“ഓ … അതു ശരി. എന്നാലും അതെങ്ങനെയാടോ ശരിയാകുന്നെ? വല്ലവളും തേച്ചിട്ടു പോയതിന് വഴീൽ കാണുന്ന പെൺപിള്ളേരെയൊക്കെ തുണി പൊക്കി കാണിച്ചാൽ സമാധാനമാകുമോ?”
“പൊക്കിക്കാണിച്ചില്ലല്ലോ, താഴ്ത്തിയല്ലേ കാണിച്ചെ?”
“അതേ, ചളി പറയുന്നതിനും ഒരു സന്ദർഭമൊക്കെയുണ്ട്, കേട്ടോ?” എനിക്ക് ശുണ്ഠി വന്നു.
“അന്ന് എൻ്റെ തലയ്ക്കകത്ത് എന്താരുന്നെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലെടോ! ജസ്റ്റ് … എന്താ ഞാൻ ആ ചെയ്തേൻ്റെ ലോജിക് എന്നെനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. ബിലീവ് മീ!”
“ങ്ഹും. അപ്പോ വട്ടാണല്ലേ?”
“വട്ടായിരുന്നു.” ഒരു നിമിഷം വിദൂരതയിലേക്കു നോക്കി മൗനമായി നിന്നിട്ട് അവൻ തുടർന്നു. “എന്നോട് ക്ഷമിച്ചെന്നു പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്, ഇനി ആ സംഭവം മെൻഷൻ ചെയ്യരുതെന്ന് ഒരു റിക്വസ്റ്റ് ഉണ്ട് … പ്ലീസ്?”
“ങ്ഹും … ഞാനൊന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ.”
“അങ്ങനാണോ, എന്നാൽ ശരി — ഞാൻ പോകുവാ.”
“അയ്യോ പിണങ്ങാതെ, ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ.”
“പ്രോമിസ്?”
“ഉം … ”, ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കുന്നതു പോലെ ഭാവിച്ചു, “പ്രോമിസ്.”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്നിട്ട്? പിന്നെ കണ്ടോ അവളെ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“എന്നെ കുറേ തവണ വിളിച്ചു, ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തില്ല.”
“ഉം.”
“കോളജിൽ വെച്ച് എൻ്റടുത്ത് മിണ്ടാൻ വന്നു, ഞാൻ മാറിപ്പോയി. മുഖത്തു പോലും നോക്കിയില്ല.”
“അങ്ങനെ വേണം.”
“പിന്നെ അവളുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ട്, അനുഷ എന്നു പറഞ്ഞ് — അവൾ വന്ന് ന്യായീകരിക്കാൻ നോക്കി.”
“എന്തും പറഞ്ഞ്?”
“അതാണ് ഇതിലൊക്കെ റ്റോപ് ക്ലാസ് ഡയലോഗ് — അവൾക്ക് ‘ഒരു നിമിഷനേരത്തെ മനസ്സിൻ്റെ ചാപല്യം’ ആയിരുന്നെന്ന്!”
“എൻ്റമ്മേ! ഒരു നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് സ്ഥലോം സമയോം ഒക്കെ സെറ്റാക്കി പരിപാടി നടത്തിയെന്ന്, അല്ലേ? അപ്പോ ബ്ലാക്മെയിൽ സ്റ്റോറിയൊക്കെ വിട്ടു. കൊള്ളാം!”
“അതു തന്നെ, ബ്ലാക്മെയിൽ കഥ കൊണ്ടെ കാട്ടിൽക്കളഞ്ഞു! ഞാൻ അവളോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, അനുഷേ, ഈ പറഞ്ഞ നിമിഷനേരത്തെ ചാപല്യം ഞാനും അനുഷയും തമ്മിലാരുന്നെങ്കിൽ അവൾ ക്ഷമിക്കുമോന്ന്.”
“എന്നിട്ട്, എന്തോ പറഞ്ഞു?”
