അങ്ങനെ ചിന്തകൾ കാടുകയറിയപ്പോൾ എനിക്ക് വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മനസ്സിലെ സംശയങ്ങൾ എന്നെ അത്രമേൽ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച് ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയുടെ ബാഗിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ കടലാസ് കഷ്ണം ഒരിക്കൽക്കൂടി ഞാൻ എടുത്തു നോക്കി.
ടൗണിലുള്ള ആ പ്രമുഖ ഹോട്ടലിന്റെ പേരും റൂം നമ്പറും അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സത്യമെന്താണെന്ന് സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുക തന്നെ വേണം. ഞാൻ വേഗം ഷർട്ടും എടുത്തിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
നെഞ്ചിലെ അമിതമായ മിടിപ്പോടെയാണ് ഞാൻ ടൗണിലേക്കുള്ള ബസ്സിൽ കയറിയത്. വണ്ടിക്കുള്ളിലിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഭയം എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “എന്റെ ചിന്തകൾ വെറും തെറ്റായ ധാരണകൾ മാത്രമാകണമേ, അമ്മയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ മോശമായി ഒന്നും കാണരുതേ” എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
അരമണിക്കൂറിലെ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ബസ്സ് ടൗണിലെത്തി. ഞാൻ അവിടെയിറങ്ങി ആ വലിയ ഹോട്ടലിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. വലിയ ആഡംബരമുള്ള ഒരു കെട്ടിടമായിരുന്നു അത്. ഹോട്ടലിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തണുത്ത എസിക്കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളം വല്ലാതെ പുകയുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ യൂണിഫോം ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ : “എക്സ്ക്യൂസ് മി… ഇവിടെ റൂം നമ്പർ 302-ൽ ശാലിനി എന്ന പേരിൽ ആരെങ്കിലും ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?”
ആ പെൺകുട്ടി എന്നെ മുകളിൽnone താഴെയും ഒന്നു നോക്കി, പിന്നീട് കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് നോക്കി വിവരങ്ങൾ തിരയാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ഹൃദയം അപ്പോൾ ഒരു മട്ടുമില്ലാതെ ഇടിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് : “അതെ, റൂം നമ്പർ 302 ‘ടെക് ഇന്നൊവേഷൻസ്’ എന്ന കമ്പനിയുടെ പേരിൽ ബുക്ക് ചെയ്തതാണ്. ശാലിനി മാഡം അവിടെയുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ?”
കമ്പനിയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി, അത് അമ്മ ജോലി ചെയ്യുന്ന അതേ ഐടി കമ്പനി തന്നെയായിരുന്നു.
ഞാൻ : “ഏയ്… ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ അമ്മയെ കാണാൻ വന്നതാ.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഞാൻ ലിഫ്റ്റിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ കയറി മൂന്നാം നിലയുടെ ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ എന്റെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റ് മൂന്നാം നിലയിലെത്തി വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ നീളമേറിയ ഒരു കോറിഡോറാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ഇരുവശത്തുമായി റൂം നമ്പറുകൾ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് 302 എന്ന നമ്പറുള്ള റൂമിന് മുന്നിലെത്തി. വാതിൽ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞിരുന്നില്ല, അല്പം ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഞാൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ തരിച്ചിരുത്തിക്കളഞ്ഞു.
റൂമിനുള്ളിലെ വലിയ മേശപ്പുറത്ത് ലാപ്ടോപ്പും കുറെ ഫയലുകളും നിരത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അപ്പുറത്തായി ഒരു കസേരയിൽ അമ്മയുടെ കമ്പനിയിലെ മാനേജർ രാഹുൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ തൊട്ടടുത്ത് ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി കാണിച്ച് എന്തൊക്കെയോ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ എന്റെ ശ്രദ്ധ പോയത് അവരുടെ ഭാവങ്ങളിലേക്കാണ്. രാഹുൽ സാർ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ തോളിലും കൈകളിലും വളരെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ തൊടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ അതിനെയൊന്നും എതിർക്കാതെ, ഒരു പ്രത്യേക പുഞ്ചിരിയോടെ അയാളോട് ചേർന്നുനിന്ന് സംസാരിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല അമ്മ കമ്പനി ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വന്നതല്ലേ പിന്നെ ഇതെല്ലാം ഐ ടി യിൽ കോമൺ ആയിരിക്കും. എന്റെ ഈ പഴഞ്ചൻ ചിന്തയാണ് പ്രശനം..
രാഹുൽ എന്ന മാനേജർ നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ നല്ല വെളുത്ത ഫുൾ ക്ലീൻ ഷേവ്, 32 വയസ്സുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ അദ്ദേഹം നല്ല മസ്കുലർ ആണെന്ന് കണ്ടാലേ അറിയാം..