ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു എന്നിട്ട് മുഖം ഒക്കെ വാടി കണ്ണൊക്കെനിറച്ചു എന്നോട് ചോദിച്ചു
നിഖിലേട്ടാ എനിക്ക് വാരിത്തരാമോ….
എനിക്ക് ആകെ വിഷമമായി… ഞാൻ എണീച്ചവളെ മുറുക്കെ കെട്ടിപിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്ത് പറഞ്ഞു..
നീ എന്റെ മൗഗ്ലി കുഞ്ഞല്ലേ… നിനക്ക് ഞാൻ വാരിത്തന്നിലേൽ പിന്നെ ആർക്കുകൊടുക്കാന…
അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ അവളുടെ ബാഗ് തുറന്ന് ചോറുപത്രം എടുത്ത് അരുവിയിൽ കയ്യും കഴുകി അവൾക്കു വാരികൊടുത്തു.
ഞാൻ അവളുടെ ബാഗ് തുറന്ന് ചോറുപാത്രം എടുത്തു. അരുവിയിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കൈ കഴുകി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഇരുന്നു.
ആദ്യ ഉരുള ചോറെടുത്ത് അവളുടെ വായ്ക്കരികിലേക്ക് നീട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ ചെറിയ നനവുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ പതിയെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“വാ അപ്പൂസേ…”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ വായ തുറന്ന് ആ ഉരുള വാങ്ങി.
“നന്നായിട്ടുണ്ടോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ തലയാട്ടി.
“മ്മ്…”
“അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയതാണല്ലേ… നന്നാവാതിരിക്കുമോ.”
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഞാൻ ഓരോ ഉരുളയായി അവൾക്ക് വാരിക്കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും നേരിട്ട് ചോറ് വാങ്ങും, പിന്നെ വീണ്ടും കുട്ടിയെപ്പോലെ വായും തുറന്ന് ഇരിക്കും.
അവളെ അങ്ങനെ നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു സമാധാനം നിറയുകയായിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ രണ്ട് മാസമായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന അപ്പൂസ് ഇതായിരുന്നില്ല.
എപ്പോഴും മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന, എന്തോ
വലിയൊരു ഭാരം നെഞ്ചിൽ ചുമന്നുനടക്കുന്ന, ചിരിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയ ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.
പക്ഷെ ഇപ്പോൾ…
എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് പഴയ എന്റെ അപ്പൂസായിരുന്നു.
ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് കുറുമ്പ് കാണിക്കുന്ന എന്റെ അപ്പൂസ്.
വാശിപിടിക്കുന്ന എന്റെ അപ്പൂസ്.
എന്നെ കളിയാക്കുന്ന എന്റെ അപ്പൂസ്.
എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ചോറ് വാരിത്തിന്നുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞ് അപ്പൂസ്.
അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്താ നോക്കുന്നേ?”
അവൾ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല…”
“കള്ളം.”
അവൾ ചോറും വായിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
“എന്താ?”
“എന്നെ നോക്കി കരയുന്നുണ്ടല്ലോ.”
അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് തുടച്ചു.
“കരയുന്നതല്ല അപ്പൂസേ…”
“പിന്നെ?”
ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ പതിയെ കൈവെച്ചു.
“എന്റെ അപ്പൂസ് വീണ്ടും ചിരിക്കുന്നതുകണ്ട സന്തോഷം.”
അവൾ പെട്ടെന്ന് മിണ്ടാതായി.
കണ്ണുകൾ താഴേക്ക് പോയി.
ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു ഉരുള ചോറ് അവളുടെ വായിലേക്ക് നീട്ടി.
അവൾ അത് കഴിച്ചെങ്കിലും ഇപ്രാവശ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഇത്രയും മാറിപ്പോയിരുന്നോ നിഖിലേട്ടാ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കൈ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.
“എന്താ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു… ഞാൻ എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ ആയതെന്ന്.”
അവളുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഇടറി.
ഞാൻ ചോറുപാത്രം ഒന്ന് വശത്തേക്ക് വെച്ചു.
അവളുടെ മുഖം എന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
“നീ മാറിയതൊന്നുമില്ല അപ്പൂസേ… കുറച്ചു വേദനകൾ നിന്നെ മിണ്ടാതാക്കിയതാ.”
അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“പക്ഷെ നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ അതേ അപ്പൂസ് തന്നെയാണ്.”
അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകി.
ഞാൻ അത് വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചു.
“ഇനി കരയണ്ട.”
അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്നെ ചിരിപ്പിക്കാൻ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നതാണോ?”
“അല്ല.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ ചിരിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഇനി ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം പതിയെ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ആ ചെറിയ കൈ എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ അരുവിയിലെ വെള്ളം പോലും കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ചുറ്റും ആരുമില്ല.