തറവാട്ടിലെ നിധി 5
Tharavattile Nidhi Part 5 | Author : Anali

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

അടത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ ഉണർന്നു ഉഷാമ്മ പറഞ്ഞ പീടിക തപ്പി ഞാനിറങ്ങി… വീടിന്റെ പിന്നിലെ ഇട വഴിയിലൂടെ മുന്നിൽ കണ്ട ചപ്പും ചവറുമൊക്കെ തട്ടി മാറ്റി ഞാൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു… കൈയിൽ ഒരു കാലൻകൊട എടുത്തത് നന്നായി എന്ന് തോന്നി, മുന്നിലുള്ള ഇട വഴി മുഴുവൻ കാടു കേറി കിടപ്പായിരുന്നു.. കാര്യം ചിലപ്പോൾ മീര ചുമ്മാ പറഞ്ഞത് ആണേലും അറിയാതെ വല്ല പാമ്പിനെയും കേറി ചവിട്ടി കടി വാങ്ങേണ്ട എന്നോർത്തു..

കുറച്ചു മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ ഇരു വശത്തും ഇടത്തോർന്നു വലിയ മരങ്ങൾ കണ്ടു തുടങ്ങി, വഴി തെറ്റിയോ എന്ന സംശയം മനസ്സിൽ വെച്ചു ഞാൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി… മുന്നിലായി മരങ്ങളില്ലാത്തൊരു തരിശു ഭൂമി കണ്ടപ്പോളാണ് മനസ്സിലൊരു ധൈര്യം വന്നത്. ആ തരിശു സ്ഥലത്തു പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു… ഒരാളുടെ മുട്ടു വരെ മാത്രം ആഴത്തിൽ പത്തടി വീതിയുള്ള നദി ഞാൻ നിസ്സാരമായി തന്നെ അതിലൂടെ ഇടക്കായി കിടന്ന പാറകെട്ടുകളിൽ ചവിട്ടി കടന്നു…

നദിയിൽ നിന്നും അധികം ദൂരതല്ലാതെ തന്നെ ചെറിയ വീടുക്കൽ കണ്ടു തുടങ്ങി, ഞാൻ വീടുകൾക്കു നടുവിലായി കണ്ട മണ് പാതയിലൂടെ നേരെ നടന്നു… അടുക്കി അടുക്കി വെച്ച ചെറിയ വീടുകളിൽ പലതും ഓല മേഞ്ഞതാണ്, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒരോ ഓടിട്ട വീടുകളുമുണ്ട്… പുരകളുടെ അതിരുകളും ഓല കെട്ടിയാണ് തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കുറച്ചു ചെന്നപ്പോൾ ഞാനൊരു കട കണ്ടു… ചായക്കടയാണ്. അതിന്റെ ഉള്ളിലായി ഒരാൾ നിന്നു പാത്രം കഴുകുന്നുണ്ട്… അയാളുടെ വേഷമൊരു മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടും തോളിൽ കിടക്കുന്ന നരച്ച തോർത്തുമാണ്… എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ സംശയം ഭാവത്തിൽ നോക്കി..

 

“സിഗരറ്റ് ഉണ്ടോ ചേട്ടാ…”

 

ഞാൻ കടയുടെ മുന്നില്ലേക്കു നീങ്ങി ചോദിച്ചു..

 

“ഇല്ലാ… ബീഡി വേണേൽ ഉണ്ട്..”

 

തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തിൽ കൈ തുടച്ചു പുള്ളി പറഞ്ഞു..

 

“മതി… ഒരു കെട്ട് തന്നേഴേ….”

 

ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ഒരു കെട്ട് ബീഡി എനിക്കു എടുത്ത്‌ നീട്ടി..

 

“കൊച്ചെവിടുത്തെയാ…”

 

“ചിറ്റില്ലത്തിലെ…”

 

“ചിറ്റില്ലത്തിലെ ആരുടെ മോൻ…”

 

“മുരളിയുടെ…”

 

“ഓ… അതു ശെരി… മോനിരീക്ക് ഞാനൊരു ചായ എടുക്കാം…”

 

“വേണ്ട….”

