“പിന്നെ?”
“അവന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്താണ്?”
“കുടുംബത്തെ നോക്കണം. നല്ല ജോലി നേടണം.”
“നിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ?”
ലച്ചു മിണ്ടിയില്ല.
“അതാണ് എന്റെ ചോദ്യം. നിനക്ക് സ്വന്തം ലക്ഷ്യമുണ്ടോ? അതോ അവന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ നിന്നെത്തന്നെ ചേർക്കുകയാണോ?”
അവൾ എഴുന്നേറ്റു ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
“എനിക്ക് അവനെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ എന്നും വിട്ടുപോകാൻ പറഞ്ഞില്ല.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“പിന്നെ?”
“എന്നോടൊപ്പം അമേരിക്കയിലേക്ക് വാ.”
ലച്ചു നിശ്ചലമായി.
“എന്ത്?”
“അവിടെ ബിസിനസ് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ പഠിക്കൂ. ആദ്യം ബിബിഎ. തുടർന്ന് എംബിഎ.”
“എനിക്ക് പോകേണ്ട.”
“കേൾക്ക്.”
“ഇല്ല.”
“ലക്ഷ്മി.”
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ആദ്യമായി അല്പം കടുത്തു.
അവൾ മിണ്ടാതായി.
“നീ അവിടെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കൂ. ലോകം കാണൂ. ബിസിനസ് മനസ്സിലാക്കൂ. സ്വന്തം കഴിവുകൾ കണ്ടെത്തൂ.”
“അജു?”
“അവൻ അവന്റെ ജീവിതം നിർമ്മിക്കട്ടെ.”
“ഞങ്ങൾ വേർപിരിയണമെന്നാണോ?”
“നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന് ദൂരം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന് വിവാഹം സഹിക്കാനും കഴിയില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ജീവിതത്തിൽ നിലയുറപ്പിച്ച ശേഷം, അപ്പോഴും പരസ്പരം വേണമെന്നാണെങ്കിൽ ഞാൻ എതിർക്കില്ല.”
ലച്ചു വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നോക്കി.
“സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“അവൻ പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽനിന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പോൾ തടയില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ജാതി?”
“ഇല്ല.”
“പണം?”
“ഇല്ല.”
“കുടുംബത്തിന്റെ സ്ഥാനം?”
“ഇല്ല.”
അദ്ദേഹം ഓരോ മറുപടിയും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ ജീവിതം സ്വതന്ത്രമായി നയിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രായത്തിലും പക്വതയിലും എത്തണം. അപ്പോഴും ഇതേ തീരുമാനമാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അനുഗ്രഹിക്കും.”
ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുകയാണ് അല്ലെ?”
“അതെ.”
“ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ?”
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി.
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മറ്റൊരു ഭയം വളർന്നു.
അഖിൽ.
‘ഇനി അവനെ കാണില്ല.’
അച്ഛന്റെ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിനടിയിൽ എത്രമാത്രം ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
അജുവിന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അവനെതിരേ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ?
അവൻ വീണ്ടും അപകടത്തിലാകുമോ?
അച്ഛൻ വാക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ അത് വിശ്വസിക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“എപ്പോൾ
പോകണം?”
“ക്രമീകരണങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ.”
“ഞാൻ വരാം.”
കൃഷ്ണൻ മേനോന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന.”
“പറ.”
“അജു പൂർണ്ണമായി സുഖപ്പെടുന്നതുവരെ ഞാൻ പോകില്ല.”
അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“ശരി.”
“അവനെ ആരും ഉപദ്രവിക്കരുത്.”
“അർജുനെ ആരും തൊടില്ല.”
“അത് വാക്കാണോ?”
“എന്റെ വാക്ക്.”
ലച്ചു തലകുലുക്കി.
സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു.
പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിലെ ഭയം അവസാനിച്ചില്ല.
സന്ധ്യയായപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും തറവാട്ടിലെത്തി.
അജു വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അരികിൽ മരുന്നുകൾ.
മടിയിൽ പുസ്തകം.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ഇത്ര വേഗം തിരികെ വന്നോ?”
ലച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ നേരെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു.
ദിവ്യ മുറിയിൽ ക്ലാസ് എടുക്കുകയായിരുന്നു.
ലച്ചു അജുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.
അച്ഛനുമായുള്ള സംഭാഷണം.
അമേരിക്ക.
പഠനം.
വേർപാട്.
ഭയം.
അഖിലിന്റെ അജ്ഞാതമായ അവസ്ഥ.
അജുവിന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക.
പക്ഷേ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“എന്താ?”
അജു ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.
അവന്റെ അരക്കെട്ടിലെ മുറിവിൽ തട്ടാതിരിക്കാനായി സൂക്ഷിച്ച് കൈകൾ തോളിലൂടെ ചുറ്റി.
അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
വളരെ മുറുകെ.
അജു ആദ്യം അമ്പരന്നു.
പിന്നെ അവളുടെ പുറത്ത് കൈവച്ചു.
“ലച്ചു?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
“അച്ഛൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”