.
ഞങ്ങൾ കുറച്ചുദൂരം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയതേയുള്ളൂ. പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളുടെ പുറകിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് കുതിരകളുടെ കുളമ്പടികളുടെയും ആർപ്പുവിളികളുടെയും
വലിയൊരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി കേട്ടു.
.
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ശത്രുക്കൾ നമ്മെ പിന്തുടർന്നെത്തിയോ എന്ന ആശങ്കയോടെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വാളും പിടിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ കാഴ്ച കണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല!
.
ഇരുളിന്റെ മറവിൽ നിന്ന്, നൂറുകണക്കിന് ധീരരായ പടയാളികൾ ആയുധമേന്തി ഞങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ അണിനിരന്ന് വരുന്നു! അതിലും ഉപരി, എന്റെ ഹൃദയത്തോട് അത്രയേറെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന, യുദ്ധങ്ങളിലും യാത്രകളിലും എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ആ പ്രിയപ്പെട്ട വെളുത്ത കുതിര—അതിന്റെ സർവ്വാംഗങ്ങളിൽ ദിവ്യമായൊരു തേജസ്സ് പൊതിഞ്ഞ്—നേരെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയടുക്കുന്നു!
.
ആ കാഴ്ച എന്റെ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു വലിയ ആനന്ദം നിറച്ചു. വിരഹത്തിന്റെ നടുവിലും തോൽവിയുടെ ഇരുട്ടിലും തകർന്നുപോയ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു പുതിയ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പ്രകൃതി പോലും എന്നോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിന് അണിനിരന്നിരിക്കുകയാണ്!
.
ആ വെളുത്ത കുതിര എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് ഗാംഭീര്യത്തോടെ തലകുനിച്ച് നിന്നു. അതിന്റെ പുറത്തുവീണുകിടന്ന സുവർണ്ണ വസ്ത്രാലങ്കാരങ്ങൾ ആകാശത്തുനിന്നുള്ള അനുഗ്രഹം പോലെ തിളങ്ങി.
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ, ആ കുതിരയുടെ പുറത്തേക്ക് ചാടിക്കയറി കടിഞ്ഞാൺ പിടിച്ചു.
എന്റെ ജീവനായ ആ വെളുത്ത കുതിര സന്തോഷത്താൽ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് മുൻകാലുകൾ ഉയർത്തി ഒച്ചവെച്ചു.
.
പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ കൈയിലെ ആ മിന്നൽവാൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, ആ നൂറുകണക്കിന് പടയാളികളെ നോക്കി ഇടിമുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ അലറി:
“പോരാളികളേ… നമ്മുടെ രാജ്യവും നമ്മുടെ പ്രാണന്റെ വിലയുള്ള മണ്ണും ചതിയിലൂടെ പിടിച്ചെടുത്ത ആ ശത്രുക്കളുടെ ചോരകൊണ്ട് നമ്മൾ ഇന്ന് പകരം
വീട്ടും! മുന്നോട്ട്…”
.
എന്റെ ആ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം ആ വെളുത്ത കുതിരയെയും പായിച്ച് ഞാൻ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. എന്നോടൊപ്പം രുദ്രനും ..പിന്നിൽ ആ പടയാളികളുടെ ആർപ്പുവിളികളും ആവേശവും ആ താഴ്‌വാരത്തിന്റെ വായുവിനെപ്പോലും കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൊട്ടാരം ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു!
.
കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് കുതിച്ചുകയറിയ ആ കാഴ്ച ഏവരെയും വിറപ്പിച്ചു.
വെളുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത്, കയ്യിൽ മിന്നൽപ്പിണറുകൾ ചിതറുന്ന ആ ദിവ്യവാളുമേന്തി നിൽക്കുന്ന കുമാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാളകൂടവിഷത്തെക്കാൾ ഭീകരമായ അഗ്നിജ്വാല കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അരികിൽ, ഗന്ധർവ ലോകത്തിന്റെ രൗദ്രഭാവമുള്ള ആ വിശ്വസ്ത പടയാളി ശത്രുക്കൾക്ക് നേരെ യമദേവനെപ്പോലെ പാഞ്ഞടുത്തു.
.
ആ വധശിക്ഷ പോലെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ശത്രുക്കളുടെ ആയുധങ്ങൾ കുമാരന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി ചില്ലുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നുപോയി.
കുമാരന്റെ ശരീരത്തിൽ ആവാഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഗന്ധർവശക്തി ഒരു സിംഹത്തിന്റെ രൗദ്രതയോടെ ഉണർന്നുപ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു! കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലും ശത്രുക്കളുടെ ചോരപ്പുഴ ഒഴുകി.
ചതിയനായ ആ ചെറിയച്ഛന്റെ സൈന്യത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു ഭീകരമായ കാളരാത്രി തീർത്തുകൊണ്ട്, സിംഹത്തിന് തുല്യമായ രൗദ്രതയോടെ കുമാരൻ ആ കൊട്ടാരത്തെ മുഴുവൻ ശത്രുമുക്തമാക്കി.
ഒടുവിൽ, ചതിയുടെ അമരക്കാരനായ ചെറിയച്ഛന്റെ തല ആ മിന്നൽവാളിന്റെ ഒരൊറ്റ ആഘാതത്തിൽ താഴെ വീണപ്പോൾ, ആ രാജ്യത്തിന്റെ ആകാശത്ത് യുദ്ധത്തിന്റെ പുകപടലങ്ങൾ മാഞ്ഞ് വിജയശ്രീലാളിതനായ ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം ഉദയം ചെയ്തു.
ആ രാജ സഭയുടെ മുന്നിൽ വിജയശ്രീലാളിതനായി നിൽക്കുമ്പോഴും, കുമാരന്റെ ഹൃദയം വല്ലാത്തൊരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ നീറുകയായിരുന്നു. സിംഹാസനത്തിന്റെ പടവുകളിൽ തൊട്ടുനിൽക്കെ, അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയത് മൂന്ന് വികാരങ്ങളായിരുന്നു—തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ മാതാപിതാക്കളെ ദയയില്ലാതെ അറുത്തുമാറ്റിയതിന്റെ തീരാത്ത സങ്കടം, ചതിയന്മാരായ