അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന് കാസറോള് തുറന്ന് നോക്കി.
“വൌ!!”
ഞാന് പറഞ്ഞു.
എനിക്ക് ഏറ്റവുമിഷ്ട്ടപ്പെട്ട കടലപ്പായസമാണ്!
ഇന്നത് ഉണ്ടാക്കുവാന് എന്തായിരിക്കും കാരണം?
എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
എന്തായാലെന്താ? കഴിച്ചാല് പോരെ? ഞാന് ഉള്ളുള്ള ഒരു പാത്രമെടുത്ത് കാസറോളില് നിന്ന് അല്പ്പം അതിലേക്ക് എടുത്തു.
“നീയെന്നാ പണിയാ ഈ കാണിക്കുന്നേ?”
അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന് ഇഷ്ട്ടപ്പെടാത്ത സ്വരത്തില് അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അതേന്നെടുക്കല്ലേ…അപ്പുറത്ത് കലത്തില് ഉണ്ട്. അതീന്നെടുക്ക്…”
“അപ്പം ഇതാര്ക്കാ?”
സ്പൂണില് നിന്ന് കാസറോളിലേക്ക് തിരികെ വെച്ച് ഞാന് ചോദിച്ചു.
“കാര്ലോസിനാടാ…”
അമ്മ പറഞ്ഞു.
“അവനോ? അത് എന്നേത്തിന്?”
“എടാ, കൊറേ നാളുകൂടി തൊട്ടയല്വക്കത്ത് ആളെത്തിയതല്ലേ?”
“അത് ശരി!”
അല്പ്പം ദേഷ്യത്തോടെ ഞാന് ചോദിച്ചു.
“അപ്പം രണ്ട് കൊല്ലം മുമ്പല്ലേ സാലി ചേച്ചീം ഫാമിലീം അയലോക്കവായിട്ട് വന്നത്? അവര്ക്കൊന്നും കൊടുത്തില്ലല്ലോ!”
വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന് ചോദിച്ചു.
“അവളെപ്പോലെയാണോ കാര്ലോസ്?”
അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്നാ സ്നേഹോം സഹകരണോമുള്ള ചെറുക്കനാ? ഒന്നുവല്ലേലും നിന്റെ ക്ലാസ് മേറ്റല്ലേ? വന്നപ്പം തൊട്ട് ഓരോരോ കുഞ്ഞു ഹെല്പ്പൊക്കെ അവന് ചെയ്യുന്നുണ്ട്,”
“സ്നേഹോം, സഹകരണോം!”
അമ്മ കേള്ക്കാതെ ഞാന് പിറുപിറുത്തു.
എന്നെ എന്തോരം ഉപദ്രവിച്ച മൈരനാ! എന്നിട്ടാണ്!
ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ്, ഉണ്ടാക്കിയ പായസം കാര്ലോസിനു കൊടുക്കാന് ഞങ്ങള് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. സാധാരണ അയല്വക്കത്ത് പോകുമ്പോള് അമ്മ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരുക്കമൊന്നും നടത്താറില്ല. ഇന്ന് പക്ഷെ പുതുതായി വാങ്ങിയ വെളുപ്പില് ചുവന്ന ലംബ ലൈനുകളുള്ള നൈറ്റിയാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. മുഖത്ത് അല്പ്പം മേക്കപ്പൊക്കെ ഇടാന് മറന്നില്ല.
“ഷാള് എന്തിയെ?”
മുഴുത്ത മാറിലേക്ക് നോക്കി ഞാന് ചോദിച്ചു.
“നമ്മളതിന് ടൌണിലേക്ക് ഒന്നുവല്ലല്ലോ പോകുന്നേ! തൊട്ടടുത്ത്, അയലോക്കത്തല്ലേ? എന്നും കാണുന്നോരും! അതിന് ഷാളൊക്കെ എന്തിനാ ഇടുന്നെ?”
അവരുടെ മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോള് തന്നെ അകത്ത് നിന്നും ഉച്ചത്തില് ഏതോ അടിച്ചു പൊളി ഹിന്ദി സിനിമാപ്പാട്ട് കേട്ടു. വീടിനോടടുത്തപ്പോള് തെക്കേ വശത്തെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് കാര്യമായ വ്യായാമത്തിലാണ് അവനെന്ന് കണ്ടു. നിലത്ത് കിടന്നുകൊണ്ട് അബ്ഡോമിനല് എക്സര്സൈസ് ചെയ്യുകയാണ്.
അമ്മ അങ്ങോട്ട് അല്പ്പ സമയം നോക്കി നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.
“ഇവന് ഭയങ്കര വ്യായാമത്തിലാ അമ്മെ,”
ഞാന് നിരുന്മേഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ആ പായസം ഇവിടെ എങ്ങാനും വെച്ചേച്ച് നമ്മക്ക് പോകാം…”
“അങ്ങനെ അങ്ങ് പോയാ ശരിയാകുവോടാ?”
അമ്മ ചോദിച്ചു.
“നമ്മള് വന്നത് കാര്ലോസ് കണ്ടില്ലല്ലോ…അതല്ലേ?”
ഞാനെന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് വീടിന് നേരെ നോക്കി. അമ്മ അത് കേട്ടെങ്കിലും കാര്യമാക്കിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് അവന് ഞങ്ങളെ കണ്ടു.
നിലത്ത് വിരിച്ച മാറ്റില് നിന്നും അവന് സന്തോഷത്തോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“അല്ല! ആരാ ഇത്!”
അവന് അത്യദ്ഭുതത്തോടെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
എന്നിട്ട് സമീപത്തിരുന്ന മൊബൈല് ഓഫ് ചെയ്തു.
“ഭയങ്കര ഒച്ചയാരുന്നു അല്ലെ?”
മൊബൈല് ഓഫ് ചെയ്തുകൊണ്ട് അവന് പറഞ്ഞു.
“വര്ക്കൌട്ട് ചെയ്യുമ്പം പാട്ടില്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റില്ല..അതാ..അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള് വന്നത് കണ്ടുമില്ല…”
“ഓ! അത് സാരമില്ല…”
അമ്മ പറഞ്ഞു.
“പാട്ടല്ലേ? അതാര്ക്കാ ഇഷ്ടമല്ലാത്തെ?”
“എന്നാലും ഇങ്ങനത്തെ ഡപ്പാങ്കുത്ത് സ്റ്റയില് പാട്ടൊന്നും ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ട്ടപ്പെടാന് ചാന്സില്ല…”