ഈ സൈറ്റിലെ എല്ലാ എഴുത്തുകാരോടും വായനക്കാരോടും എനിക്ക് വളരെയേറെ സ്നേഹമുണ്ട്. സുനില്, ലൂസിഫര് മുതല് സാഗര് കോട്ടപ്പുറം, ഹര്ഷന് വരെ എത്തി നില്ക്കുന്ന പ്രതിഭകളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നില്ക്കാറുള്ള ഞാന്, വായനയില് വളരെ മടിയനായതുകൊണ്ട് മിക്ക എഴുത്തുകാരുടെയും കഥകള്ക്ക് താഴെ അഭിപ്രായം എഴുതാനാകാതെ പോകുന്നുണ്ട്. വായന ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ അഭിപ്രായം പറയും? അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ വരികള് കഥകളുടെ ചുവടെ കാണാത്തത് എന്നറിയിക്കാന് ഈ അവസരം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ എനിക്കിവിടെ എല്ലാവരോടും സ്നേഹമുണ്ട് എന്ന്; പക്ഷെ സ്നേഹത്തോടൊപ്പം ഞാനിവിടെ ഭയക്കുകയും അതെ സമയം വളരെയേറെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിത്വം ഒന്നുമാത്രമേ ഉള്ളൂ; അത് എന്റെ ഒപ്പം ഒരു കുഞ്ഞ് കഥ എഴുതാന് വിശാലമനസ്കത കാട്ടിയ സ്മിതയാണ്. സ്മിതയെ നോക്കി ഞാന് അത്ഭുതപ്പെടുക മാത്രമല്ല, ഇങ്ങനെയൊക്കെ എഴുതാന് ഒരു പത്തു ജന്മമെടുത്താലെങ്കിലും എനിക്ക് സാധിക്കുമോ എന്നോര്ത്ത് നിരാശപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം. ഇത്രയേറെ ഭാഷാ പാണ്ഡിത്യമുള്ള, വിനയമുള്ള, പ്രോത്സാഹനം മാത്രം മറ്റുള്ളവര്ക്ക് നല്കുന്ന മഹതിയായ ഈ വൈഡൂര്യത്തെ നമുക്കിവിടെ ലഭിച്ചത് ആരുടെയോ മുജ്ജന്മ സുകൃതം എന്നേ പറയാന് പറ്റൂ. എനിക്ക് ലഭിച്ച ഈ അസുലഭവും സൌഭാഗ്യകരവുമായ അവസരത്തിന് സര്വ്വേശ്വരന് നന്ദി അര്പ്പിച്ചുകൊണ്ട് കഥയുടെ തുടര്ഭാഗം ഇതാ കുളമാക്കാന് പോകുന്നു!
അധ്യായം – 2
ആമുഹം:
ലവന് കുന്നിന്റെ മോളീ എന്തരക്കയോ ചെയ്യാന് പോയി കെടക്കുന്ന കാര്യം വരെയാണല്ലോ എന്റെ ഫ്രോഡ് പെങ്ങള് എഴുതി വച്ചത്. അതിന്റെ ബാക്കി പറേണതിന് മുന്നേ, വേറെ ചെല കാര്യങ്ങള് നിങ്ങളപ്പികള് അറിയണം. എന്റെ പ്വേര് ഇപ്പപ്പറയാന് സൌകര്യമില്ല. ഈ കത എഴുതിയവള് ഒണ്ടല്ലോ, അവട പ്വേര് സ്മിതേന്നൊന്നും അല്ല. ഉടായിപ്പ് പേരിട്ടാണ് എവളിവിടെ കത എഴുതുന്നത്. ചേട്ടാ ദൈവത്തെ ഓര്ത്ത് എന്റെ ഒറിജിനല് പ്വേര് പറേല്ലേന്നെന്റെ കാലുപിടിച്ചവള് പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാമ്പറേന്നില്ല.
അപ്പം ആമുഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് നമ്പക്ക് ആ രവി അവിടെ എന്താരെടുക്കാന് പോയതാന്ന് നോക്കാം; അതിനു മുന്നേ എനിക്ക് ചെലത് പറഞ്ഞെ ഒക്കൂ. അപ്പികള് മാപ്പാക്കണം.