“അവൾക്കൊന്നും പറയാനില്ലാരുന്നു. ഒരു മിനിറ്റത്തേക്ക് മിണ്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഇത്രേം പറഞ്ഞു: ‘ഇങ്ങനെ വന്നു പറയാൻ എൻ്റടുത്ത് പറഞ്ഞു, ഞാൻ പറഞ്ഞു, അത്രേയുള്ളൂ — എത്ര വലിയ കൂട്ടുകാരിയാണെന്നു പറഞ്ഞാലും അതിനപ്പുറത്തോട്ട് ന്യായീകരിക്കാൻ ഞാനില്ല’ എന്ന്.”
“കണ്ടോ, അവൾക്ക് അത്രയെങ്കിലും മനസ്സാക്ഷിയുണ്ട്. മറ്റവളാ സാധനം!”
“ഉണ്ട്, കാരണം ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, ഈ കേസിൽ ന്യായം എൻ്റെ സൈഡിലാണല്ലോ!”
“ഉം.”
“ങ്ഹാ, പിന്നെ എൻ്റടുത്ത് അവളായിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാൻ വന്നില്ല, അവളുടെ പേർക്ക് വേറാരും വക്കാലത്തിനും വന്നില്ല.”
അന്ന് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ബൈ പറഞ്ഞ് പിരിയുന്നതു വരെ ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂറോളം കത്തി വെച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ടാവണം. വീട്ടിൽ ചെന്ന് റൂമിനുള്ളിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടിട്ട് ഞാൻ സ്കൂൾ യൂണിഫോം അഴിച്ച് എറിഞ്ഞു. അടുത്തത് ബ്രായുടെ ഊഴമായിരുന്നു. (സന്ദർഭവശാൽ പറഞ്ഞോട്ടെ: 32C ആയിരുന്നു അന്ന് എൻ്റെ കപ് സൈസ്.)
പിന്നീട് ഞാൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ തുറന്ന് എഴുതാൻ അല്പം ചളിപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണ് ഞാൻ എന്ന യാഥാർഥ്യം നിഷേധിക്കുന്നതിൽ അർഥമില്ലല്ലോ; ആയതിനാൽ തുടരട്ടെ.
എൻ്റെ സ്വന്തം വിയർപ്പിൻ്റെ ഗന്ധം അന്നൊക്കെ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെയായത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ഒരു പക്ഷേ അതിൽ കലർന്നിരുന്ന സെക്സ് ഹോർമോണുകളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം എന്നിൽ ഉണർത്തിയ ഉത്തേജനമാവാം അതിനു കാരണം. ഇരു കക്ഷങ്ങളിലേക്കും മാറി മാറി പരമാവധി മുഖം അടുപ്പിച്ച് ഞാൻ ദീർഘമായി ഉച്ഛ്വസിച്ചു; സ്വന്തം മദഗന്ധത്തിൻ്റെ ലഹരിയിൽ ഇമകൾ പൂട്ടി ഏതാനും നിമിഷം നിന്നു.
അടുത്തതായി പാൻ്റീസ് അഴിച്ചു. മടിയിടുക്കിൽ കിളിർത്തു വരുന്ന ഇളംരോമങ്ങളിൽ തലോടി. മറ്റൊരാളിൻ്റെ കരസ്പർശത്തോളം വരില്ലെങ്കിലും നേർത്തൊരു ഇക്കിളി അത് എന്നിൽ ഉണർത്തി. കാലുകൾക്കിടയിലേക്ക് കൈ കൊണ്ടു ചെന്നു. ഒരു വിരൽ യോനീദളങ്ങൾക്കിടയിൽ കടത്തി. നനവ് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വിരൽ നാസികയോട് അടുപ്പിച്ച് ഞാൻ മണത്തു. വായിലിട്ട് നുണഞ്ഞു. നേർത്ത പുളിപ്പും ഉപ്പും കലർന്ന രുചി. എൻ്റെ രുചി. ആഹാ. എൻ്റെ പുന്നാര യോനിയിൽനിന്നൂറിയ എൻ്റെ സ്വന്തം മദജലത്തിൻ്റെ അരുമ രുചി.