💘💘ഡിയർ ഫോളോവേഴ്സ് 💘💘 2അടിപൊളി  

എങ്ങനെ ചോദിക്കും…?

എന്ത് ചോദിക്കും…?

എന്തായിരിക്കും അവന്റെ മനം മാറ്റത്തിനു കാരണം…?

താനങ്ങനെ, അവനിങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത വരാൻ തരത്തിൽ പെരുമാറിയോ… ?

അതവൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചോ…?

റീൽസുകളിൽ വന്നിട്ടുള്ള മോശപ്പെട്ട കമന്റുകളാണോ ഇതിനൊക്കെ കാരണം…?

അവളുടെ ചിന്ത ആ വഴിക്കും പാഞ്ഞു…

ആകെ ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ രമ്യ എങ്ങനെയോ ആ ദിവസം വൈകുന്നേരമാക്കി തീർത്തു…

പിറ്റേന്നു മുതൽ ലീവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണ്…

അതുകൊണ്ടാണവൾ അന്ന് ഉന്തിത്തള്ളി വൈകുന്നേരമാക്കിയത്…

അല്ലെങ്കിൽ ഉച്ചയ്ക്കു മുൻപേ വീട്ടിലെത്തിയേനേ…

എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാമെന്നു വെച്ചാൽ ഷോപ്പിൽ ഏറ്റവുമടുത്ത ബന്ധമുള്ള ശ്രീകല ലീവിലുമാണ്…

അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇതൊന്നും അവളോട് പറയാൻ പറ്റില്ല…

ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാത്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ചമച്ചു കളയും…

വൈകുന്നേരം പതിവു പോലെ

അച്ചു സ്കൂട്ടിയുമായി വന്നു…

അവന്റെ പ്രസന്നമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ മറ്റു ചിന്തകളെല്ലാം മാഞ്ഞു…

“എന്ത് തീരുമാനിച്ചു……?”

അച്ചു ചോദിച്ചു…

“എന്ത്… ?”

“ ലീവ് കിട്ടിയോ… ….?”

“ കിട്ടിയെങ്കിൽ…….?”

രമ്യയ്ക്കും ചിരി വന്നു തുടങ്ങി…

“ ന്നാ… എനിക്കും കിട്ടി……”

അച്ചുവും ചിരിച്ചു…

“ എങ്കിൽ ഡ്രസ്സെടുത്താലോ… ?”

“അതൊന്നും വേണ്ടടാ… ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ വീട്ടിലിരിപ്പുണ്ട്……”

പറഞ്ഞിട്ട് രമ്യ സ്കൂട്ടിയുടെ പിന്നിലേക്ക് കയറി…

അച്ചു മുന്നിലിരുന്ന് നാളത്തെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും രമ്യയുടെ ചിന്ത മറ്റൊന്നായിരുന്നു…

ഇനി റീൽസൊക്കെ പതിയെ നിർത്തണം…

ഒറ്റയടിക്കു നിർത്തിയാൽ അവനു വിഷമമായേക്കും…

ഇപ്പോഴിക്കണ്ടതൊക്കെ അവന്റെ പ്രായത്തിന്റെ ചപലതയായിട്ടു കണ്ടാൽ മതിയെന്നു അവളുടെ മനസ്സു പറഞ്ഞു…

വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം എല്ലാം പതിവു പോലെയായിരുന്നു…

“എങ്ങനെയാ പോകുന്നത്…? എപ്പോഴാ പോകുന്നത്…?”

അത്താഴ ശേഷം ഫോണിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്ന അച്ചുവിനോടായി രമ്യ ചോദിച്ചു…

“ രാത്രി പോകാം… ഞാൻ രണ്ടു ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ട്രാൻസ്പോർട്ടിൽ… “

അച്ചു ചിരിച്ചു…

“ആഹാ… ….”

വിനോദയാത്രകളൊന്നും ജീവിതത്തിലധികം ഉണ്ടായിട്ടില്ലായെങ്കിലും വലിയ സന്തോഷമൊന്നും രമ്യയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ തോന്നിയിരുന്നില്ല…

പല തവണ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോഴും അവൻ ഫോണിൽ തന്നെയായിരുന്നു..

ഒടുവിൽ ഉറക്കം വന്നപ്പോൾ അവൾ എഴുന്നേറ്റു മുറിയിലേക്കു പോയി…

പിറ്റേന്ന് രണ്ടു പേരും വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റത്…

യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളായിരുന്നു…

ഡ്രസ്സുകളും കോട്ടും സ്വറ്ററും എല്ലാം റെഡിയാക്കുകയും വീടും പരിസരവും വൃത്തിയാക്കിയിടുകയും ചെയ്തു…

ഇനി അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ലീവ് കിട്ടില്ലെന്ന് രമ്യയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…

പത്തരയ്ക്കായിരുന്നു ബസ്സ്…

അത് സ്റ്റാൻഡിൽ വന്നപ്പോൾ പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞു…

സീറ്റിംഗ് ആളുകൾ തന്നെ ബസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

ബാഗുകൾ ബർത്തിൽ വെച്ച ശേഷം, ഇരുവരും റിസർവേഷൻ സീറ്റിലിരുന്നു…

രണ്ടു പേർക്കിരിക്കാനുള്ള റോ ആയിരുന്നു അത്…

ബാക്ക് ലിഫ്റ്റ് സീറ്റായതിനാൽ ഇരുവരും കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങി…

നീലഗിരിയിലേക്ക് എത്തുന്തോറും ഗ്ലാസ്സിനുള്ളിലൂടെയും തണുപ്പ് കയറിത്തുടങ്ങി..

ഇടയ്ക്ക് , ചായ കുടിക്കാൻ ബസ്സ് നിർത്തിയപ്പോൾ രമ്യയും അച്ചുവും ഓവർകോട്ട്‌ എടുത്തു ധരിച്ചു…

പുലർച്ചെയോടു കൂടി ബസ്സ് ഊട്ടി സ്റ്റാൻഡിലെത്തി…

ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതും ഇരുവരെയും തണുപ്പു പിടികൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

സ്റ്റാൻഡിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു…

അല്ലെങ്കിലും അവിടം ഉണർന്നു വരുമ്പോൾ ഒൻപതു പത്തുമണിയോളമാകും…

ഗൂഗിളിൽ സേർച്ച് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്ന ഒരു ഹോട്ടലിലേക്കാണ് അച്ചു ഓട്ടോറിക്ഷ വിളിച്ചത്…

സീസൺ ആയതിനാൽ അവിടെ മുറിയൊന്നും ഒഴിവില്ലെന്ന് റിസപ്ഷനിലിരുന്ന തമിഴൻ പയ്യൻ കോട്ടുവായിട്ടു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…

മലയാളികളേപ്പോലെ ഏതായാലും തമിഴൻ പയ്യൻ അവരെ തുറിച്ചു നോക്കിയില്ല…

ഒൻപതു മണിയാകുമ്പോൾ ഒരു മുറി ഉണ്ടാകുമെന്നും അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു…