💘💘ഡിയർ ഫോളോവേഴ്സ് 💘💘 2അടിപൊളി  

കുട്ടികൾ ചെറുതായ കാലയളവിൽ രമ്യ ശരിക്കും കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു..

തന്റെ വിധിയോർത്ത് , അവൾ സ്വയം ഉരുകുകയും കരയുകയും ചെയ്തതല്ലാതെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…

താൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി…

അതിന് താനാണ് ഉത്തരവാദി..

വീട്ടിൽ നിന്നാലും തനിക്ക് ദു:ഖവും ദുരിതവും മാത്രം ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്നതും അവൾക്ക് നിശ്ചയമായിരുന്നു…

അതിനിടയിൽ ഷാലുവിന്റെ വിവാഹം നടന്നു…

ജോലി കിട്ടി കാനഡയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രമ്യയ്ക്ക് കുറച്ചു കാലം കുര്യച്ചനെയും ശുശ്രൂഷിക്കേണ്ടി വന്നു…

ഷാലുവിന് കുട്ടികളില്ലായിരുന്നു..

തന്റെ ആപത്ഘട്ടങ്ങളിലൊക്കെ സഹായിച്ച കൂട്ടുകാരിക്ക് വന്ന ദുര്യോഗത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിച്ചത് രമ്യയായിരുന്നു…

ഷാലു പക്ഷേ, കുട്ടികളില്ലാത്ത വിഷമം തീർത്തത് രമ്യയുടെ മക്കളെ സ്നേഹിച്ചായിരുന്നു…

അയേഷ….

അച്ചു എന്ന ആശിഷ്…

എന്തിന്, അയേഷയ്ക്കും രമ്യയ്ക്കും സ്വപ്നം കാണാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ബന്ധം കണ്ടെത്തി, അയേഷയെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചയയ്ക്കാനും ഷാലു മുന്നിൽ നിന്നു…

ഒടുവിൽ തനിക്കു വീതം കിട്ടിയ സ്ഥലവും വീടും കൂട്ടുകാരിക്കും മകനും താമസിക്കാനായി വിട്ടു കൊടുക്കുകയും അവൾ ചെയ്യുകയുണ്ടായി…

അതിൽപ്പരമൊന്നും ഒരാൾക്കും ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിൽ ഒരാളെയും സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് രമ്യയ്ക്ക് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു…

ഷാലു പണ്ടേ ദൈവഭയമുള്ളവളായിരുന്നു… പോരാത്തതിന് അവരുടെ കുടുംബത്തിൽ തന്നെ പാതിരിമാരും കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടിമാരും ധാരാളം…

നാല്പതിലേക്കു കടന്ന രമ്യയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു

രത്നച്ചുരുക്കം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു…

അതിനിടയിൽ തന്നിലുണ്ടായ വികാര വേലിയേറ്റങ്ങളൊക്കെ അവൾ അവഗണിക്കുകയോ അടിച്ചമർത്തുകയോ ചെയ്തിരുന്നു…

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ തന്നെ നാട്ടുകാരുടെയിടയിൽ അവൾക്കനുകൂലമായ ഒരു സഹതാപ തരംഗം നിലനിന്നിരുന്നതിനാൽ എത്ര കഴപ്പു മൂത്തവനും അവളെ അങ്ങനെയൊരു കണ്ണിൽ കണ്ടിരുന്നില്ല…

അല്ലെങ്കിലും ഒരെളിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞും, കൈത്തുമ്പിൽ മറ്റൊരു കുഞ്ഞുമായി വരുന്ന രമ്യയോട് കാമം തോന്നുന്നവന്റെ പറി ചെത്തി ഉപ്പിലിടാൻ തക്ക, രക്ത ബന്ധമില്ലാ സഹോദരൻമാരും ആ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

അതങ്ങനെയൊരു കാലം… !

ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുതേ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാലം…

പക്ഷേ……….???

എടുത്തു ചാടിയ ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്പും ചവർപ്പുമൊക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി…

ഇപ്പോൾ അല്ലലുകളും ബാദ്ധ്യതകളും ഒന്നും തന്നെ അലട്ടാനില്ല…

അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഒന്നര വ്യാഴവട്ടത്തിന് മുൻപേ അടച്ചു വെച്ച ശരീരത്തിന്റെ ജഢില വികാരങ്ങളൊക്കെ ചെറുതായി തുറന്നടയുന്നത് രമ്യ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

അന്ന് ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു…

ഇന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല…

ഇനിയൊരു വിവാഹം ഇഷ്ടവുമില്ല, സാദ്ധ്യവുമല്ല…

കുട്ടികൾ വളർന്നങ്ങെത്തിയിരിക്കുന്നു…

അവർക്ക് നാണക്കേട്…….

പിന്നെയുള്ളത് രഹസ്യമായി , ആരെയെങ്കിലും… എന്നുള്ളതാണ്…

അതിന് ഇത്ര കാലങ്ങളായിട്ടും ആരും തന്നോട് അങ്ങനെയൊരു ഭാവത്തിൽ പെരുമാറിയിട്ടുമില്ല…

ഇനി അഥവാ അങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ കുട്ടികൾ ,. ഷാലു…, നാട്ടുകാർ…

അതുകൊണ്ടാക്കെ തന്നെ രമ്യ , മുൻപത്തെ രമ്യയായി തന്നെ ജീവിച്ചു പോരുകയായിരുന്നു…

“അമ്മയെന്താ… ? നിന്നുറങ്ങുകയാണോ… ?”

പിന്നിൽ നിന്ന് അച്ചുവിന്റെ വിളി കേട്ടാണ് രമ്യ ഞെട്ടിയുണർന്നത്…

മാക്സി മാറ്റിയ ശേഷം , അടിപ്പാവാടയിലും ബ്രായിലുമായിരുന്നു അവൾ…

മാറാനെടുത്ത ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പ് അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു…

“ പെണ്ണുങ്ങള് തുണി മാറുന്നിടത്താണോടാ വന്ന് നോക്കുന്നത്…”

ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്ന് രമ്യ , അച്ചുവിന്റെ അമ്മയായി…

“ മണിക്കൂറൊന്നായല്ലോ റൂമിൽക്കയറിയിട്ട്…”

അച്ചു പതിയെ പിന്തിരിഞ്ഞു…

തിരിയുന്നതിനിടയിൽ അച്ചു ഒന്നു കൂടി , രമ്യയുടെ പിൻഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിപ്പോയി…

അത് അലമാരയുടെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയ രമ്യ കാണുകയും ചെയ്തു…