രണ്ടുപേരും മനസ്സിൽ ഒരേ കാര്യം
ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആരും തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ല—
ഇന്ന് ഇവിടെ അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ…
കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പതുക്കെ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നിഖിലേട്ടാ…”
“മ്മ്?”
“ഇനി… നമുക്ക് എപ്പോഴാ കാണാൻ പറ്റുക?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
വീട്ടിൽ ഞങ്ങളുടെ കാര്യം അറിഞ്ഞതുമുതൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു. ഇഷ്ടം പോലെ കാണാനും, ഒരുമിച്ച് എവിടെയും പോകാനും കഴിയുന്ന അവസ്ഥയല്ല.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ ഒന്ന് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“അറിയില്ല അപ്പൂസേ…”
അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടി.
“പിന്നെ?”
“ഇനി ഇപ്പോൾ കാണാൻ അവസരം കിട്ടുന്നത് വരെ നമുക്ക് ഫോൺ വിളിക്കാം.”
“എന്നും?”
“നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നത്രയും.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു.
“ഞാൻ ഒരുപാട് വിളിച്ചാൽ?”
“എടുത്തോളാം.”
“രാത്രിയിലും?”
“നീ ഉറങ്ങാൻ പറയുന്നതുവരെ.”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നാലും?”
“അപ്പോഴും കാൾ കട്ട് ചെയ്യില്ല.”
“എന്തിനാ?”
“നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതും കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”
“അയ്യേ…”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചു.
കുറച്ചു ദൂരം കൂടി നടന്നു.
പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ എവിടെയെങ്കിലും പോകുമോ?”
“പോകാം.”
“വീണ്ടും കുറെ നേരം ഇരിക്കുമോ?”
“ഇരിക്കാം.”
“ഞാൻ വീണ്ടും നിഖിലേട്ടന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കട്ടെ?”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അതിന് അനുവാദം ചോദിക്കണോ?”
അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.
“എന്നാലും ഞാൻ ചോദിക്കും.”
“എന്നാൽ ഞാൻ എല്ലാ തവണയും yes പറയും.”
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
പക്ഷെ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലേക്ക് അടുക്കുന്തോറും അവളുടെ നടത്തം പതുക്കെയായി.
അവൾക്ക് പിരിയാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു.
എനിക്കും.
വഴിയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“ഇവിടെ നിന്ന് ഞാൻ പോകാം.”
ഞാൻ തലയാട്ടി.
അവൾ രണ്ട് ചുവട് നടന്നു.
വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പോകുന്നില്ലേ?”
“നീ പോകുന്നത് നോക്കിയിട്ട് പോകാം.”
“എന്നെ നോക്കി നിൽക്കണ്ട…”
“എന്താ?”
“എനിക്ക് പിന്നെ പോകാൻ തോന്നില്ല.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അത് തന്നെയല്ലേ എനിക്കും.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് വിളിക്കാം.”
“നീ സാഹചര്യം നോക്കി വിളിച്ചാൽ മതി.”
“ശരി.”
“വാക്ക്?”
“വാക്ക്.”
അവൾ വീണ്ടും കുറച്ചു ദൂരം നടന്നു.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നിഖിലേട്ടാ…”
ആ വിളിയുമായി ഓടി വന്നെന്റെ മേൽ ചാടി കയറി….എനിക്ക് കുറെ ഉമ്മ തന്നെന്നെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിച്ടിച്ചു….
ഞാനും തിരിച്ചുകുറെ ഉമ്മകൾ കൊടുത്തവളുടെ കീഴ്ച്ചുണ്ട് വായിലാക്കി ഉറിഞ്ഞുകൂടിച്ചു….. ഞാൻ അവളെ മെല്ലെ താഴെ ഇറക്കി…..
അവൾ പറഞ്ഞു…..
“ഇന്നത്തെ ദിവസം ഞാൻ മറക്കില്ല.”
ഞാൻ
ചിരിച്ചു.
“ഞാനും.”
അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു.
“എന്നാൽ പോ…”
“മ്മ്.”
“പക്ഷെ…”
“എന്താ?”
“വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് എന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യണം.”
“അത് പറയേണ്ട കാര്യമാണോ?”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുനിച്ചു.
“ശരി…”
അങ്ങനെ അവൾ പതുക്കെ നടന്നുപോയി.
ഞാൻ അവൾ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അന്ന് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എപ്പോഴാണ് വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുക എന്നുപോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷെ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പായിരുന്നു—
അവസരം കിട്ടാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഫോൺ വിളികളിലൂടെ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒന്നാകും.
ഒരുപാട് പറയാനുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും.
ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ പോലും കാൾ കട്ട് ചെയ്യാതെ മിണ്ടാതിരിക്കും.
പിന്നെ…
ജീവിതം വീണ്ടും ഒരവസരം തരുന്ന ദിവസം,
അതേ സ്നേഹത്തോടെ വീണ്ടും തമ്മിൽ കാണും.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ പതുക്കെ കടന്നുപോയി.
നേരിട്ട് കാണാനുള്ള അവസരങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും, സാഹചര്യം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങൾ ഫോൺ വിളിക്കുകയും മെസേജ് അയക്കുകയും ചെയ്തു.