അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“ലച്ചു പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു.”
“അവൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ?”
“ശരീരത്തിന് ഒന്നും പറ്റിയില്ല.”
ദിവ്യ അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“പക്ഷേ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയായി.”
“എന്തിന്?”
“നിന്റെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു.”
അജുവിന്റെ മുഖം മാറി.
“അവളുടെ വസ്ത്രത്തിലും കൈകളിലും മുഖത്തുപോലും രക്തം. തറയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കരഞ്ഞില്ല. സംസാരിച്ചില്ല. ആരെയും നോക്കിയില്ല.”
ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ രാത്രിയുടെ ഭയം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ അടുത്തുചെന്ന് വിളിച്ചു. ലച്ചു എന്ന്. അവൾ എന്നെ നോക്കിയില്ല. അമ്മ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. പ്രതികരണമില്ല.”
“എത്രനേരം?”
“ഓപ്പറേഷൻ തീരുന്നതുവരെ.”
അജു മുകളിലെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്ന് നീ അപകടനില കടന്നെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ വീണ്ടും ശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയത്.”
ദിവ്യ തുടർന്നു:
“അവൾ ആദ്യം ചോദിച്ചത് നീ എപ്പോഴാണ് കണ്ണുതുറക്കുക എന്നായിരുന്നു. പിന്നെ ഡോക്ടർക്ക് പിന്നാലെ നടന്നു. എന്തൊക്കെ മരുന്നുകൾ. എന്തൊക്കെ പരിശോധനകൾ. എന്തെങ്കിലും അപകടമുണ്ടോ. എല്ലാം ചോദിച്ചു.”
“ശശിച്ചേട്ടൻ?”
“അദ്ദേഹത്തിനും ചെറിയ പരിക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെ ആംബുലൻസിൽ കയറ്റിയ ശേഷം പൊലീസിനോട് സംസാരിച്ചു. പിന്നെ ആശുപത്രിയിൽ വന്നു.”
“മീര?”
“അവൾക്കും ചെറിയ പരിക്കുകൾ. പൊലീസ് മൊഴിയെടുത്തു. അവളുടെ വീട്ടുകാർ വന്നു കൊണ്ടുപോയി.”
അജുവിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“അഖിൽ?”
ദിവ്യയുടെ മുഖം കടുത്തു.
“പൊലീസിന് കിട്ടിയില്ല.”
“എന്ത്?”
“ശശിച്ചേട്ടൻ നിന്നെ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഗുണ്ടകളെ പൊലീസ് അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും അവരെയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”
“അഖിൽ ബോധംകെട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നല്ലോ.”
“അതെ. പക്ഷേ ആംബുലൻസും പോലീസും എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അവനെ ആരോ കൊണ്ടുപോയെന്നാണ് സംശയം.”
അജു ആലോചനയിലായി.
“കേസ്?”
“ഫയൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ലച്ചുവും മീരയും ഔദ്യോഗികമായി പരാതി നൽകി. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചത്, ആക്രമണം, നിനക്കു കുത്തേറ്റത്, എല്ലാം.”
ദിവ്യ ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“മുഖ്യപ്രതി അഖിലാണ്.”
അജു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ചിപ്സ് പാക്കറ്റുമായി ആദ്യദിവസം അടുത്തുവന്ന അഖിലിന്റെ മുഖം ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.
‘ബ്രോ, ഈ സീറ്റ് ആരെങ്കിലും റിസർവ് ചെയ്തോ?’
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ദിവ്യ അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
“വല്ലാത്തൊരു മാറ്റമായിരുന്നു അവനിൽ.”
“എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല,” ദിവ്യ പറഞ്ഞു. “അവൻ നമ്മളെ കാണാൻ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും നീ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും അവന്റെ പേര് പറയുമായിരുന്നല്ലോ.”
അജു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ദിവ്യയും കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് അവൾ മുന്നോട്ടുചാഞ്ഞു.
“ഇനി എന്റെ ചോദ്യം.”
“എന്ത്?”
“ആ കുട്ടി ആരാണ്?”
“ഏത് കുട്ടി?”
“അഭിനയം വേണ്ട. ലച്ചു.”
അജു കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ചു.
“എന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്.”
“നിന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്സിനെ ആശുപത്രിക്കാർ ഇന്ത്യാ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റ് വന്നതുപോലെ സ്വീകരിക്കുമോ?”
അജു അവളെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“ഇവിടെയുള്ള ഡോക്ടർമാർ. നഴ്സുമാർ. ആശുപത്രി മാനേജർ. എല്ലാവരും അവളെ കണ്ടാൽ നേരെ നിൽക്കും. അവൾ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അഞ്ചുപേർ ഓടിവരും.”
“അവൾക്ക് ഇവിടെ വല്ല ഡോക്ടർമാരെ അറിയാമായിരിക്കും.”
ദിവ്യ അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി.
“അജൂ, എന്നെ പൊട്ടിയാക്കരുത്.”
അവൻ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു:
“നമ്മൾ ഏത് ആശുപത്രിയിലാണ്?”
“കൃഷ്ണ ഹോസ്പിറ്റൽ.”
അജുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അവൾക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ ഡോക്ടർമാരെ അറിയാമായിരിക്കും.”
ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“ആ ചിരി എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.”
“എന്താ?”
“നിനക്കറിയാം എന്തോ.”
“എന്ത് അറിയാം?”
“അവൾ ആരാണെന്ന്.”
“ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണ.”