“എനിക്കും നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞ് ഒരിടത്തേക്കും പോകാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ല പ്രിയേ … എന്റെ ജീവന്റെ ഒരു പകുതി ഇവിടെ ബാക്കി വെച്ചാണ് ഞാൻ ആ പടിയിറങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിയും സുരക്ഷയും കാക്കേണ്ടത് ഒരു രാജാവിന്റെ കടമയാണ്. വിദേശരാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ദൃഢമാക്കാൻ ഈ യാത്ര അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. എങ്കിലും നീ ഓർക്കുക… എന്റെ ശരീരം മാത്രമേ ആ യാത്രയിൽ കൂടെയുണ്ടാകൂ, എന്റെ ആത്മാവും ചിന്തകളും മുഴുവൻ ഈ അന്തഃപുരത്തിൽ, നിന്റെ അരികിൽ തന്നെയായിരിക്കും. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ എന്റെ പ്രാണന്റെ അരികിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തും.”
.
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത്, തന്റെ വിറയാർന്ന കൈകൾകൊണ്ട് എന്റെ അരയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വിരഹത്തിന്റെ വേദനയും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ആ മുറിയെ മൂടിയിരുന്നു.
.
പുറത്ത് കുതിരയുടെ കുളമ്പടികൾ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ സങ്കടം മാറ്റി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടി അവൾ എന്നോട് യാത്രാമൊഴി പറഞ്ഞു:
“പോകൂ വ്യോമ … ഞാൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കും. വേഗം തിരിച്ചുവരണം… എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ എന്നും താങ്കൾക്ക് കൂട്ടുണ്ടാകും.”
.
ഞാൻ ഒടുവിലായി അവളെ ഒന്നുകൂടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ മുറിയുടെ പടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയം മുഴുവൻ ആ അന്തഃപുരത്തിലും ആ പ്രാണന്റെ അരികിലും തന്നെയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഞാനും രുദ്രനും ഒരു വലിയ സൈന്യവും കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് നീങ്ങി …
.
അയൽരാജ്യത്തേക്കുള്ള ആ യാത്ര വെറുമൊരു കൊട്ടാര സൽക്കാരത്തിനപ്പുറം, രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷാകാര്യങ്ങളും അതിർത്തിയിലെ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളും നിറഞ്ഞ അതികഠിനമായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. പ്രാണപ്രിയയെ തനിച്ചാക്കിപ്പിരിഞ്ഞ ആ നിമിഷം മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് ആ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. പുറമെ രാജകീയ പ്രൗഢിയോടെയും ഗൗരവത്തോടെയും സദസ്സുകളിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഓരോ നിമിഷവും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ നീറുകയായിരുന്നു.
അയൽരാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തി കടന്ന് ആ വലിയ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥതകൾ ഇരച്ചുകയറിയിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, എനിക്ക് അതൊരു യുഗത്തെക്കാൾ ദീർഘമായി തോന്നി.
രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ചർച്ചകളും, സങ്കീർണ്ണമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളും, അതിർത്തിയിലെ പ്രശ്നങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യുന്ന നീണ്ട സദസ്സുകളും എന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സുകളെയും ഒരുപോലെ തളർത്തി. സൽക്കാരങ്ങളുടെയും ആഡംബരങ്ങളുടെയും നടുവിലിരുന്നപ്പോഴും, എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് മാസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമായ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയവും, അവിടത്തെ അന്തഃപുരത്തിൽ എന്നെയും കാത്ത് തനിച്ചിരിക്കുന്ന എന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ മുഖവുമായിരുന്നു.
.
രാത്രികളിൽ വിശ്രമത്തിനായി വലിയൊരു ശയ്യയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം എന്റെ കണ്ണുകളെ തൊട്ടുതേടിയില്ല. കൊട്ടാരത്തിന്റെ കൊത്തുപണികൾ നിറഞ്ഞ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തെ ചന്ദ്രൻ പോലും എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ലേ? അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടോ? അവൾ എന്നെ ഓർത്ത് കരയുന്നുണ്ടാവുമോ?”—ഈ ചിന്തകൾ ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ നെഞ്ചുരുക്കി.
.
കൊട്ടാരത്തിലെ പരിചാരകർ എത്രയൊക്കെ ആഹാരവും മദ്യവും മുന്നിൽ കൊണ്ടുവെച്ചാലും, ആ അമൃത് പോലും എനിക്ക് ചവർപ്പായി തോന്നി.
ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്തോറും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആധിയും
ആകാംക്ഷയും ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ രാജ്യത്തെ ചുമതലകളെല്ലാം എത്രയും പെട്ടെന്ന് തീർത്ത്, എന്റെ പ്രാണന്റെ അരികിലേക്ക് പറന്നെത്താൻ കഴിയുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് വെമ്പൽകൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ സകല പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച്, ആ നീണ്ട ദിവസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കലേക്ക് കുതിരയെ പായിച്ചത് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവേദനയോടെയും അതിലേറെയായൊരു പ്രണയത്താലുമായിരുന്നു.