🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 5 41അടിപൊളി  

 

മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്ന അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി കൈ കൊണ്ട് ഒന്ന് തൊട്ടുനോക്കി.

പിന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിലും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് മഴയോ തോട്ടമോ ആയിരുന്നില്ല. ജനലരികിൽ നിന്ന് അവളെ നോക്കി നിന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകളായിരുന്നു.

 

ആ രാത്രി വീട്ടിലെ എല്ലാശബ്ദങ്ങളും പതുക്കെ മങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ജോസഫും അന്നാമ്മയും ഏറെ നേരം മുമ്പേ തന്നെ ഉറങ്ങാൻ പോയിരുന്നു.

ജിനിയുടെ മുറിയിലും വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരുന്നു.

 

വീടിന്റെ വലിയ നടപ്പുരകളിലും വരാന്തയിലും മാത്രം ബാക്കി നിന്നത്

പഴയ കോൺക്രീറ്റ് ചുവരുകളിൽ തട്ടി മടങ്ങുന്ന രാത്രിക്കാറ്റിന്റെ ശാന്തമായ ചലനവും ദൂരെയൊക്കെ കേൾക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ മൃദുവായ ശബ്ദവും.

 

ഔട്ട് ഹൗസിലെ മുറിയിൽ ഫിലിപ്പ് ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നില്ല.

 

കട്ടിലിൽ പകുതിയായി കിടന്ന് മുകളിൽ നോക്കി കിടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

ഉറക്കം വരണം. പക്ഷേ മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്

അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ

വളരെ ചെറുതായി രണ്ടുതവണ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

 

അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഈ രാത്രി ആരാ…? ഒരു നിമിഷം അവൻ അമ്പരന്ന് നിന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും

പുറത്ത് നിന്നിരുന്നത് സാറ ആയിരുന്നു.

 

ഇളം നിറമുള്ള ഒരു ലൂസ് ഹോം ഡ്രസ്സ്‌. മുടി പകുതി തുറന്നും പകുതി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിയും.

മുഖത്ത് ഉറക്കമില്ലാത്ത ഒരു മൃദുവായ ഫ്രഷ്‌നെസ്സ്. കൈയിൽ ചെറിയൊരു ചോക്ലേറ്റ് ബോക്സ്‌. ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.

 

അതേ നിമിഷം അവളുടെ അടുത്ത് നിന്ന് ഒരു മൃദുവായ, മധുരമുള്ള, ആഴമുള്ള സുഗന്ധം അവന്റെ ശ്വാസത്തിലേക്ക് പതുക്കെ കയറി.

 

അത് സാധാരണ പെർഫ്യൂം മണം പോലെയായിരുന്നില്ല. മൃദുവായ വാനിലയുടെ ചൂടും, എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പൂക്കളുടെ സൗമ്യതയും, വളരെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്വകാര്യ സാന്നിധ്യവും ചേർന്ന

അസാധാരണമായൊരു മണം.

 

ഫിലിപ്പ് അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം കൂടി അവളുടെ അടുത്ത് നിശ്ചലമായി നിന്നു.

“എന്താ…ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”

സാറ വളരെ പതുക്കെ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഈ രാത്രി… ” അവന്റെ ശബ്ദവും പതുങ്ങിയതായിരുന്നു.

 

“ശ്..”

അവൾ വിരൽ ചുണ്ടിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. “എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്.”

 

ഫിലിപ്പ് വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അവൻ ഇനിയും എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. സാറ പെട്ടി അല്പം ഉയർത്തി കാട്ടി.

 

“ചോക്ലേറ്റ് വേണോ?”

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്ന് അമ്പരന്ന് നോക്കി.

“ഇപ്പോഴോ?”

 

“അതെ. ഇപ്പോഴാണ് ബെസ്റ്റ് ടൈം. നിനക്ക് തരാമെന്ന് കരുതി.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു കുസൃതിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അകത്തേക്ക് വാ”

അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

 

“അകത്ത് വരാൻ അല്ല ഞാൻ വന്നത്.”

സാറ അവനെ നേരെ നോക്കി.

“പുറത്തേക്ക് വാ.”

 

“ഇപ്പോഴോ?”

 

“അതെ.”

അവൾ അല്പം മുന്നോട്ട് ചാഴ്ന്ന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“വാ… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല.”

ആ ഒരു വാക്ക് ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മൃദുവായി തൊട്ടുപോയി.

അവൻ രണ്ടു നിമിഷം കൂടി അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ശാന്തമായി തലകുനിച്ചു.

“ഒരു മിനിറ്റ്.”

അവൻ പെട്ടെന്ന് വാതിൽ പുറത്തു നിന്ന് പതുക്കെ അടച്ചു.

 

രണ്ടുപേരും ശബ്ദമില്ലാതെ വീടിന്റെ സൈഡിലൂടെ നടന്നു. മരങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ കാറ്റ് വീശി കടക്കുമ്പോൾ

ഇലകൾ തമ്മിൽ തഴുകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

ദൂരെയായി തോടിനരികിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകുന്ന മൃദുവായ ശബ്ദവും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

 

നടക്കുന്നതിനിടെ ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചോദിച്ചു.

“നീ…ഏത് സ്പ്രേ ആണ് അടിച്ചത്?”

സാറ ഉടനെ തല തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി.

 

“എന്തിനാ?”

അവൾ തമാശയാക്കി ചോദിച്ചു.