💘💘ഡിയർ ഫോളോവേഴ്സ് 💘💘 4അടിപൊളി  

അച്ചു…

അവന്റെ പെരുമാറ്റങ്ങൾ…

അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ…

അത് വെറുതെയല്ല എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…

അയേഷയേക്കാൾ കൂടുതൽ തനിക്ക് അവനെയാണിഷ്ടം..

അവനും അങ്ങനെ തന്നെ…

പക്ഷേ, അവന്റെയിഷ്ടവും തന്റെയിഷ്ടവും തമ്മിൽ ഒരുപാട് അന്തരങ്ങളുണ്ട്…

അവനും തന്റെ സന്തോഷമാഗ്രഹിക്കുന്നു…

താനും അങ്ങനെ തന്നെ…

എന്നുവെച്ച് ശരീരം പങ്കുവെച്ചുള്ള സന്തോഷം ഇവിടെ സാദ്ധ്യമല്ല…

അച്ചു തന്റെ മകനല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു…

കാരണം, കുറച്ചു കാലം മാത്രം ദാമ്പത്യം വിധിക്കപ്പെട്ട ജൻമമാണ് തന്റേത്…

സമപ്രായക്കാരുടെയും മറ്റുള്ള കമിതാക്കളുടെയും സ്നേഹ പ്രകടനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ മുഖം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാനേ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളൂ…

താല്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല…

അങ്ങനെ നടിക്കുകയായിരുന്നു…

ദേഷ്യപ്പെട്ട് അച്ചുവിനോട് പറയുക വയ്യ…

പറഞ്ഞാൽ തന്നെയും അതൊന്നും പരിഹാരവുമല്ല..

ഏകാന്തമായ ആ വീട്ടിലും പരിസരത്തും അവനു താനും തനിക്ക് അവനും മാത്രമാണുള്ളത്…

പിന്നെ അയേഷ:….

അവൾക്കു പണ്ടും സ്വന്തം കാര്യം സിന്ദാബാദ് എന്ന ലൈനാണ്…

രമ്യ , ഫോട്ടോയെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന, അച്ചുവിനെ ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി…

നല്ല ഉയരമുണ്ട്…

ആരോഗ്യമുണ്ട്…

ഏതൊരു പെൺകുട്ടിയും കൊതിക്കുന്ന സൗന്ദര്യവുമുണ്ട്…

കുറ്റിമീശ….

കുറ്റിത്താടി…

വിരിഞ്ഞ നെഞ്ച്…

കുറച്ചു കാലം യോഗയ്ക്ക് പോയത് നിർത്തിയത് താൻ തനിച്ചാകുമെന്നതു കൊണ്ടായിരുന്നു…

അതേ……!

അച്ചു, ഒരു ഒത്ത പുരുഷൻ തന്നെയാണ്…

അവൾ ഓർത്തു…

ഒരു കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാൽ അച്ചുവിന് മാറ്റം വന്നേക്കാം…

പക്ഷേ അതിനുള്ള പ്രായമോ സ്ഥിരവരുമാനമുള്ള ജോലിയോ അവനില്ല…

ജോലിയില്ലാത്ത ഒരുവന്റെ കൂടെ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന പെണ്ണിന്റെ അവസ്ഥ ആരും പറഞ്ഞു തരേണ്ട കാര്യവുമില്ല…

അല്ലെങ്കിലും കല്യാണമെന്നത് ഇപ്പോഴുള്ള കാലത്ത് മാതാപിതാക്കളുടെ സങ്കല്പം മാത്രമാണ്…

മക്കളാണല്ലോ തീരുമാനം മുഴുവനും…

“അമ്മയെന്താ ആലോചിക്കുന്നത്… ?”

അവളുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ ചോദ്യം…

“നിന്നെ ഒരു കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാലോ എന്നാലോചിക്കുകയായിരുന്നു……. “

ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്ന് ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…

“എന്നാത്തിന്…….?”

അവനും ചിരിച്ചു…

“ നോക്കെടാ… ഇവിടെ മൊത്തം കപ്പിൾസല്ലേ… കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിനക്ക് അവളുമായി വരാമല്ലോ അടുത്ത തവണ…”

“അതിലും നല്ലത് നമ്മൾക്കങ്ങ് കപ്പിൾസായി നടക്കുന്നതല്ലേ… ഇവിടെ നമ്മളെ ആരറിയാനാ… ….?”

അച്ചുവും ചിരിച്ചു…

“അയ്യടാ… ചെക്കന്റെയൊരു പൂതി……”

രമ്യ , അവന്റെ ചുമലിൽ ഒരടി കൊടുത്തു…

“ അറിയാത്തത് അവർക്കല്ലേ… നമുക്ക് നമ്മളെ അറിയാലോ…”

“അതൊന്നും ഓർക്കാതെയങ്ങ് എൻജോയ് ചെയ്യണമെന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… അമ്മ വാ…”

അച്ചു അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ച് ഒരു മൊട്ടക്കുന്നിനരികിലേക്ക് പോയി…

അച്ചു പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് രമ്യയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…

വിലക്കിന്റെ സംഗതികളേക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയേ വേണ്ട എന്ന്…

ഈ ചെക്കനിത് എന്തുപറ്റിയെന്നും, അവനിതെന്നാ ഭാവിച്ചാണെന്നും ഒരേ സമയം അവൾ ചിന്തിച്ചു.

വൈകുന്നേരമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

മൊട്ടക്കുന്നിനു മുകളിൽ ചെറിയ കാറ്റുണ്ടായിരുന്നു…

കോടമഞ്ഞ് താഴ് വരയിലൂടെ ഒഴുകുന്നു…

പലവിധ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം അതിന് മേമ്പൊടിയായിരുന്നു…

രമ്യ , വിറയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു കൊണ്ട് അച്ചു, കമ്പിളിയെടുത്തു അവളെ ചുറ്റി…

താഴെ, റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ മഞ്ഞവെളിച്ചവുമായി പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

കുറച്ചു ചിത്രങ്ങൾ കൂടി എടുത്ത ശേഷം, അച്ചുവും കമ്പിളിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി…

“എനിക്കും തണുക്കുന്നു……’’

“ എന്നാൽ പോയേക്കാം…”

“ കുറച്ചു കഴിയട്ടെ… നാളെ രാവിലെ എന്തായാലും പോകേണ്ടതല്ലേ…”

അച്ചു തങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കമ്പിളിക്കുള്ളിലൂടെ അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…

“ഇപ്പോ നമ്മൾ കപ്പിൾസായില്ല…….”

അച്ചു അവളുടെ ചെവിയിൽ ചോദിച്ചു…

“ഓ… പിന്നേ… “

രമ്യ വലിയ താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ പറഞ്ഞു…