ശാലിനി: “റിസോർട്ട് വേണോ മോനേ? നമുക്ക് ഈ വീടിന്റെ ഗാർഡനിൽ വെച്ച് നല്ലൊരു പൂൾ പാർട്ടി അറേഞ്ച് ചെയ്തൂടെ? അച്ഛനും അത് തന്നെയാകും താല്പര്യം.”
മാളവിക: “അമ്മ പറയുന്നത് കേൾക്ക് വിക്രം. അച്ഛൻ വിദേശത്ത് നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഒരുപാട് പേരുണ്ടാകും കൂടെ. ഗാർഡൻ പാർട്ടിയാണ് കുറച്ചുകൂടി പ്രൗഢി നൽകുന്നത്.
ദിയ: “എനിക്ക് വലിയൊരു ചോക്ലേറ്റ് കേക്ക് വേണം! പിന്നെ അമ്മ കഴിഞ്ഞ തവണ ഉണ്ടാക്കിയ ആ സ്പെഷ്യൽ ബിരിയാണിയും.”
ശാലിനി: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എല്ലാം ഉണ്ടാക്കാം മോളേ. വിക്രമിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഐറ്റംസ് എല്ലാം ലിസ്റ്റ് ചെയ്തോളൂ. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ, എല്ലാവരും നേരത്തെ എത്തണം.”
അതിനിടയിൽ ശാലിനിയുടെ ഫോണിൽ വിശ്വനാഥന്റെ വീഡിയോ കോൾ വന്നു. ലണ്ടനിൽ ബിസിനസ്സ് ട്രിപ്പിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ വിശ്വനാഥന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞതും മക്കൾ എല്ലാവരും കൂടി ഫോണിന് ചുറ്റും കൂടി.
വിശ്വനാഥൻ: “ഹലോ ശാലിനി… കുട്ടികളൊക്കെ കൂടെയുണ്ടോ?”
ശാലിനി: “ഉണ്ട് വിശ്വേട്ടാ… ഞങ്ങൾ വിക്രമിന്റെ ബർത്ത്ഡേ പ്ലാൻ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ് വരുന്നത്?”
വിശ്വനാഥൻ: “ഞാൻ നാളെ വൈകുന്നേരത്തെ ഫ്ലൈറ്റിന് അവിടെ എത്തും. വിക്രമിന് വേണ്ടിയുള്ള സർപ്രൈസ് ഗിഫ്റ്റ് ഒക്കെ എടുത്തു കഴിഞ്ഞു. വിക്രം, നിനക്ക് സന്തോഷമാകുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”
വിക്രം: “താങ്ക്സ് അച്ഛാ! ഐ ആം വെയ്റ്റിംഗ്.”
വിശ്വനാഥൻ: “ശാലിനി, നിന്റെ പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പർ പദവി എങ്ങനെയുണ്ട്? ഓഫീസിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലല്ലോ?”
ശാലിനി ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു. മാളിൽ വെച്ച് മാളവിക കണ്ട ആ രൂപവും ‘ദേവ്’ എന്ന വിളിയും അവളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ഒരു ഭയമായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശാലിനി: “എല്ലാം നന്നായി പോകുന്നു വിശ്വേട്ടാ. ചെറിയ ചില തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അത് ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥൻ: “ശാലിനി, നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര ആകുലപ്പെടുന്നത്? വിക്രമിന്റെ കാര്യമോർത്ത് നീ ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട. അവൻ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമല്ലേ…”
അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി, പണ്ട് പാലക്കാട്ടെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ വെച്ച് നടന്ന ഒരു നിമിഷം ഓർത്തെടുത്തു.
വിശ്വനാഥൻ: (താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ… അന്ന് നിന്റെ ആ പഴയ വീട്ടിൽ, ആ ചെറിയ കുട്ടി—ദേവ്—ഹാളിലിരുന്ന് ടിവി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സമയം? നമ്മൾ ഉള്ളിലെ മുറിയിൽ എത്ര ഭയത്തോടും എന്നാൽ എത്ര ആവേശത്തോടും കൂടിയാണ് ഒന്നായിരുന്നത്. ആരും കാണാതെ, ആ കുട്ടി പോലും അറിയാതെ നമ്മൾ പങ്കിട്ട ആ നിമിഷങ്ങളാണല്ലോ ഇന്ന് വിക്രം എന്ന രൂപത്തിൽ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അതാലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശാലിനിയുടെ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുകയും ലജ്ജിക്കുകയും (Shy) ചെയ്തു. തന്റെ കരിയറിലും ജീവിതത്തിലും തനിക്ക് താങ്ങായി നിന്ന പുരുഷനോടുള്ള ആ പഴയ അനുരാഗം അവളിൽ ഒരു നിമിഷം ഉണർന്നു.
എന്നാൽ, ആ പുഞ്ചിരിക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിശ്വനാഥൻ ‘ദേവ്’ എന്ന പേര് ഉച്ചരിച്ച നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കല്ല് വീണതുപോലെയായി.
ശാലിനി: (വിഷാദത്തോടെ) “വിശ്വേട്ടാ… പക്ഷേ ആ കുട്ടി… അവനെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നുന്നു. നമ്മൾ നമ്മുടെ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, അവന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് അവന്റെ ലോകമായിരുന്നു. പണ്ട് അവൻ ടിവി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ നമ്മൾ അവനെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് തോന്നുമ്പോൾ…”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഗംഭീരം നല്ല ഒരു വെബ്സിരീസ് കണ്ടത്പോലെ ഉണ്ട് ഇനിയും തുടരുക
താങ്കൾ ഒരു geineas ആണ്
Poli story bro വിശ്വനാഥൻ അതിന് ഒരു തീരുമാനം ആകും❤️