വരുമ്പോൾ, മുൻപ് ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ‘L’ നെ ഒഴിവാക്കി, സാധാരണ ടിക്കിട്ട് അവൾ മുന്നോട്ട് പോകും. അവന്റെ അസാന്നിധ്യം പോലും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ക്ലാസ്സിൽ വൈകിയെത്തിയാൽ പോലും, മുൻപത്തെപ്പോലെ വഴക്ക് പറയാതെ, ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് കാര്യം പറഞ്ഞ് വിടും. ഈ മാറ്റം അഭിഷേക് മാത്രമല്ല, ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു വിദ്യാർത്ഥികളും ശ്രദ്ധിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, സുവോളജി ലാബിൽ വെച്ച് “ഫിഷ് ഫാം മാനേജ്മെൻ്റ്” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രോജക്ടുമായി അഭിഷേക് ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്നു. സങ്കീർണ്ണമായ ഡാറ്റാ വിശകലനവും കണക്കുകളും അവനെ വല്ലാതെ കുഴക്കി. ലാബിൽ മറ്റ് വിദ്യാർത്ഥികളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ലാബ് അസിസ്റ്റന്റ് പോലും ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് പോയ സമയം. തല കുനിച്ച്, റെക്കോർഡ് ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി അവൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അപ്പോഴാണ് രേവതി ലാബിലേക്ക് വന്നത്. കുറച്ച് പുതിയ മൈക്രോസ്കോപ്പ് സ്ലൈഡുകൾ നോക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു അവർ. അഭിഷേകിനെ തനിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അവനടുത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്താ അഭിഷേക്, ഇവിടെ തനിച്ചിരിക്കുന്നത്? ക്ലാസ്സില്ലേ?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവുള്ള കർക്കശതക്ക് പകരം ഒരുതരം വാത്സല്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“മിസ്സ്… ഈ പ്രോജക്ടിന്റെ ഡാറ്റാ അനാലിസിസ് കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല,” അവൻ റെക്കോർഡ് ബുക്ക് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. മുഖത്ത് ഒരുതരം നിസ്സഹായത കാണിച്ചെങ്കിലും അവൻറെ നോട്ടം നേരെ പതിച്ചത് അവളുടെ മാറിലേക്കാണ്.
രേവതി അവന്റെ റെക്കോർഡ് ബുക്ക് വാങ്ങി നോക്കി. “ഓഹോ… ഫിഷ് ഫാം മാനേജ്മെൻ്റോ? ഇത് കുറച്ച് ട്രിക്കിയാണ്. ഇരിക്കൂ, നമുക്കൊരുമിച്ച് നോക്കാം,” അവൾ അവന്റെ അടുത്ത കസേര വലിച്ചിട്ട് അവനോടൊപ്പം ഇരുന്നു.. അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ കുണ്ടി ആ കസേരയുടെ പ്രതലങ്ങൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു കൈയ്യകലത്തിൽ അവളുടെ സാമീപ്യം അവൻറെ ഹൃദയം ധൃതിയിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ജനവാതിലൽ കൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന ഇളംതെന്നൽ അവളുടെ മുടികളിൽ തട്ടി പരിമളമായ ഒരു മണം അവൻറെ നാസികയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവൾ കാണുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അഭിഷേക് അവളുടെ മേൽ ചുണ്ടിനു മുകളിലേക്ക് പാളിനോക്കി. അവിടം അനാവൃതമായ വിയർപ്പ് കണികകൾ അവൻ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കിനിന്നു.