“ഛെ! എന്തൊരു വൃത്തികേടാണ് ഞാൻ ഈ ചെയ്യുന്നത്!” ഒരു ക്ഷണം ആ ചിന്ത എൻ്റെ മനസ്സിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു. ഒരു ക്ഷണം മാത്രം.
അപ്പോഴും കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പാൻ്റീസ് മുഖത്തു ചേർത്ത് ഞാൻ അതിലെ മദഗന്ധം നുകർന്നു. അതെ, എൻ്റെ സ്വന്തം യോനിയുടെ — പച്ചമലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ പൂറിൻ്റെ — ഗന്ധവും എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ആണ്. പണ്ട് മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠൻ പറഞ്ഞതു പോലെ, സൃഷ്ടിയിൽ ഈശ്വരൻ കാണിക്കുന്ന ഓരോ കുസൃതികൾക്ക്, “ഹ്എന്താ ചെയ്യ്ആ?” അല്ലേ! അങ്ങനെ മണത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ യോനിയിലേക്ക് നടുവിരൽ കടത്തി. യോനീനാളം നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നതിനാൽ സുഗമമായി അത് ഉള്ളിലേക്കു കയറിപ്പോയി. അവൻ പറഞ്ഞ ആ രതിദൃശ്യം എൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ തിരശ്ശീലയിൽ തെളിഞ്ഞു. അതിൽ മെഹ്റിന് എൻ്റെ മുഖമായിരുന്നു; അവളുടെ അഭിഷേക് എന്ന കള്ളക്കാമുകന് റിജോയുടെയും.
ഒരു കാൽ നിലത്തും മറ്റേത് ഉയർത്തി കട്ടിലിൻ്റെ ഫ്രെയിമിലും വെച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ വേഗത്തിൽ വിരൽ കയറ്റിയിറക്കി. എൻ്റെ ഭാവനയിൽ റിജോയുടെ തടിച്ചുരുണ്ട രതിദണ്ഡ് ഞാൻ ആസ്വദിച്ച് ഊമ്പുകയായിരുന്നു; എൻ്റെ മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അരക്കെട്ടു ചലിപ്പിച്ച് എൻ്റെ തൊണ്ടയിലേക്ക് ആ സാധനം ആഞ്ഞാഞ്ഞ് അടിച്ചു തരുകയും. കണ്ഠനാളത്തിൽ അത് തിങ്ങി നിറഞ്ഞു. ശ്വാസം മുട്ടി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും വർദ്ധിച്ച കൊതിയോടെ ഞാൻ അവനെ വായിൽ എടുക്കുന്നത് തുടർന്നു.
എൻ്റെ വിരലുകൾ അതിദ്രുതം ചലിച്ചു. അനുനിമിഷം പെരുകി വരുന്ന സുഖാനുഭൂതി. ഒടുവിൽ അത് കൊടുമുടിയിലെത്തി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. കാൽവിരലുകൾ ഊന്നി ഞാൻ സ്വയം അറിയാതെ പൊങ്ങിപ്പോയി. രതികേന്ദ്രത്തിൽനിന്ന് ഒരു വിദ്യുത്പ്രവാഹം ഉണർന്ന് ഉടലാകെ വിറയലുകളായി, രോമാഞ്ചമായി, പുളകങ്ങളായി പടർന്നു. എൻ്റെ രതിദ്രവങ്ങൾ അണമുറിഞ്ഞ് ഒഴുകുമ്പോൾ സങ്കല്പത്തിലെ അവൻ എൻ്റെ തൊണ്ടയിലേക്ക് അവൻ്റെ വെൺകുഴമ്പ് നിറയൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. ആണിൻ്റെ ശുക്ലത്തിൻ്റെ രുചി അറിയാനുള്ള ഭാഗ്യം അന്നു വരെ കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത എൻ്റെ ഭാവനയിൽ അതിന് എൻ്റെ യോനീസ്രവത്തിൻ്റെ അതേ കൊഴുപ്പും ഗന്ധവും രുചിയും ആയിരുന്നു. സ്വാദോടെ അത് ഞാൻ കുടിച്ച് ഇറക്കി. അപ്പോഴേക്കും എന്നിലെ രതിമൂർച്ഛയുടെ അലകൾ അടങ്ങിയിരുന്നു. സങ്കല്പലോകത്തുനിന്ന് ഞാൻ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു.
അത്രയും തീവ്രമായ ഹർഷോന്മാദം ഞാൻ അന്നു വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. കാലുകൾക്കിടയിലെ നനവ് പാൻ്റീസ് ഉപയോഗിച്ച് തുടച്ചതിനു ശേഷം നിർവൃതിയുടെ കിതപ്പോടെ ഞാൻ കിടക്കയിൽ തളർന്ന് ഇരുന്നു. ആ ദിവസം തുടങ്ങുമ്പോൾ തലേന്ന് കണ്ട സ്വപ്നത്തിൻ്റെ ഓർമ്മയിൽ തോന്നിയ കുറ്റബോധം എപ്പോഴേ മറവിയിൽ ആണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
സർപ്പം ദംശിച്ചു. വിഷവും ഇറങ്ങി. അടക്കവും ഒതുക്കവുമുള്ള, ലജ്ജാലുവായ, സദാചാരവൃത്തയായ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മരണവും സംഭവിച്ചു.
————
പിന്നീട് ഇടയ്ക്കിടെ അവനെയും സീനയെയും വഴിക്കു വെച്ച് കാണുകയും മിണ്ടുകയും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. അവർ മുൻപു താമസിച്ചിരുന്നത് ആലപ്പുഴയിൽ ആയിരുന്നു എന്നും അടുത്തയിടെയാണ് ഇവിടെ വീടു വാങ്ങി താമസം തുടങ്ങിയത് എന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ് അവനെ തനിച്ചു കണ്ട ഒരു ദിവസം. ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് സംസാരിച്ചു നടക്കുകയായിരുന്നു. റിജോ അവൻ്റെ പേരൻ്റ്സിനെ മമ്മിയെന്നും പപ്പയെന്നും ആണ് വിളിക്കുന്നത്. അവൻ്റെ മതം ഏതെന്ന് ഞാൻ വാസ്തവത്തിൽ അതു വരെ അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ ഹിന്ദുവോ ക്രിസ്ത്യാനിയോ ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ അബോധമനസ്സിൽ കരുതിയിട്ടുണ്ടാവാം. (അതിന് തക്കതായ കാരണവും ഉണ്ടെന്ന് കരുതിക്കൊള്ളൂ; അത് വഴിയേ മനസ്സിലാകും.)
“കൊച്ചാപ്പ അടുത്ത മാസം ഗൾഫീന്ന് വരുന്നുണ്ട്.” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ങ്ഹേ?” ഞാൻ ഒന്നു നിന്നു. “കൊച്ചാപ്പയോ?”
“ആം.” അവനും നിന്നു. എൻ്റെ അമ്പരപ്പിനു കാരണം അവന് മനസ്സിലായില്ല. “പപ്പേടെ അനിയൻ.”