അർദ്ധപ്രാണസഖി – 3 22അടിപൊളി 

​അർജുന്റെ വാക്കുകളിലെ പക്വത അനന്യയെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആഴത്തിലുള്ള വേദന ആ കണ്ണുകളിൽ അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

 

 

 

വിശ്വനാഥൻ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വിദേശത്തായതിനാൽ വീട് കുറച്ച് ശാന്തമായിരുന്നു. എങ്കിലും ശാലിനി തന്റെ മൂന്ന് മക്കൾക്കൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിശ്വനാഥന്റെ മക്കളാണെങ്കിലും ശാലിനി അവരെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെയാണ് വളർത്തിയത്. മൂന്ന് പേരും മൂന്ന് സ്വഭാവക്കാരാണ്:

 

 

 

​മാളവിക (മൂത്ത മകൾ): ശാന്തസ്വഭാവക്കാരി, എന്തിലും പക്വത കാണിക്കുന്നവൾ. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിൽ അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.

 

 

 

​വിക്രം (രണ്ടാമത്തെ മകൻ): എപ്പോഴും തമാശകളും കുസൃതികളുമായി നടക്കുന്നവൻ. സ്‌പോർട്‌സിലാണ് അവന് താല്പര്യം.

 

 

 

​ദിയ (ഇളയ മകൾ): വീടിന്റെ ഓമന. എപ്പോഴും ശാലിനിയുടെ കൂടെ ഒട്ടിനിൽക്കുന്നവൾ.

​

ലിവിംഗ് റൂമിലെ വിശാലമായ സോഫയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. വിക്രം തന്റെ പുതിയ ഫുട്ബോൾ ബൂട്ടിനെക്കുറിച്ച് വാചാലനാകുന്നു. ദിയ ശാലിനിയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടന്ന് സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നു.

​”അച്ഛൻ എന്ന് വരും അമ്മേ?” ദിയ കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു.

“അച്ഛന്റെ മീറ്റിംഗുകൾ തീരാൻ ഒരാഴ്ച കൂടി എടുക്കും മോളേ. വരുംമ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ വലിയ ബാർബി സെറ്റ് കൊണ്ടുവരും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” ശാലിനി അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

 

 

​പെട്ടെന്ന്, അതുവരെ ഫോണിൽ നോക്കിയിരുന്ന മാളവിക ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് ശാലിനിയെ നോക്കി.

 

 

 

​”അമ്മേ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാൻ മറന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ പുതിയ ലക്സറി മാളിൽ പോയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരാളെ കണ്ടു. വല്ലാത്തൊരു എക്സ്പീരിയൻസ് ആയിരുന്നു അത്.”

 

 

 

​ശാലിനി കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു, “ആരെയാ മോളേ കണ്ടത്? നിന്റെ വല്ല ഫ്രണ്ട്സും ആണോ?”

​മാളവിക ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “അല്ല അമ്മേ. എനിക്ക് അയാളെ നേരിട്ട് അറിയില്ല. പക്ഷേ, തിരക്കിനിടയിൽ ഞാൻ അയാളെ ഒന്ന് തട്ടിയപ്പോൾ, അയാളുടെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പരിചിതത്വം തോന്നി. അമ്മയുടെ പഴയ ആൽബത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു ഫോട്ടോയിലെ ആ മുഖം പോലെ… ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ നാവhostിൽ നിന്ന് ‘ദേവേട്ടാ…’ എന്ന് വിളി വന്നുപോയി.”

​ആ പേര് കേട്ടതും ശാലിനിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ നേരിയ രീതിയിൽ വിറച്ചു. മുഖത്തെ പ്രസന്നത പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു.

​”എന്നിട്ട്… അയാൾ എന്ത് പറഞ്ഞു?” ശാലിനി ശബ്ദം നിയന്ത്രിച്ച് ചോദിച്ചു.

​”അതായിരുന്നു അതിശയം,” മാളവിക തുടർന്നു. “ആ വിളി കേട്ടതും അയാൾ ഒരു നിമിഷം ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ഞെട്ടലായിരുന്നു. പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കുകയോ എന്നോട് സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് അയാൾ വേഗത്തിൽ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. അമ്മേ… ആരാണ് ഈ ദേവ്? നമ്മുടെ ബന്ധുവാണോ?”

​ശാലിനിയുടെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പുറകോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. തന്റെ പഴയ ജീവിതം, ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന മകൻ ‘ദേവ്’… അവൻ ഇവിടെ ഈ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടോ? വിശ്വനാഥന്റെ മകൾ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ?

​”അത്… അത് നിനക്ക് തോന്നിയതാകും മോളേ. ആ പേരുള്ള ഒരുപാട് പേർ കാണുമല്ലോ. പഴയ ഫോട്ടോകളൊക്കെ വെറുതെ നിന്റെ തോന്നലുകൾ മാത്രമാണ്,” ശാലിനി ഒരുവിധം ആശ്വസിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു..

 

 

 

ഓഫീസിലെ തിരക്കേറിയ പ്രൊജക്റ്റ് വർക്കുകൾക്കിടയിൽ അനന്യയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. തല പുകയുന്ന ഡേറ്റാ അനാലിസിസുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് ശാന്തമാകാൻ അവൾ തന്റെ എയർപോഡ്സ് (AirPods) ചെവിയിൽ വെച്ചു.