അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ തല ഈ കണ്മുന്നിൽ ഉരുണ്ടിരിക്കും!”
രുദ്രൻ കോപത്തോടെ അയാളോട് പറഞ്ഞു …
.
.
“എന്റെ തലയെടുക്കാൻ മാത്രം മൂർച്ച ഈ വാളിനില്ല രുദ്രാ…
വർഷങ്ങളായി കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കേണ്ട. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നു , ഇതിലും വലിയ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി ഞാൻ തിരിച്ചുവരും!
അന്ന് ഈ കൊട്ടാരവും സിംഹാസനവും മാത്രമല്ല… നിങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ജീവനും ചോദിച്ചേ ഞാൻ അടങ്ങൂ. ഓർക്കുക, ഇത് അവസാനമല്ല… തുടക്കം മാത്രമാണ്!”
അയാൾ അല്പം ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു …
.
.
അങ്ങനെ ഭീഷണിയുടെയും പകയുടെയും വാക്കുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴക്കിക്കൊണ്ട്, അയാൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. യാഗശാലയിലെ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ ആ നിഴൽ വേഗത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു യുദ്ധത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് ബാക്കിയായി.
രുദ്രൻ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭടന്മാരോട് അയാളെ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ പറഞ്ഞു …
അയാൾ കോപത്തോടെ രുദ്രനെ നോക്കി …
കോപത്തോടെ ജ്വലിച്ച് നിൽക്കുന്ന രുദ്രന്റെ മുഖം കണ്ടതും അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ
ഇറങ്ങി നടന്നു ..
കൂടെ ഭടന്മാരും
.
ചെറിയച്ഛൻ ഭീഷണിയുമായി ആ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ മറഞ്ഞുപോയതും, യാഗശാലയിലെ അസ്വസ്ഥമായ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. ഞാൻ എന്റെ കൈയിലെ വാൾ പതുക്കെ ഉറയിലേക്ക് തിരികെ വെച്ചു.
എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞ് എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ആ നിമിഷം അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് നീറിപ്പുകഞ്ഞു.
അപമാനവും ഭയവും കാരണം അവൾ അപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തോരാതെ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീർ ആ മുഖത്തെ രാജകീയമായ തിലകത്തെയും ചന്ദനക്കുറിയെയും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
താൻ നിമിത്തം വലിയൊരു വിപത്ത് ആ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് വന്നെത്തിയെന്ന കുറ്റബോധത്തിൽ അവൾ തലകുനിച്ച് വിറച്ചുനിന്നു.
ഞാൻ അവളുടെ അരികിലെത്തി, പതുക്കെ എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം കോരിയെടുത്തു. എന്റെ കൈകളുടെ സ്പർശം ഏറ്റപ്പോൾ അവൾ ഭയത്തോടെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു, പിന്നെ സങ്കടം അടക്കാനാവാതെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“വ്യോമാ … ഞാൻ കാരണം… എന്റെ പഴയ ജീവിതം കാരണം താങ്കളുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആപത്താണ് വന്നത്…” വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ തേങ്ങി.
ഞാൻ എന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മുടികളിലൂടെ കോറിയിട്ട്, ആ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെയും ദൃഢതയോടെയും അവളുടെ കാതോരം മന്ത്രിച്ചു:
“കരയരുത് പ്രിയേ… നിന്റെ കണ്ണിലെ ഒരൊറ്റ തുളളി കണ്ണുനീരിന് ഈ ലോകത്തിലുള്ള സകലതിനേക്കാളും വിലയുണ്ട്. ആ
അഹങ്കാരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നീ ഒരിക്കലും നിന്നെത്തന്നെ ചെറുതായി കാണരുത്.
തെരുവിന്റെ മണ്ണിലല്ല, എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് നീ രാജ്ഞിയായി വാഴുന്നത്. ആ ചെറിയച്ഛൻ എന്നല്ല, ഏത് കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നാലും എന്റെ ജീവൻ കൊടുത്തിട്ടാണെങ്കിലും നിന്നെ ഞാൻ കാത്തുസംരക്ഷിക്കും.
ഈ യാഗാഗ്നിക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് നിനക്ക് നൽകിയ വാഗ്ദാനം ഒരിക്കലും മാറില്ല… കരയരുത്, എന്റെ അരികിൽ നീ സുരക്ഷിതയാണ്.”
.
.
ആ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ അലകൾ അടങ്ങിയ ആ യാഗശാലയുടെ മൂലയിലേക്ക് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്താണ് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചക്രവർത്തിയായ എന്റെ അച്ഛൻ നടന്നുവന്നത്. വർഷങ്ങളുടെ പ്രായവും അനുഭവസമ്പത്തും മുഖത്ത് വരച്ചിട്ട ഗാംഭീര്യമുള്ള ആ രൂപം അവളുടെ അരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒന്നിനൊന്ന് അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
എന്റെ അരികിൽ നിന്ന് പതുക്കെ വിറച്ചുനിന്ന അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. തലകുനിച്ചു നിന്ന അവളുടെ കവിളിൽ തന്റെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് തലോടിക്കൊണ്ട്, ആ സ്നേഹനിർഭരമായ ശബ്ദത്തിൽ അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു:
”മകളേ… നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? നിന്റെ കണ്ണീർ വീണ് ഈ യാഗശാലയിലെ മണ്ണ് നനയരുത്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നാടുകടത്തപ്പെട്ട ആ ക്രൂരന്റെ വാക്കുകളാണോ നിന്റെ ഹൃദയത്തെ ഇത്രയധികം മുറിപ്പെടുത്തിയത്?”