എന്തരാന്നു ചോയ്ച്ചാ, ഞാനും എന്റെയീ ഫ്രോഡ് പെങ്ങളും തെരുവന്തോരത്തുകാരാ; എന്നുപറഞ്ഞാ നമ്മടെ തലസ്സാനം. പാറശ്ശാലക്കും നകരത്തിനും എടയ്ക്കായിട്ട് വരും എവള്ടേം എന്റേം വീട്. എനിക്ക് പെങ്ങമ്മാരില്ല. ഒള്ളത് രണ്ടു ചേട്ടമ്മാര്; ഒരാക്ക് ചൂളപ്പണി, മറ്റേ ആള് ഓട്ടാ ആടിക്കുന്നു. ഞങ്ങട തന്തപ്പടിക്ക് ഷാപ്പീ കറിവക്കലാ പണി.
കറി വച്ചിട്ട് അങ്ങേരു വരുമ്പം ഇഷ്ടംപോലെ കള്ളും കറീം കൊണ്ടവരും. തന്തപ്പടീടെ കൊണംകൊണ്ട് തള്ള കൊറേ നാള് മുന്പേ ഒരു മീന്കാരന്റെ കൂടെ പൊറുക്കാന് പോയി. അങ്ങനെ തന്തേം ഞങ്ങള് മൂന്നു മക്കളുവാ വീട്ടീ. ഈ സ്മിതേന്നു പേരൊള്ള (കള്ളപ്പേര്) എന്റെ വകേലെ പെങ്ങള് കൊറേ മാറിയാ താമസം. അവട തന്തപ്പടി വല്യ ഒരു ആപ്പീസറാ. അമ്മ സാറും. എന്നെ പള്ളിക്കൂടത്തീ അയച്ചേ അദ്ദേഹം എന്റെ തന്തപ്പടിയോട് നിര്ബന്ധിച്ചേന്റെ പേരിലാ; അല്ലേ അങ്ങേരെന്നെ പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ പടി കാണിക്കത്തില്ലാരുന്നു.
അപ്പം ഞാന് വെക്കം കാര്യങ്ങള് പറയാം; എവളും ഞാനും ഒരേ പള്ളിക്കൂടത്തിലാ പഠിച്ചത്. ഞങ്ങളെ ഒരുമിച്ചാണ് കൊണ്ട ചേര്ത്തതും. അവക്കന്ന് ആറും എനിക്കൊമ്പതുമാ പ്രായം. ഞാമ്പറഞ്ഞല്ലോ, എന്നെ ഷാപ്പീ കറി വക്കാന് വിടാനാരുന്നു എന്റെ തന്തേടെ പത്തതി. പഷേ അവട തന്തപ്പടി എടപെട്ട് എന്നേം പടിപ്പിക്കാന് വിട്ടു. അങ്ങനെ ഞാനും എവളും കൂടി ഒരുമിച്ച് പടിക്കാന് പോക്ക് തൊടങ്ങി. അവള് പത്താം ക്ലാസ് മുട്ടന് റാങ്ക് വാങ്ങി പാസായപ്പം ഞായ് ആറാം ക്ലാസില് രണ്ടാം കൊല്ലം ആയതേ ഒള്ളാരുന്നു. എനിക്കീ സാറമ്മാര് പറേന്ന ഒരു കുന്തോം മണ്ടേലോട്ട് കേറൂല്ലാന്ന്. ഇനി പടിക്കാന് ഞാമ്പോണില്ല എന്നൊരിക്ക എന്റെ കഷ്ടകാലത്തിന് എവളോട് ഞാനൊന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ പോന്നെ അവട തന്തപ്പടി വൈയിട്ടു വീട്ടീ വന്ന് ഒരു മുട്ടന് വടിയെടുത്ത് എന്റെ ചന്തിയടിച്ചു പൊളന്നുകളഞ്ഞു! അതീപ്പിന്നെ അങ്ങനൊരു സമ്പവം ഞാന് ആലോചിച്ചിട്ടില്ല.