.
വ്യോമാ …
രുദ്രന്റെ വിളി
അവന്റെ ആ വിളി കേട്ടപ്പോഴാണ് വീണ്ടും എന്റെ ഓർമയിൽ നിന്ന് യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നത്…
എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഞാൻ പോലുമറിയാതെ കണ്ണുനീർ ഇറ്റിവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..
ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി
ആ മുഖത്തു
ക്ഷീണവും ഭയവും ഉണ്ട് …
ഞാൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി
.
രുദ്ര എന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ട്
ഒരു പഴയ വീട്
ചുമരിലൊക്കെ ദീപങ്ങൾ ഉണ്ട്
ഞാൻ എന്റെ പ്രാണ പ്രിയയെയും തോളിൽ ചേർത്ത് അവനെ പിന്തുടർന്നു
.
അങ്ങിനെ ഞങ്ങൾ അല്പം കൂടെ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ രുദ്ര ഒരു മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു .
അവിടെ നിന്ന് ശക്തമായ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും എരിയുന്ന തീയിന്റെയും ശബ്ദം കേട്ട്
ഞങ്ങൾ ആ മുറിയുടെ കവാടത്തിൽ എത്തി അകത്തേക്ക് നോക്കി
”വാഗ”
എന്റെ നാവു പതിയെ മന്ത്രിച്ചു
”വാഗ ”കഠിനമായ യാഗത്തിലാണ്
ഹോമാഗ്നിക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ച് എന്തോ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈകൾ നീട്ടി അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു:
ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും അകത്തേക്കുനടന്നു
.
“വരൂ… കുഞ്ഞേ … എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, നിങ്ങൾ ഈ വഴി തന്നെ വരുമെന്ന്. ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ യാഗശാലയിലേക്ക് കടന്നുവരൂ!”
ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും അമ്പരപ്പോടെ ആ മാന്ത്രികന്റെ അരികിലേക്ക് കയറിചെന്നു
.
പക്ഷെ രുദ്രന്റെ മുഖത്തു അമ്പരപ്പൊന്നുമില്ല .ഒരു ചെറിയ ഭയവും പിന്നെ അദ്ദേഹത്തോടെയുള്ള ആദരവും മാത്രം
ഞങ്ങൾ നിൽക്കുന്നത് അതിവിശാലമായൊരു മഹായാഗത്തിന് മുന്നിലാണ്. ആ അഗ്നികുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ജ്വാല ആ മുറി മുഴുവൻ പ്രകാശമാനമാക്കി.
.
ആ നിമിഷം, എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രുദ്ര … ആ യാഗാഗ്നിക്ക് മുന്നിൽ വിറയാർന്ന കാൽമുട്ടുകൾ മണ്ണിൽ ഊന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവൻ തലതാഴ്ത്തി, വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ആ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു:
“ഗുരുവേ… മാപ്പ് തരണം… അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാനും ഈ പാദങ്ങളിൽ
വീഴാനും മാത്രമുള്ള അർഹത എനിക്കില്ല. കൊട്ടാരത്തെ വിഴുങ്ങിയ ആ ശത്രുക്കളുടെ തീക്കാറ്റിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ കുമാരനെയും ഈ കുമാരിയെയും മാത്രമേ എനിക്ക് ജീവനോടെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ… എന്റെ കുമാരന്റെ പ്രാണനായ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും… ആ മാതാപിതാക്കളെ രക്ഷിക്കാൻ ഈ പടയാളിയുടെ വാളിന് കഴിഞ്ഞില്ല… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം!”
.
ആ മഹായാഗശാലയിലെ ഹോമാഗ്നിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ കണ്ണീരൊപ്പിയ ആ പടയാളിയെയും നോക്കി നിന്ന ഗുരു പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു .
.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ദുഃഖത്തിന് പകരം അതീവ ഗൗരവവും ഒരു പ്രത്യേക ദിവ്യപ്രകാശവുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വിറയാർന്ന കൈകളോടെ മുന്നോട്ട് വന്ന്, വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന രുദ്രന്റെ തോളിൽ തൊട്ട് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
എന്നിട്ട് അവനോട് ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“എഴുന്നേൽക്കൂ രുദ്ര … നീ കരയേണ്ടതില്ല. നിന്റെ കർത്തവ്യം നീ കൃത്യമായി നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു. തോൽവി അറിഞ്ഞിട്ടല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു നിയോഗത്തിലേക്കാണ് വിധി നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്.”
മാന്ത്രികന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. ഞാൻ മുന്നോട്ട് പടിയിറങ്ങി വന്നു, ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു:
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു
“ഗുരുവേ… എന്താണ് ഈ പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം? എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു, രാജ്യം ശത്രുക്കൾക്കടിമപ്പെട്ടു. ഇതിലൊക്കെ എന്ത് നിയോഗമാണ് ഉള്ളത്?”
.
അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് ഹോമാഗ്നിയുടെ ജ്വാലയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“കുഞ്ഞേ … നിന്റെ ആത്മാവും നിന്റെ ജാതകവും സാധാരണ മനുഷ്യരുടേതല്ല. ഈ ഭൂമിയിലെ സാമാന്യ നിയമങ്ങൾക്ക് അതീതമായി, അദൃശ്യനായ ഒരു ഗന്ധർവ ശക്തിയുമായി നിന്റെ ആത്മാവ് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