വളരെ പെട്ടെന്ന്, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി വശ്യമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയത്.
ഞാൻ: “വിദ്യ… നിനക്ക് അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ വിഷമം തോന്നുന്നില്ലേ? നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റല്ലേടാ?”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരൽ വെച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
വിദ്യ : “ഉഫ്ഫ് നീ ഇപ്പോളും ഇങ്ങനെ ആണോ ദീപു, ലെർൺ സംതിങ് ഫ്രം യുവർ മോം ”
എനിക്ക് പെട്ടന്ന് എന്തോ പോലെ തോന്നി..
ഞാൻ : “നീ എന്താടാ ഉദ്ദേശിച്ചത്..?”
അപ്പോൾ വിദ്യ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു,
വിദ്യ : “ടാ നീ നിന്റെ മമ്മിയെ കണ്ടോ രാഹുൽ സർ നെ വളച്ചു കയ്യിൽ എടുത്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്, ഇന്ന് നിനക്ക് സംശയം ഉണ്ടേൽ കേട്ടോ, അവർ രണ്ടുപേരും ഇന്ന് ഇവിടെ വെച്ച് പണ്ണി പൊളിക്കുന്ന നമ്മുക്ക് കാണാൻ പറ്റും ”
ഞാൻ വിദ്യ പറയുന്നത് കേട്ട് ഒന്നു ഞെട്ടി..
ഞാൻ : ” പിന്നെ എന്റെ മമ്മി മാരീഡ് ആണ് അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല, നീ ചുമ്മാ സംശയിക്കുകയാണ്”
അത് പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പ് അമ്മയുടെ റൂമിൽ “ആഹ്ഹ്ഹ് പയ്യെ ” എന്ന ഉച്ച. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി..
അമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും കേട്ട ആ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ വന്ന് പതിച്ചപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം എന്റെ ശരീരം തരിച്ചുപോയി. വിദ്യ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? എന്റെ അമ്മയും രാഹുൽ സാറും തമ്മിൽ ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും അപ്പുറമുള്ള ഒരു ബന്ധമുണ്ടോ? നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം വന്നു മൂടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
എന്നാൽ വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമായിരുന്നു. അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
വിദ്യ: “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേടാ ദീപു… നീ ഇപ്പോഴും നിന്റെ ആ പഴയ ചിന്താഗതിയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. വാ, നമുക്ക് നോക്കാം.”
ഞാൻ ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിലെ സംശയവും കൗതുകവും എന്നെയും വല്ലാതെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഞാനും വിദ്യയും അതീവ രഹസ്യമായി മുറിയുടെ വാതിലിന്റ അടുത്ത് എത്തി.. എന്നാൽ ഞങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തി വാതിൽ ലോക്ക്ഡ് ആണ്.. അകത്തു നിന്ന് മമ്മിയുടെ ശിൽകാരങ്ങൾ ഞങ്ങൾ കേട്ടു “ആഹ് ആഹ്ഹ് രാഹുൽ ഫക് മി ആഹ്ഹഹ്ഹ…..”
എന്നാലും ഞങ്ങൾ മുറിടെ പൊറത്തു നിന്ന് ശംബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
ഇനി ഇവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് മനസ്സിലായ വിദ്യ എന്നെ പിടിച്ചു റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ റെഡി ആയി..
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തിരികെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. വിദ്യ വാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. പുറത്തെ മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിനെക്കാൾ കടുത്ത ഒരു വിറയൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിദ്യ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം യാഥാർത്ഥ്യബോധമായിരുന്നു.
അവൾ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തി.
വിദ്യ: “ദീപു… നീ ആകെ തളർന്നുപോയല്ലോ. ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ, ഇക്കാലത്ത് ഇതൊക്കെ ഓരോരുത്തരുടെ പേഴ്സണൽ ചോയ്സ് ആണ്. നിന്റെ അമ്മ കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്, ഒപ്പം അവരുടെ ജീവിതവും ആസ്വദിക്കുന്നു. അതിനെ ആ രീതിയിൽ മാത്രം കണ്ടാൽ മതി.”
ഞാൻ ഒന്നു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ഉള്ളിലെ ആ പുകച്ചിൽ പതുക്കെ മാറി ഒരുതരം ആശ്വാസമോ അതോ യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളലോ എന്തോ ഒന്നിലേക്ക് മനസ്സ് മാറി.
വിദ്യ എന്റെ മുഖം അവളുടെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ കൈകളുടെ ചൂട് എന്നെ ഉണർത്തി.
വിദ്യ: “ഇനി നീ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം ആലോചിച്ച് സമയം കളയണ്ട. നമ്മുടെ സമയം കളയാൻ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല…”
(തുടരും…)