 

“എന്റെ ഒരു സന്തോഷത്തിനാ… ഞാൻ പെട്ടന്നു എടുക്കാം…”

 

“വേണ്ടാഞ്ഞിട്ട… ചായ കുടി പതിവില്ലാ…”

 

“ചായ കുടി പതിവില്ലാ… പക്ഷെ ബീഡി വലി ഉണ്ടല്ലേ… ആരേലും അറിഞ്ഞാൽ മോശമല്ലേ കുട്ടി..”

 

“അയ്യോ… ചേട്ടൻ ആരോടും പറയേണ്ട..”

 

“ഞാനാരോടും പറയില്ലാ..”

 

അയാളെന്നെ നോക്കി മുറുക്കി ദ്രവിച്ച പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

 

കടയില്ലേക്കു കറുത്ത മുണ്ടുടുത്ത വേറൊരു യുവാവ് വന്നു.. അയാളെന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു ബീഡി വാങ്ങി ചുണ്ടിൽ വെച്ചു കത്തിച്ചു…

 

“ഇത് ചിറ്റില്ലത്തിലെ മുരളിയേട്ടന്റെ ചെറുക്കനാ…”

 

എന്നെ കാണിച്ച് കടകാരൻ യുവാവിനോടു പറഞ്ഞു…

ആവൻ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി മൂളിയിട്ടു അവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു നടന്നു പോയി..

 

“ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളാർക്ക് വെല്ലോം അറിയാവോ… പണ്ടീ കാണുന്ന ഗ്രാമം മുഴുവൻ ചിറ്റില്ലത്തിലെ പണിക്കാര് താമസ്സിക്കുന്നതിനു മോന്റെ വീട്ടുകാര് വെറുതെ കൊടുത്തതാ… ഇപ്പോൾ കാലം മാറിയില്ലേ… കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ അല്ലേ എല്ലാവരും… എന്ത് തമ്പുരാൻ… എന്ത് കുടിയാൻ… പക്ഷെ ഞങ്ങളു വയസ്സന്മാര് അതൊന്നും മറക്കുകേല…. ട്ടോ…“

 

അയാളെന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു..

കടയുടെ പുറകിലൂടെ നേരെ കിടക്കുന്ന വഴി ഒരു മലയിലേക്കാണ് കിടക്കുന്നതു… രാവിലത്തെ ഇളം വെയിലിലാത്തിന്റെ കൊടുമുടി തിളങ്ങി നിന്നു.. എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത ആകർഷകത്വം എനിക്കു തോന്നി… വീട്ടിലിരുന്നു മടുത്തിരുന്നു, അവിടെ ഒന്ന് കറങ്ങി വരാമെന്നു മനസ്സിൽ കരുതി ഞാൻ കടക്കാരൻ വീണ്ടും വേലയിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു… കുറച്ചു ദൂരം കയറി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമവും വീടുകളുമെല്ലാം മുഴുവനായും ഉയർത്തിൽ നിന്ന് കാണമായിരുന്നു… തറവാട് കൂടെ കാണാൻ പറ്റുന്നത്ര ഉയരത്തിൽ കയറി ഞാനൊരു കല്ലിൽ ഇരുന്നു. ഞാൻ നടന്നു വന്ന വഴിയല്ലാതെ നേരെ മണ്ണ് വഴിയിലൂടെ നടന്നാലും തറവാട്ടിൽ എത്താൻ പറ്റുമായിരുന്നു എന്ന് മുകളിൽ നിന്നും നോക്കിയപ്പോളാണ് എന്നിക്കു മനസ്സിലായത്… വെറുതെ കുറ്റി ചെടിയും, പുല്ലും നിറഞ്ഞ വഴിയെ നടന്നു.. ഞാൻ കൊടുമുടിയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലേക്കു നടന്നു, അവിടെ നല്ലൊരു സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചു ഒരു ബീഡി ചുണ്ടിൽ വെച്ച് കത്തിച്ചു..