“ചെല്ല് മോളെ..വേഷം മാറിയിട്ട് വാ..ചായ കുടിക്കാം’
ലേഖയോടായി സുശീല പറഞ്ഞു.
ഇരുവരും മുറിയില് കയറി കതകടച്ചു. ലേഖയും നാരായണനും വേഷം മാറാനായി കയറിയപ്പോള് വേലായുധന് ആഹ്ളാദം തിരതല്ലുന്ന മനസ്സോടെ ചെന്നു സോഫയില് ഇരുന്നു. അയാളുടെ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്തത്ര കൂടുതലായിരുന്നു. മണ്ണുണ്ണി അളിയനെക്കൊണ്ട് ഈ ഉരുപ്പടിയെ മെരുക്കാന് പറ്റില്ല എന്ന കാര്യത്തില് അയാള്ക്ക് ഒരു സംശയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ നോട്ടവും വേഷം ധരിക്കുന്ന രീതിയും അതാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അവളെപ്പോലെ കൊഴുത്ത നല്ലൊരു ഇളം ചരക്കിനെ അയാള് പണിഞ്ഞിട്ടു വര്ഷങ്ങള് കുറെ ആയിരുന്നു. ഭാര്യ സുശീലയ്ക്ക് പല വിധ അസുഖങ്ങളും ഉണ്ട്. മാത്രമല്ല അവളോട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള താല്പര്യവും വേലായുധന്ഏറെ നാളായി ഇല്ലായിരുന്നു. വെവ്വേറെ മുറികളില് ആണ് രണ്ടുപേരും ഉറങ്ങിയിരുന്നതും. ചോരയും നീരുമുള്ള കരുത്തനായ വേലായുധന് അസാമാന്യമായ കാമാസക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അത് കൈകൊണ്ട് ശമിപ്പിക്കാന് മാത്രമേ ഏറെക്കാലമായി അയാള്ക്ക് സാധിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
നാരായണന് ഒരു ലുങ്കിയും ബനിയനും ധരിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി വന്നപ്പോള് വേലായുധന്റെ കണ്ണുകള് ആക്രാന്തത്തോടെ അവളെ തേടി. നാരായണന്റെ പിന്നാലെ ലേഖയും ഇറങ്ങിവന്നു. പഴയ ഒരു ടൈറ്റ് ചുരിദാര് ആണ് അവള് ധരിച്ചിരുന്നത്. അതില്, അവളുടെ ശരീരവടിവ് അതേപടി വേലായുധന് കണ്ടു. അയാള് ആര്ത്തിപെരുത്ത നായെപ്പോലെ അവളെ അടിമുടി നോക്കി. അവിശ്വസനീയമായ ശരീരവടിവാണ് ആ അറുവവാണിച്ചിക്ക് എന്നയാളുടെ ഭ്രാന്തന് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. എന്തൊടുക്കത്തെ മുഴുപ്പാണ് കൂത്തിച്ചിയുടെ മുലകള്ക്ക്! ബ്രായുടെ വള്ളികള് രണ്ടും ഇരു തോളുകളിലും ഇറുകി അമര്ന്നു കിടക്കുന്നത് കൂടി കണ്ടപ്പോള് വേലായുധനു ഭ്രാന്തുപിടിച്ചു. അയാള് കാമം നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ ആരും കാണാതെ കുണ്ണ തടവി. കടിച്ചു തിന്നാന് തോന്നുന്ന അവളുടെ കൊഴുത്ത കൈകള് ഏറെക്കുറെ പൂര്ണ്ണമായും നഗ്നമായിരുന്നതും അയാള് പരവേശത്തോടെ കണ്ടു. വേലായുധനെ പാളി ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ലേഖ അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. അയാളുടെ വെകിളി പിടിച്ച നോട്ടം അവള് കണ്ടിരുന്നു. വേലായുധന്റെ കണ്ണുകള് അവളെ പിന്തുടര്ന്നു. ആ ഉരുണ്ട ചന്തികളുടെ തമ്മിലുരുമ്മിയുള്ള കയറിയിറക്കം അയാള്ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിനും മീതെ ആയിരുന്നു. നേരെ ചെന്ന് അവ രണ്ടും പിടിച്ചുടച്ച് അവളെ പിടിച്ചു മലര്ത്തിക്കിടത്തി പണിയാനുള്ള ത്വര ഒരു വിധത്തിലാണ് അയാള് നിയന്ത്രിച്ചത്. . “വാ അളിയാ ഇരി..പിന്നെ എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് വിശേഷം?’
ലേഖയെന്ന മദാലസ നല്കിയ മനസ്സിളക്കം കഷ്ടപ്പെട്ട് നിയന്ത്രിച്ചിട്ട് നാരായണനോട് വേലായുധന് ചോദിച്ചു.
“എന്ത് വിശേഷം അളിയാ..ഇങ്ങനെ പോകുന്നു..അളിയന് വിശേഷം ഒന്നുമില്ലേ…” ഒരു സോഫയിലേക്ക് സ്വന്തം മെല്ലിച്ച ശരീരം വച്ചിട്ട് കള്ളച്ചിരിയോടെ നാരായണന് ചോദിച്ചു. വേലായുധനു കാര്യം മനസിലായി. അളിയന് മറ്റവനെ വേണം. കള്ളുകുടി എന്ന ഏക ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണ് ജീവിതമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന നാരായണന്, സ്വന്തം നാരായണമന്ത്രം മദ്യമന്ത്രം ആയിരുന്നു; വേലായുധന് അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പൂറുമന്ത്രവും.
“എല്ലാ വിശേഷോം ഉണ്ടളിയാ..പക്ഷെ അളിയന് കുടിക്കുന്നതിനു പെണ്ണിന് പ്രശ്നം വല്ലതുമുണ്ടോ?”
“ഏയ്..എന്തോന്ന് പ്രശ്നം. ഇനി ഒണ്ടേലും എനിക്ക് പുല്ലാ അളിയാ” നാരയാണന് ഇളിച്ചു. താന് ഭാര്യയെ പേടിയുള്ള ഒരു ബി പി രോഗിയല്ല എന്നായിരുന്നു നാരയാണന് നല്കിയ സൂചന.
“അല്ലേലും അളിയന് ആള് തന്റേടിയല്ലേ ഹിഹി….” വേലായുധന് ഉള്ളിലെ ആഹ്ളാദം പുറമേ പൂര്ണ്ണമായി പ്രകടിപ്പിച്ച് ചിരിച്ചു. ഇത്തരം ഊക്കന് ചരക്കുകളുടെ ഭര്ത്താക്കന്മാര് കുടിച്ചു ലക്കുകെട്ട് ജീവിക്കുന്നവരായിരിക്കണം എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. എങ്കിലേ ബാക്കി ഉള്ളവര്ക്ക് സാധ്യത ഉള്ളൂ.