ആവനാഴി – 7
[ കത്തനാർ ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ഉത്തരായനം
ആദ്യം കേട്ടത് ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു.
ക്രമമായ ഇടവേളകളിൽ ആവർത്തിക്കുന്ന നേർത്തൊരു ശബ്ദം.
ബീപ്.
ബീപ്.
ബീപ്.
പിന്നെ ഗന്ധം.
പെർഫ്യൂംന്റെയും മരുന്നിന്റെയും അണുനാശിനിയുടെയും കലർന്ന ഗന്ധം.
അജു കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കൺപോളകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഭാരം തോന്നി. കണ്ണുതുറന്നാലും ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. വെളുത്ത വെളിച്ചം മാത്രം. അതിനു ചുറ്റും മങ്ങിയ നിഴലുകൾ.
കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ കിടന്നു.
ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങി.
പഴയ വാട്ടർ ടാങ്ക്.
അഖിൽ.
മീര.
ലച്ചു.
കത്തി.
ശരീരത്തിനുള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുകയറിയ അസഹ്യമായ വേദന.
ശശിച്ചേട്ടന്റെ മുഖം.
ലച്ചുവിന്റെ നിലവിളി.
അതിനുശേഷം ഇരുട്ട്.
അജു ശ്വാസമെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വയറിന്റെ വശത്ത് ശക്തമായ വലിവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉടനെ ശ്വാസം പാതിയിൽ നിർത്തി. അവിടെ കനമുള്ള ബാൻഡേജ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തുറന്നു.
ഇത്തവണ കാഴ്ച അല്പം വ്യക്തമായി.
മുകളിൽ വെളുത്ത സീലിങ്.
വലതുവശത്ത് മോണിറ്റർ.
അതിന്റെ സ്ക്രീനിൽ പച്ചനിറമുള്ള വരകൾ.
ഇടതുവശത്ത് മരുന്നുകൾ തൂക്കിയ സ്റ്റാൻഡ്.
അതിനപ്പുറം വലിയ ജനൽ.
പകൽവെളിച്ചം നേർത്ത തിരശ്ശീലകളിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് വീഴുന്നു.
അജു പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി.
ഇത് സാധാരണ ആശുപത്രിമുറിയല്ല.
മുറിയുടെ ഒരുവശത്ത് സോഫ.
ഭിത്തിയിൽ വലിയ ടെലിവിഷൻ.
മറ്റൊരു മൂലയിൽ ചെറിയൊരു ഡൈനിങ് മേശ.
രണ്ട് സ്വകാര്യ ശുചിമുറികൾ.
ജനലിനരികിൽ അലങ്കാരച്ചെടികൾ.
ഒരു ഹോട്ടൽ സ്യൂട്ടുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന മുറി.
‘ഞാൻ എവിടെയാണ്?’
ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തൊണ്ടയിൽനിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. വായ് വരണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് സ്വന്തം വലതുകൈയിൽ എന്തോ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
അവൻ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു.
ലച്ചു.
കട്ടിലിനരികിലെ
കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഉറങ്ങുന്നത്. തല കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഒരു കവിൾ അജുവിന്റെ കൈക്കരികിൽ അമർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ വലതുകൈ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
വിട്ടുപോയാൽ അവൻ വീണ്ടും എവിടെയെങ്കിലും മറഞ്ഞുപോകുമെന്ന് പേടിക്കുന്നതുപോലെ.
മുടി അലങ്കോലമായിരുന്നു.
മുഖത്ത് ക്ഷീണം.
കണ്ണുകൾക്കു താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ.
ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രം ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ വളരെ നേരമായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അജു കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കിക്കിടന്നു.
ജീവനുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ആദ്യം വന്നത് മോണിറ്ററിലെ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നായിരുന്നില്ല.
ലച്ചുവിന്റെ കൈയിലെ ചൂടിൽ നിന്നായിരുന്നു.
അജു വിരലുകൾ ചെറുതായി അനക്കി.
ലച്ചുവിന്റെ പിടി ഉറക്കത്തിലും കൂടുതൽ മുറുകി.
അവളുടെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.
“അജൂ…”
ഉറക്കത്തിനിടയിൽ അവൾ വിളിച്ചു.
അവന്റെ തൊണ്ടയിൽനിന്ന് വളരെ ദുർബലമായൊരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.
“ലച്ചു…”
അവൾ ഉണർന്നില്ല.
അജു വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതിനുമുമ്പ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു.
അമ്മയും ദിവ്യയും അകത്തേക്ക് വന്നു.
അമ്മയുടെ കൈയിൽ ഭക്ഷണം നിറച്ച ഒരു ചെറിയ പാത്രം. ദിവ്യയുടെ കയ്യിൽ ബാഗും വസ്ത്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടുപേരും പതുക്കെയാണ് അകത്തേക്ക് വന്നത്.
ലച്ചുവിനെ ഉണർത്താതിരിക്കാനായിരിക്കണം.
“പാവം കുട്ടി ഉറങ്ങിയോ?” അമ്മ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ,” ദിവ്യ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ എങ്കിലും കുറച്ച് ഉറങ്ങട്ടെ.”
അമ്മ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അവളുടെ നോട്ടം ആദ്യം ലച്ചുവിലായിരുന്നു.
പിന്നെ അജുവിലേക്ക്.
അജുവിന്റെ തുറന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ട നിമിഷം അമ്മയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാത്രം ഏതാണ്ട് താഴെ വീണു.
“അജൂ!”
ആ ശബ്ദം മുറിയാകെ മുഴങ്ങി.
ലച്ചു ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
കസേര പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഒരു
നിമിഷം അവൾക്ക് താൻ എവിടെയാണെന്നുപോലും മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ അജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു.