അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കിടയിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ സന്തോഷം തിരിച്ചുവരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ ദിവസം കടന്നുപോയി. ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും വളരെ പെട്ടെന്നാണ് കടന്നുപോയത്. അമ്മ പതുക്കെ ഓഫീസിലെ ജോലികളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് എനിക്കും അമ്മയ്ക്കും ഉള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി വെച്ച്, കൃത്യസമയത്ത് റെഡിയായി അമ്മ ഓഫീസിലേക്ക് പോകും. ആദ്യമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു ഭയവും അപരിചിതത്വവും മാറി അമ്മ ഇപ്പോൾ നല്ല ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
ഞാനും കോളേജ് കാര്യങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോയി.
വിദ്യയുമായുള്ള സൗഹൃദം പഴയതുപോലെ തന്നെ തുടർന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവളുടെ ബോയ്ഫ്രണ്ടിനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നുമെങ്കിലും, ഞാനത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കാറുണ്ട്.
അങ്ങനെ കൊറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മക്ക് ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി, അമ്മ ഓവർ ഹാപ്പി ആകുന്നതും, ബ്യൂട്ടി കോൺഷസ് ആകുന്നതും ഒക്കെ എനിക്ക് തോന്നി. അതുപോലെ ഡ്രസ്സിങ് രീതി മാറാനും ഒക്കെ തുടങ്ങി.. സാധാരണ സാരിയും ചുരിദാറും ഇടുന്ന അമ്മ ഇപ്പോൾ ഫോർമൽ ഷർട്ട്, പാന്റ്സ്, പിന്നെ ഷൂസ് ഒക്കെ ഇടുന്നതും ഒക്കെ എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു..
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം…
അമ്മ പതിവ് പോലെ റെഡി ആയി പോവുമ്പോൾ അമ്മ എനിക്ക് ഫുഡ് ഉണ്ടാകാതെ, പകരം ക്യാഷ് ആയി ഒരു 500 രൂപ തന്നു എന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ : ദീപുമോനെ നീ ഇന്ന് ക്യാന്റീനിൽ പോയി കഴിച്ചോ ട്ടോ. അമ്മ ഇന്ന് ലേറ്റ് ആവും ട്ടോ വരുമ്പോൾ…
അമ്മയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ മാറ്റം എന്നെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിച്ചു. എപ്പോഴും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന അമ്മ, ഇപ്പോൾ സ്വന്തം രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും അതീവ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നു. ഓഫീസിലെ ഫോർമൽ വസ്ത്രധാരണവും, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയുള്ള സംസാരവും എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരപാകത തോന്നി.
അമ്മ അഞ്ച് നൂറിന്റെ നോട്ട് എന്റെ കൈയിൽ വെച്ചുതന്നപ്പോൾ, ആ വിരലുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ ഒന്ന് അമ്മ എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ : “എന്താ അമ്മേ ഇന്ന് ഇത്ര ലേറ്റ്? ഓഫീസിൽ വല്ല പ്രോഗ്രാമും ഉണ്ടോ?”
അമ്മ മിററിനു മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ശരിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു, അതോ പരിഭ്രമമോ?
അമ്മ : “അതൊക്കെ ഉണ്ട് ദീപു. പുതിയൊരു പ്രൊജക്റ്റ് വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ വർക്ക് തീർക്കാൻ ലേറ്റ് ആവും. നീ അനാവശ്യമായി അന്വേഷിച്ച് നിൽക്കാതെ പോയി കോളേജിൽ കേറാൻ നോക്ക്.”
അമ്മ അല്പം ഗൗരവത്തോടെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അമ്മ വീടിന്റെ വാതിൽ അടച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. കയ്യിൽ ഒതുക്കമുള്ള ഹാൻഡ്ബാഗുമായി, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നടന്നുപോകുന്ന അമ്മയുടെ രൂപം ഒരു അപരിചിതയെപ്പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ അമ്മയിലായിരുന്നു. വിദ്യ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.
വിദ്യ : “എന്താടാ ദീപു, നീ ഇന്ന് വല്ലാതെ മൂഡ് ഔട്ട് ആണല്ലോ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
ഞാൻ അവളോട് അമ്മയുടെ ഈ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ വേണ്ട, അത് കേട്ടാൽ അവൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?
ഞാൻ : “ഒന്നുമില്ല വിദ്യ, സുഖമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്. അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് ഓഫീസിൽ തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു, അതോർത്ത് ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ.”
വിദ്യ : “സാരമില്ലെടാ, ഐടി കമ്പനിയിൽ വർക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവികമാണ്. നീ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ.”