വഴിയിലുടനീളം ഓരോ കുഴിയിലും ഡ്രൈവറോട് പതുക്കെ പോകാൻ പറഞ്ഞു.
“നീ പറഞ്ഞാൽ റോഡിലെ കുഴികൾ പോലും പേടിച്ച് മാറുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.”
അജു പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് വേദനയുണ്ടെങ്കിൽ തമാശ പറയണ്ട.”
“ഇപ്പോൾ കുറവാണ്.”
“എന്നാലും.”
വാഹനം തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അജുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
സ്വന്തം വീട്.
പരിചിതമായ മരങ്ങൾ.
ചെരിഞ്ഞ ഗേറ്റ്.
വരാന്ത.
വാഹനം മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ലച്ചു പെട്ടെന്ന് നേരെ ഇരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുറ്റത്തിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് പതിഞ്ഞു.
അവിടെ കറുപ്പുനിറത്തിലുള്ള ഒരു ബെന്റ്ലി പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.
അജു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ആരുടെ കാറാണത്?”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖം മാറി.
“എന്റേത്.”
“എന്ത്?”
“ആ കാർ എന്റേതാണ്.”
അവൾ വാഹനം പൂർണ്ണമായി നിൽക്കുന്നതിനു മുമ്പേ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ലച്ചു ഇറങ്ങി.
അജു
പതുക്കെ പിന്നാലെ ഇറങ്ങി.
വരാന്തയിൽ അമ്മയും ദിവ്യയും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർക്കെതിരെ മറ്റൊരാൾ.
വെള്ള ഷർട്ടും ഇരുണ്ട പാന്റും ധരിച്ച മധ്യവയസ്കൻ.
മുടിയിൽ അല്പം നര.
മുഖത്ത് ശാന്തമായ ഗൗരവം.
ലച്ചുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ അച്ഛൻ.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം മകളിലേക്കുപോയി.
പിന്നെ അജുവിലേക്ക്.
“ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്, അർജുൻ?”
“കുഴപ്പമില്ല, സാർ.”
“നന്നായി വിശ്രമിക്കണം.”
“ശരി.”
ലച്ചു നേരെ അച്ഛന്റെ മുന്നിലെത്തി.
“നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയിട്ട് സംസാരിക്കാം.”
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
“അതിനു തന്നെയാണ് വന്നത്.”
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“നിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ.”
അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.
“മോൾ ഇത്രയും ദിവസം ഇവിടെ ഉണ്ടായത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ടില്ല.”
“എനിക്കറിയാം.”
അദ്ദേഹം വളരെ മാന്യമായി പറഞ്ഞു.
“അവളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ നോക്കിയതിന് നന്ദിയുണ്ട്.”
ലച്ചു അജുവിനെ നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആശങ്ക.
അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി.
‘ഒന്നുമില്ല’ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ.
“ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.”
അവൾ അജുവിനോട് പറഞ്ഞു.
“വിളിക്കണം.”
“വിളിക്കാം.”
അവൾ വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.
പിന്നെ മകളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
ബെന്റ്ലി ഗേറ്റ് കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി.
അജു അത് നോക്കിനിന്നു.
എന്തുകൊണ്ടോ നെഞ്ചിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു.
കാറിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത.
ലച്ചു ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
അച്ഛൻ അരികിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി.
യാത്രയുടെ ഭൂരിഭാഗവും ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ് തുറന്നു.
പരിചിതമായ ഫൗണ്ടൻ.
അലങ്കാരച്ചെടികൾ.
വലിയ വീട്.
ലച്ചു കാറിൽനിന്നിറങ്ങി.
ഒരാഴ്ച മുമ്പ് വിട്ടുപോയ
അതേ വീട്.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് കൂടുതൽ അപരിചിതമായി തോന്നി.
അച്ഛൻ നേരെ ഓഫീസുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“അകത്തേക്ക് വാ.”
ലച്ചു പിന്നാലെ ചെന്നു.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ മേശയ്ക്കു പിന്നിലിരുന്നില്ല.
പകരം ജനലിനരികിലെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. അവൾക്കും എതിർവശത്തെ കസേര കാണിച്ചു.
“ഇരിക്ക്.”
“എനിക്ക് ആദ്യം അഖിലിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണം.”
അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല.
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
“അതിനെക്കുറിച്ച് നീ ചിന്തിക്കേണ്ട.”
“എന്നുവച്ചാൽ?”
“അവൻ ഇനി നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരില്ല.”
ലച്ചുവിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ തണുപ്പ് പടർന്നു.
“അച്ഛൻ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
“അത് നീ അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
“അവനെ കൊന്നോ ?”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ നേരെ നോക്കി.
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ.”
“പക്ഷേ അവൻ ഇനി വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“അവൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് പുറത്താണ്. അത്ര മാത്രം അറിയുക.”
ലച്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അജു.
‘അഖിലിനെ ഇല്ലാതാക്കിയതുപോലെ അജുവിനെയും…’
അവളുടെ കൈത്തലങ്ങൾ തണുത്തു.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കാം.
“നീ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം.”