“ആ പേര് എനിക്കും അറിയാം.”
“പിന്നെ?”
അജു മിണ്ടാതെ ചിരിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“അജൂ.”
“ഹും?”
“ഈ ആശുപത്രി… അവളുടെ…”
അവൻ മറുപടി പറയുന്നതിനു മുമ്പ് വാതിൽ തുറന്നു.
ഒരു ഡോക്ടറും രണ്ട് നഴ്സുമാരും അകത്തേക്ക് വന്നു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, അർജുൻ.”
മധ്യവയസ്കനായ ഡോക്ടർ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഡോക്ടർ മാധവൻ. സർജറി നടത്തിയത് എന്റെ ടീമാണ്.”
അജു തലകുലുക്കി.
ഡോക്ടർ പതിവ് പരിശോധനകൾ ആരംഭിച്ചു.
കണ്ണുകളുടെ പ്രതികരണം.
രക്തസമ്മർദ്ദം.
പൾസ്.
മുറിവിന്റെ അവസ്ഥ.
ശ്വാസം.
വയറിലെ അസ്വസ്ഥത.
“വേദനയുണ്ടോ?”
“കുറച്ചുണ്ട്.”
“അത് പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. ആന്തരിക പരിക്ക് ഗുരുതരമാകുന്നതിന് മുമ്പ് ശസ്ത്രക്രിയ നടത്താനായി. രക്തസ്രാവം നിയന്ത്രിച്ചു. ഭാഗ്യം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.”
ഡോക്ടർ റിപ്പോർട്ട് നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ അപകടമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ധൈര്യം കാണിച്ച് എഴുന്നേറ്റുനടക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്.”
ദിവ്യ ഉടനെ പറഞ്ഞു:
“അത് പ്രത്യേകം എഴുതിവയ്ക്കണം ഡോക്ടർ. ഇവന് കേൾക്കില്ല.”
ഡോക്ടർ ചിരിച്ചു.
“രണ്ടാഴ്ച ആശുപത്രിയിൽ നിരീക്ഷണവും വിശ്രമവും വേണ്ടിവരും.”
അജു നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“രണ്ടാഴ്ചയോ?”
“കുറഞ്ഞത്.”
“എനിക്ക് കോളേജ്…”
“കോളേജ് അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും. ആദ്യം ആരോഗ്യം.”
അപ്പോഴാണ് വാതിൽ വീണ്ടും തുറന്നത്.
ലച്ചു അകത്തേക്ക് വന്നു.
അമ്മയും പിറകിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഡോക്ടറുടെ ശരീരഭാഷ ഉടനെ മാറി.
അദ്ദേഹം നേരെ നിന്നു.
“മിസ് ലക്ഷ്മി.”
“ഡോക്ടർ, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“ഹീ ഈസ്
സ്റ്റേബിൾ. പരിശോധനകൾ നല്ലതാണ്. ആശങ്കപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യമില്ല.”
“മുറിവ്?”
“ശരിയായി ഭേദമാകുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ പ്രധാനമായും വിശ്രമം വേണം.”
“ആന്തരിക രക്തസ്രാവം വീണ്ടും ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത?”
“റിപ്പോർട്ടുകളിൽ അങ്ങനെയൊരു സൂചനയില്ല. നിരീക്ഷണം തുടരും.”
ഡോക്ടർ ഓരോ ചോദ്യത്തിനും അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ മറുപടി നൽകി.
ലച്ചു തലകുലുക്കി.
“എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടെങ്കിൽ ഉടനെ എന്നെ അറിയിക്കണം.”
“തീർച്ചയായും.”
ഡോക്ടറും നഴ്സുമാരും പുറത്തേക്ക് പോയി.
ദിവ്യ അവരുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായ സംശയം.
അമ്മയ്ക്കും അതേ ഭാവം.
ലച്ചു അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ദിവ്യ ചോദിച്ചു:
“മോളെ.”
“എന്താ ചേച്ചി?”
“നീ ആരാണ്?”
ലച്ചു ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
“അജുവിന്റെ ഫ്രണ്ട്.”
“അത് ഞങ്ങൾക്കറിയാം.”
ദിവ്യ ഭ്രൂവരി ഉയർത്തി.
“പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ളവർക്ക് നീ വേറെ എന്തോ ആണ്.”
ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ചു.
“അജൂ.”
അവൾ വിളിച്ചു.
മറുപടിയില്ല.
“നാടകം വേണ്ട.”
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
“ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു?”
അമ്മ ഇരുവരെയും നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ഞങ്ങളിൽനിന്ന് എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”
ലച്ചു വേഗം പറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം അമ്മേ. ആദ്യം ഇവൻ സുഖപ്പെടട്ടെ.”
ദിവ്യ പറഞ്ഞു:
“ശരി. പക്ഷേ ആ ‘പിന്നെ’ അധികം വൈകില്ല.”
അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ പതുക്കെയാണ് നീങ്ങിയത്.
പകൽ അമ്മയും ദിവ്യയും ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ടാകും.
അമ്മ വീട്ടിൽനിന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവരും. ഡോക്ടർ അനുവദിച്ച ഭക്ഷണം മാത്രമേ അജുവിന് നൽകൂ. രുചിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ മുഖം ചുളിച്ചാൽ അമ്മ ശകാരിക്കും.
ദിവ്യ കോളേജുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു.
അസൈൻമെന്റുകൾ ശേഖരിച്ചു.
അധ്യാപകരോട് സംസാരിച്ചു.
ക്ലാസ് നോട്ടുകൾ ഒത്തുചേർത്തു.
മീര എല്ലാ ദിവസവും വിളിച്ചു.
ആദ്യമായി ആശുപത്രിയിൽ വന്നപ്പോൾ അജുവിനെ കണ്ടതുമാത്രം അവൾ കരഞ്ഞുപോയി.
“നീയൊക്കെ എന്തിനാണ് ഹീറോ കളിക്കാൻ പോകുന്നത്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പോയില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?”
“പോലീസിനെ വിളിക്കുമായിരുന്നു.”
“അവർ നിങ്ങളെ കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”
“എന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരരുതായിരുന്നു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും അന്ന് രാത്രിയുടെ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഖിലിന്റെ പേര് വന്നാൽ അവൾ മിണ്ടാതാകും.
പകൽ അമ്മയും ദിവ്യയും.
രാത്രിയിൽ ലച്ചു.
ആശുപത്രിയിലെത്തുന്ന സമയം ഒരിക്കലും മാറിയില്ല.