അവർ വണ്ടിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി. രാമു ചുറ്റിലും നോക്കി. മനോഹരം. അവൻ പറഞ്ഞു.
എന്റെ സെലക്ഷനല്ലേ! എനിക്കറിയാം നിനക്കിഷ്ടാവൂന്ന്! നല്ല മൂഡിലേക്കു വന്ന ചാരു ഉൽസാഹത്തോടെ രാമുവിന്റെയൊപ്പം നടന്നു.
വരാന്തയിൽ നിലത്ത് ചൂടിവിരിച്ചിരുന്നു. പഴയ ഇരിക്കാൻ സുഖമുള്ള ചൂരൽക്കസേരകൾ. ഉള്ളിൽ ചട്ടികളിൽ വളരുന്ന ചെറിയ ചെടികൾ, ഓരോ ടേബിളിനും നൽകിയ മറവ് രാമു കൗതുകത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു.
രാമൂ… ചാരുവെന്തോ പറയാനാഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും തൊപ്പിവെച്ച വെയിറ്റർ പ്രത്യക്ഷനായി.
എനിക്ക് ടോസ്റ്റും, ഓംലെറ്റും കോൺഫ്ലേക്സും… വിശന്നു വലഞ്ഞ രാമു പറഞ്ഞു. ചാരു? അവനവളെ നോക്കി.
എനിക്കൊരു പ്ലേറ്റ് മട്ടൻ കട്ലെറ്റ്. ഷെയർ ചെയ്യണം. ചാരു പറഞ്ഞു… ഓ, ഞാൻ റെഡി.. രാമു തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. വെയിറ്റർ സ്ഥലം വിട്ടു.
ചാരുവെന്താ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്? രാമു ചാഞ്ഞിരുന്നു.
അത്…. അവളൊന്നു മടിച്ചു. പിന്നെ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. ഞാൻ കൊറച്ചുനേരത്തെ രാമൂനെ നീയെന്നു വിളിച്ചില്ലേ? സോറി. അറിയാതെയാണ്.
ശരി. ഞാൻ ക്ഷമിച്ചേക്കാം. ഒരു കണ്ടീഷൻ. രാമു മന്ദഹസിച്ചു..
എന്താ? അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ഞാനങ്ങോട്ടും അങ്ങനെ വിളിച്ചോട്ടെ? ആരുമില്ലെങ്കിൽ മാത്രം. അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചെങ്കിലും ചെറുതായി ചങ്കിടിപ്പു കൂടിയിരുന്നു.
ഓഹോ! ചാരു കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു ചാരിയിരുന്നു. നിനക്കെന്തു പ്രായമുണ്ട്?
മുപ്പത്. രാമു പറഞ്ഞു.
ചാരു മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. തടിച്ച മുലകൾ മേശപ്പുറത്തമർന്നപ്പോൾ മോളിലോട്ടു തള്ളി… എന്തൊരു സ്വർണ്ണ നിറമാണ്! എന്റെ പ്രായമറിയാമോ? മുപ്പത്താറ്.
നല്ല പ്രായം! രാമു ചിരിച്ചു.
അയ്യട! ഇത്രേം മൂത്ത എന്നെ ചേച്ചീന്നാ വിളിക്കണ്ടേ. അവൾ കണ്ണുരുട്ടി.
അതങ്ങ് പള്ളീപ്പറഞ്ഞാ മതി! അവനവളുടെ കൈവിരലുകൾ തടവിലാക്കി.
രാമൂ! ചാരു കൈകൾ വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ വിട്ടില്ല.
ആരേലും കാണുമെടാ! അവൾ പറഞ്ഞു.
അതിനെന്താടീ! അവൻ ചിരിച്ചു… ചാരുവിന്റെ തടിച്ചുപിളർന്ന പൂറിൽ പെട്ടെന്നുറവ പൊട്ടി. അവളൊന്നു വിറച്ചു. കൈത്തണ്ടയിലെ കുനുകുനായുള്ള നനുത്ത രോമങ്ങൾ എഴുന്നു. അമ്മേ! അവളും അവന്റെ വിരലുകളിൽ അമർത്തി.
വെയിറ്ററിന്റെ ചുവടുകൾ അവരെയുണർത്തി. രണ്ടുപേരും തലതാഴ്ത്തിയിരുന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചു.. എന്തോ കണ്ണുകളുയർത്താൻ മടിതോന്നി. വിശപ്പു വിഴുങ്ങിയ രാമു പ്ലേറ്റിലുള്ളതു മുഴുവനും വിഴുങ്ങുന്നതു വരെ തിന്നാനല്ലാതെ വായ്ക്ക് ഒരു പണിയും കൊടുത്തില്ല. കട്ലറ്റു കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ചാരു ഒന്നു നോക്കി. അവന്റെ ആർത്തികണ്ട് അവൾക്ക് ചിരിവന്നു.
ദാ കഴിച്ചോളൂ! ആ പ്ലേറ്റും സ്പൂണും തിന്നണ്ട. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കട്ലെറ്റിന്റെ പ്ലേറ്റവന്റെയടുത്തേക്ക് നീക്കിവെച്ചു.
കത്തലടങ്ങിയ രാമു ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. അവനും ചിരിച്ചുപോയി. അവരുടെ ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന പിരിമുറുക്കം ഒന്നയഞ്ഞു…
വെശന്നാപ്പിന്നെ കണ്ണുകാണാതാവും. രാമു പറഞ്ഞു.
അതു ഞാൻ കണ്ടല്ലോ! ഒരു സ്പൂണെടുത്ത് അവന്റെ വിരലുകളിൽ ചുമ്മാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.
ഒരു കാപ്പീം ഒരു ചായേം. രാമു വെയിറ്ററോടു പറഞ്ഞു…
സ്വസ്ഥമായി അവർ പാനീയങ്ങൾ മൊത്തി.
പെട്ടെന്ന് അവൻെറ മൊബൈലിലൊരു മെസേജ്. ഓ! രാവിലെ പത്തിനു മീറ്റിങ്ങൊണ്ട്. ഒമ്പതായി. ഇറങ്ങാം. ബില്ലിന്റെ പൊറത്ത് കാശുവെച്ചിട്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
ശരി… ചാരുവിനെ സ്കൂളിൽ തിരിച്ചിറക്കിയിട്ട് അവൻ തല നീട്ടി.
ഉം? അവൾ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കി.
അപ്പോ പോട്ടേടീ? പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൻ വണ്ടിയെടുത്തു. പോടാ തെമ്മാടീ! ഓടി മറയുന്ന കാറിനെ നോക്കി അവൾ മന്ദഹസിച്ചു.
മീറ്റിങ് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുവെന്നോ എന്തു നടന്നുവെന്നോ രാമുവിന് വലിയ ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല അന്നു മുഴുവനും അവനേതോ മധുരവും എരിവും നൊമ്പരവുമെല്ലാം കൂടിക്കലർന്ന ഒരു ലോകത്തിലായിരുന്നു. സാധാരണ ശത്രുക്കളായ അക്കൗണ്ട്സിലുള്ളവരോടു പോലും ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു. ചാരുവിന്റെ നമ്പർ വാങ്ങാത്തതിന് അവൻ സ്വയം പഴിച്ചു.