എന്ന ആയിഷയും പിന്തുടർന്നിരുന്നു. ബുർഖ ധരിക്കുന്നതും തട്ടമിടുന്നതും റമദാൻ നോമ്പ് നോക്കുന്നതും അവൾക് ഒരു ആനന്ദമായിരുന്നു. ആടും മാടും വയറു നിറയെ തിന്ന് അവളുടെ മുലകളും ചന്തിയും വയറും കൊഴുത്തുരുണ്ട് നല്ല നെയ്പശുവിനെ കണക്കെ ആയി. സാഹിബിന്റെ പെങ്ങന്മാർ പെർഷ്യായിൽ നിന്നും കൊണ്ടു വന്ന മുന്തിയ തരം ഫോറിൻ ബ്രെസ്യറുകളിൽ അവളുടെ മാർദ്ധവമാർന്ന നെയ്മുലകൾ കെട്ടുപൊട്ടിക്കും കണക്കെ തുളുമ്പി നിന്നു ശ്വാസം മുട്ടി. പൂക്കളും ചിത്രത്തുന്നലുകളും ഉള്ള സാറ്റിന് പാന്റീസുകളുടെ ഉള്ളിൽ അവളുടെ കവക്കൂട് അവൾ ഗോപ്യമായി കൊണ്ടു നടന്നു. തീണ്ടാരി തുണികൾക് പകരം സാനിറ്റേറി നപ്കിനുകൾ അവളുടെ അലമാരയിൽ ഇടം പിടിച്ചു. അത്തറുകൾ അവളുടെ വിയർപ്പിന് കാമത്തിന്റെ മദം പിടിപ്പിക്കുന്ന മണം സമ്മാനിച്ചു.
ഉഴിച്ചിലും പിഴിച്ചിലും നടത്താൻ ചോരയും നീരുമുള്ള ഒരു പെൺകൊടി കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് നാട്ടിൽ പതിയെ പതിയെ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ വൈദ്യശാലയിൽ അസുഖക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടാൻ തുടങ്ങി. ഭൂരിപക്ഷവും ‘ഞരമ്പ് ദീനം’ പിടിച്ച പുരുഷന്മാർ ആയിരുന്നു. പതിനെട്ടുകാരിയുടെ മാർദ്ധവമുള്ള കയ്യുടെ ചൂടറിയാൻ കൊതി പൂണ്ടു എത്തിയ എല്ലാവർക്കും നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു ഫലം. ഒരു കഴുകന്റെയും കയ്യിൽ പെടാതെ അവളെ അകറ്റി നിർത്താൻ സാഹിബ്‌ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ചില ‘അതിഭാഗ്യവാന്മാർക്ക്’ പിന്നെയും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മുഴുപ്പുകൾ ഉടുത്തുണിയുടെ പുറത്തുകൂടെ കണ്ടു വെള്ളമിറക്കാൻ ഉള്ള ചില യോഗമുണ്ടായി. താര അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോൾ ബുർഖായുടെ ഉള്ളിൽ കുലുങ്ങി വിറച്ചു ഇളകിയാടുന്ന അവളുടെ കൊഴുത്ത ചന്തിയുടെ ഇടയിൽ മുഖം ഒന്ന് അമർത്താൻ അവരൊക്കെ ഉള്ളാലെ കൊതിച്ചു.
ഒരുനാൾ വൈകുന്നേരം സാഹിബിനെ കാണാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തും വൈദ്യനും ആയിരുന്ന
കുഞ്ഞുമൂസ ഏറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം എത്തിച്ചേർന്നു. മൂസയുടെ ഒപ്പം കൂട്ടാളി ആയി ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കല്ലായി ഭാഗത്തു ഒരു നായർ പെണ്ണിന് കലശലായ പെറ്റുനോവ് വന്നു പെണ്ണ് മരിച്ചു പോകുമെന്ന് സകലരും വിലയിരുത്തി. കുഞ്ഞിനെ എങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്തണം എന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹം ആ പെണ്ണിന്റെ തള്ളയ്ക്കു ഉണ്ടായിരുന്നു. മകളെ വഴി പിഴപിച്ച ആരോ സമ്മാനിച്ച ഗർഭം ആയിരുന്നിട്ട് കൂടി ആ പാവത്തിന് യാതൊരു വിദ്വേഷമോ വെറുപ്പോ മകളുടെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുഞ്ഞിനോട് തോന്നിയില്ല. സകല വൈദ്യന്മാരും മാന്ത്രീകരും കൈവിട്ടപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞു അറിഞ്ഞതാണ് കുഞ്ഞുമൂസ എന്ന ഈശ്വരാധീനം ഉള്ള വൈദ്യനെ പറ്റി. കല്ലായിയിൽ ബന്ധുവീട്ടിൽ കല്യാണം കൂടാൻ എത്തിയ അദ്ദേഹത്തിനെ ആളയച്ചു വരുത്തി എങ്ങനെ എങ്കിലും രക്ഷിക്കണം എന്ന് കേണപേക്ഷിച്ചു.
“പടച്ചവന്റെ തീരുമാനം, അതു മാറ്റാൻ നമുക്കാവില്ല. ജനിക്കാൻ ആണ് വിധി എങ്കിലു ജനിക്കും. മയ്യത്ത് ആവാൻ ആണെങ്കിൽ അങ്ങനെയും.” എന്ന് പറഞ്ഞു അല്പം വെള്ളം എടുത്ത് ഓതി വേദനയ്ക്കുള്ള ഒരല്പം മരുന്ന് നൽകി മൂസ ഉമ്മറക്കോലായിൽ ഇരുന്നു. അൽപനേരം കഴിഞ്ഞു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം സർവേശ്വരന് നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ കരച്ചിലിനെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഒരു നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഒട്ടും അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. അതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ ബാക്കിയാക്കി പെണ്ണ് പോയി ; തള്ള നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരച്ചിലും ആരംഭിച്ചു…
നെഞ്ചു പൊട്ടി കരയുന്ന ആ വൃദ്ധയെ അദ്ദേഹം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എല്ലാം ഈശ്വര നിശ്ചയം എന്നോർത്തു സമാധാനിക്കുവാൻ ഉപദേശിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു അഭിപ്രായവും മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
“ഇവനെ.. ഇവനെ നമ്മൾ കൊണ്ട്
പൊയ്ക്കോട്ടേ? നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം അനുസരിച്ചു തന്നെ വളർത്തിക്കോളാം. ദൂര സ്ഥലത്തു അലയുമ്പോൾ ഒരു കൂട്ടായി വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ റാഹത് പറഞ്ഞു അറിയിക്കാവുന്നതിൽ അപ്പുറമാണ്. ഈ പ്രായമായ കാലത്ത് ഇവനെ വളർത്താൻ നിങ്ങൾ പാട് പെടും. ചിലവിനു ഇടയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടേക് ഇടയ്ക് കൊടുത്തും വിടാം”