“അല്ലെങ്കിൽ… നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഇവനെ നിന്റെ സ്വന്തം അന്തഃപുരത്തിലെ കാവൽക്കാരനോ സേവകനോ ആക്കാം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അഞ്ജലിയുടെ അടിവയറ്റിൽ അറിയാതെ ഒരു കനത്ത മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി, നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇരട്ടിയായി! അത് അവൾ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ച ഒരു കാര്യമല്ല. എന്നിട്ടും… രാജേഷിന്റെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ വീണ്ടും ജോണിന്റെ ആ കറുത്തിരുണ്ട ശരീരത്തിലേക്കും വന്യമായ മുഖത്തേക്കും നീണ്ടുപോയി. അവൻ അപ്പോഴും ഒരപേക്ഷയുമില്ലാതെ, ഭയമില്ലാതെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. സ്വന്തം മനസ്സിൽ ഉയർന്ന ആ വിചിത്രമായ കാമം കലർന്ന അസ്വസ്ഥത അവളെത്തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി.
‘എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്…?’
സഭയിലെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ അവളുടെ തീരുമാനത്തിനായി കാത്തുനിന്നു. പക്ഷേ അഞ്ജലി മാത്രം തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്ന ആ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വികാരങ്ങളോട് പോരാടുകയായിരുന്നു. അവൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് രാജേഷ് വീണ്ടും ആജ്ഞാപിച്ചത്:
“അവനെ നിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരൂ.”
രണ്ട് സൈനികർ ജോണിനെ മുന്നോട്ട് നടത്തി സിംഹാസനത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചു. അഞ്ജലിയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ജോൺ ഇപ്പോൾ അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം…. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്) ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന രീതിയിൽ നോക്കി. അഞ്ജലി കണ്ണ് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് ജോൺ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു വന്നു. അഞ്ജലി ഒരു പടി പിന്നോട്ട് മാറണമെന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്, എന്നാൽ അവളുടെ കാലുകൾ തറഞ്ഞുപോയി, ശരീരം അനങ്ങിയില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം… അവൻ ചങ്ങലകളോടെതന്നെ അവളെ തന്റെ കനത്ത കൈകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു! സഭ മുഴുവൻ നിശ്ചലമായി. രാജേഷും സൈനികരും എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കേ… അവൻ അഞ്ജലിയുടെ കൊഴുത്ത വലിയ മുലകൾ തന്റെ കറുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് വന്യമായി ഞെരിച്ചുടച്ചു! എന്നിട്ട് അവളുടെ ചുവന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് തന്റെ വായ അമർത്തി കടുത്ത ലഹരിയോടെ ചുംബിച്ചു…!
അഞ്ജലിയുടെ ശരീരമാകെ ഒരു വിചിത്രമായ വിറയൽ പടർന്നു. പക്ഷേ അവളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു… ആ ബലപ്രയോഗത്തിലും അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റിയില്ല! അവൾ അത് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു! ആ ഒരു ചിന്ത മിന്നൽപോലെ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
‘ഞാൻ എന്തിനാണ് അവനെ തടയാതിരുന്നത്…?’
അവളുടെ
ഹൃദയം ഭ്രാന്തുപിടിച്ചപോലെ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതേ നിമിഷം… അഞ്ജലി ഞെട്ടി കണ്ണുതുറന്നു!
ഇരുണ്ട മുറി. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം. വേഗത്തിൽ ഉയർന്നിറങ്ങുന്ന ശ്വാസം. അവൾ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അനങ്ങാതെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. സ്വപ്നത്തിലെ ഓരോ ദൃശ്യവും ഇപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു.
“ഇത് എന്തൊരു സ്വപ്നമാണ്…?”
പക്ഷ അവളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടിയത് ആ സ്വപ്നമല്ലായിരുന്നു; ആ അവസാന നിമിഷമായിരുന്നു. അവൾ എന്തിനാണ് അവനെ തള്ളിമാറ്റാതിരുന്നത്…?
ആ ചോദ്യത്തിന് അവളുടെ കയ്യിൽ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉണർന്നിട്ടും അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ വിറയലും ചൂടും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് അപ്പോഴാണ് അത് മനസ്സിലായത്… അവളുടെ പാന്റീസാകെ കാമവെള്ളം വന്ന് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു! സ്വന്തം ശരീരത്തോട് അവൾക്ക് തന്നെ ഒരു ഭയം തോന്നി.
അവൾ പതുക്കെ കൈനീട്ടി തന്റെ അരികിലേക്ക് തൊടാൻ നോക്കി. പക്ഷേ… കട്ടിലിന്റെ ആ ഭാഗം തണുത്തു ശൂന്യമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
“രാജേഷേട്ടൻ…?”
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു, അകത്ത് ലൈറ്റില്ല. ബാൽക്കണിയിലും ആരുമില്ല. അഞ്ജലിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ഇത്ര രാത്രിയിൽ അവൻ എവിടെ പോയി…?