അർദ്ധപ്രാണസഖി – 3 22അടിപൊളി 

 

 

 

​നിരഞ്ജന: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ശരി, എന്നാലും എവിടെയോ കണ്ടു മറന്ന ഒരു പരിചയം തോന്നുന്നു. സാരമില്ല, ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയതാകാം.”

 

 

 

​നിരഞ്ജന പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യ അർജുനെ ഒന്ന് നോക്കി. “അർജുൻ, അവൾ ഒരു ഷാർപ്പ് പോലീസ് ഓഫീസറാണ്. നീ പാലക്കാട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ എന്തോ ഗൗരവത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”

 

 

 

​അർജുൻ ഒരു കയ്പുള്ള ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി. “അനന്യ, പോലീസുകാർക്ക് എല്ലാവരെയും കാണുമ്പോൾ ഓരോ സംശയങ്ങളാണ്. പക്ഷേ സത്യം എപ്പോഴും ലളിതമാണ്. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം?”

 

 

 

 

 

 

ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ നിരഞ്ജന നേരെ പോയത് കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസിലേക്കാണ്. അവളുടെ മനസ്സിൽ കോഫി ഷോപ്പിൽ കണ്ട അർജുന്റെ ആ ശാന്തമായ മുഖവും, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കാണാതായ ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരൻ ‘ദേവ്’ എന്ന കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോയും മാറി മാറി തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​കമ്മീഷണർ: “എന്താ നിരഞ്ജനാ, ബാംഗ്ലൂർ ഡ്യൂട്ടി എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? നീ അന്വേഷിച്ച ആ പ്രതിയെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ?”

 

 

 

​നിരഞ്ജന: “ആ പ്രതിയെ കിട്ടിയില്ല സാർ… പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന് ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നമ്മുടെ ലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് ‘മിസ്സിംഗ്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ക്ലോസ് ചെയ്ത ആ കേസ് ഓർമ്മയുണ്ടോ? പാലക്കാട് നിന്ന് കാണാതായ ആ കുട്ടി… ദേവ്. അവനെ ഞാനിന്ന് അവിടെ കണ്ടു സാർ. അർജുൻ എന്ന പേരിൽ അവൻ അവിടെ ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.”

 

 

 

​കമ്മീഷണർ തന്റെ ഫയലിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി നിരഞ്ജനയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗൗരവം പടർന്നു.

​കമ്മീഷണർ: “നിരഞ്ജനാ… നിനക്ക് തെറ്റിയതാകാം. ഒരുപാട് പഴയ കേസുകൾ തലയിൽ കയറ്റി വെക്കുന്നത് കൊണ്ടുള്ള തോന്നലാണിത്.”

 

 

 

​നിരഞ്ജന: “അല്ല സാർ! അവന്റെ കണ്ണുകൾ… അവന്റെ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്… അത് സാധാരണ ഒരു പാലക്കാട്ടുകാരന്റേതല്ല. അവന്റെ അമ്മ ശാലിനി ഇപ്പോൾ ആ കമ്പനിയുടെ ബോർഡ് മെമ്പറാണ്. വിശ്വനാഥൻ എന്ന ബിസിനസ്സ് ടൈക്കൂണിന്റെ ഭാര്യയായിട്ടാണ് അവർ അവിടെ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇതിൽ എന്തോ വലിയ ദുരൂഹതയുണ്ട്. എനിക്ക് ആ ഫയലുകൾ ഒന്ന് കൂടി റീ-ഓപ്പൺ ചെയ്യണം.”

 

 

 

​കമ്മീഷണർ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് എന്നവണ്ണം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

 

 

 

​കമ്മീഷണർ: “ലിസൺ നിരഞ്ജനാ… പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ചില ഫയലുകൾ അടഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ‘ക്ലോസ്ഡ് കേസുകൾ’ എന്നാൽ അത് അവസാനിച്ചു എന്നാണ് അർത്ഥം. നീ ഇപ്പോൾ തൊടാൻ പോകുന്നത് വിശ്വനാഥനെപ്പോലെയുള്ള ഉന്നത സ്വാധീനമുള്ള മനുഷ്യരെയാണ്. വെറുമൊരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നത് നിന്റെ കരിയറിന് നല്ലതല്ല.”

 

 

 

​നിരഞ്ജന: “പക്ഷേ സാർ, സത്യം പുറത്തു വരണമെങ്കിൽ…”

​കമ്മീഷണർ: (ശബ്ദം ഉയർത്തി) “സത്യം എപ്പോഴും സുഖമുള്ളതാകില്ല നിരഞ്ജനാ! നീ നിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ കേസുകളിൽ ശ്രദ്ധിക്ക്. ആ പഴയ മിസ്സിംഗ് കേസിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ നിനക്ക് പെർമിഷൻ ഇല്ല. വിശ്വനാഥന്റെ കുടുംബത്തെയോ ആ അർജുൻ എന്ന പയ്യനെയോ ശല്യം ചെയ്യാൻ നിൽക്കരുത്. ഇത് എന്റെ ഓർഡറാണ്!”

​നിരഞ്ജന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. സല്യൂട്ട് അടിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയായിരുന്നു. ‘എന്തിനാണ് കമ്മീഷണർ ഇത്രയധികം ഭയപ്പെടുന്നത്? വിശ്വനാഥനും ശാലിനിയും ചേർന്ന് പഴയ ഏതൊക്കെ രഹസ്യങ്ങളാണ് കുഴിച്ചുമൂടിയിരിക്കുന്നത്?’

​പുറത്തിറങ്ങിയ നിരഞ്ജന തന്റെ ഫോണെടുത്ത് അനന്യയെ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങി. ഔദ്യോഗികമായി അനുവാദം ഇല്ലെങ്കിലും, വ്യക്തിപരമായി ഈ നിഗൂഢതയുടെ അറ്റം കാണാൻ തന്നെ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.