ആ. …കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണിൽ തന്നെ….
എനിക്ക് എന്താ ചെയ്യണ്ടേ എന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥ ആയി….. ഞാൻ എന്റെ സ്റ്റോപ്പ് എത്താൻ കാത്തു നിന്നു…. സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയതും ഞാൻ ഇറങ്ങി ഓടി….
“പക്ഷെ ആ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ…”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ എടുത്തു.
“അപ്പൂസേ…”
“മ്മ്…”
“നീ അന്ന് ഒന്നും തെറ്റ് ചെയ്തില്ല.”
അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്കറിയാം… ഇപ്പോൾ അറിയാം. പക്ഷെ അന്ന്…”
“അന്ന് നീ ചെറുപ്പമായിരുന്നു. പേടിച്ചുപോയി പിന്നെ എന്താ നടക്കുന്നെ എന്ന് അറിയാത്തതിന്റെ അത്ഭുവും. അത്ര തന്നെ.”
അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി.
“ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചു ദൂരം ഓടിയാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്.”
“ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരി ചിരിച്ചു.
“എന്ത് പറയണം എന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ തന്നെ മറക്കാൻ നോക്കി.”
ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ പതിയെ കൈവെച്ചു.
“പക്ഷെ നീ മറന്നില്ലല്ലോ.”
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
“ഇല്ല…”
കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നിഖിലേട്ടന് എന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
ഞാൻ ഉടനെ അവളുടെ മുഖം എന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
“എന്തിനാ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്…”
“അപ്പൂസേ, കേൾക്ക്.”
ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റാരെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് നീ മോശക്കാരിയാകില്ല. നീ അനുഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ നിന്നെ കുറയ്ക്കുന്നില്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“പിന്നെ…”
ഞാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും വർഷം നീ ഇതൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമന്നുനടന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് എനിക്ക് വിഷമം.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു സമാധാനം ആയോ ഈ കുഞ്ഞിതലക്ക്?”
അവൾ തലയാട്ടി.
“ഒരുപാട്.”
“എന്നാൽ അത്രയും മതി.”
ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു.
പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു—
“നിഖിലേട്ടാ…”
“മ്മ്?”
“ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടും എന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ…”
“അതെന്താ ചോദിക്കാൻ?”
“ഒന്നുമില്ല…”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു. … നീ എല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി… ഒന്നും ഒളിച്ചുവെക്കണോ കള്ളത്തരം കാണിക്കാനോ നിക്കരുത്….
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു… ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞാലും എന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത ഒരാൾ എങ്കിലും എനിക്കുണ്ട്.”
ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതിയെ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു.
“അത് മാത്രം അല്ല അപ്പൂസേ…”
“എന്താ?”
“നീ പറയാതെ പോയാലും, നിനക്ക് പറയാൻ തോന്നുന്ന ദിവസം വരെ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും.”
അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ പഴയ അപ്പൂസിന്റെ ചെറിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു—
“എനിക്ക് ഇനി ബാക്കി ഒരു കാര്യം കൂടി പറയാനുണ്ട്…”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“ശരി
മൗഗ്ലി… ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.” നീ പറഞ്ഞോ….
തുടരും………..