കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ വനം അതിരിടുന്ന ഒരു വിജനമായ പാതയോരത്ത് അച്ചായൻ വണ്ടി നിർത്താൻ പറഞ്ഞു.
“മണി, നീ ഗൗരിയെയും കൂട്ടി ലൊക്കേഷനിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ? ഇന്ന് നിവിയുടെ ഷൂട്ട് ഞാൻ ഇവിടെ വെച്ച് ചെയ്തോളാം,” അച്ചായൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ നിവിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ ഗൗരിയെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. തനിക്ക് അച്ചായനോടൊപ്പം തനിച്ച് കുറച്ചു സമയം കിട്ടാൻ പോകുന്നു എന്ന ചിന്ത അവളെ ആവേശഭരിതയാക്കി. എന്നാൽ ഗൗരിക്ക് അത് അത്ര പിടിച്ചില്ല. അച്ചായൻ നിവിയുമായി തനിച്ചു പോകുന്നത് അവളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം ഉണ്ടാക്കി. അച്ചായന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്ന ഗൗരി പതുക്കെ ചോദിച്ചു,
“അച്ചായാ… നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി അങ്ങോട്ട് പോയാൽ പോരെ? എന്തിനാ ഇന്ന് വേറെ വേറെ പോകുന്നത്?”
അച്ചായൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി.
“ഇന്നലെ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പോയതല്ലേടി കൊച്ചേ… ഇന്ന് നിവി ആവട്ടെ. മണിക്ക് ഞാൻ ലൊക്കേഷൻ എല്ലാം കൃത്യമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നീ അങ്ങോട്ട് പോകൂ,”
അയാൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഗൗരി വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും നിവി ഇടപെട്ടു.
“ഓ… ചേച്ചി ഒന്ന് പോക്കേ! ചേച്ചിക്ക് മാത്രം കിട്ടിയാൽ മതിയോ അച്ചായന്റെ ഫോട്ടോ ഷൂട്ട്? ഇന്ന് ഞാൻ അച്ചായന്റെ കൂടെ പോകും,”
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നിവി വേഗം കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഡോർ ആഞ്ഞു അടച്ചു. ഗൗരിയെ നോക്കി അവൾ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. ഗൗരിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, മണിയോടൊപ്പം അവൾക്ക് യാത്ര തുടരേണ്ടി വന്നു. കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ അവർ രണ്ടുപേരും അവിടെ നോക്കി നിന്നു.
നിവി അച്ചായനെ നോക്കി കുസൃതിയോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“എന്നാൽ നമുക്ക് തുടങ്ങിയാലോ അച്ചായാ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെയെന്താ… പോകാം,” അച്ചായൻ തന്റെ ക്യാമറ ബാഗ് തോളിലിട്ടു കൊണ്ട് കാട്ടുപാതയിലേക്ക് നടന്നു.
നിവി അയാളുടെ ആ കരുത്തുറ്റ ശരീരത്തിന് പിന്നാലെ, തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടനുകൾക്കിടയിലൂടെ അല്പം കൂടി ചർമ്മം വെളിവാക്കി കൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങൾക്കിടയിലെ ആ വിജനതയിൽ അച്ചായനും താനും മാത്രമാണെന്ന ചിന്ത നിവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഇളക്കം ഉണ്ടാക്കി. ആ വന്യമായ സൗന്ദര്യത്തിന് പിന്നാലെ അവൾ പതുക്കെ ചുവടുകൾ വെച്ചു.
അച്ചായൻ മുന്നിൽ നടന്നു. കയറ്റങ്ങൾ കയറാൻ പ്രയാസപ്പെട്ട നിവേദ്യയുടെ കുഞ്ഞൻ കൈകളിൽ അയാൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ ആ പരുക്കൻ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ തന്റെ കൈകൾ സുരക്ഷിതമാണെന്ന തോന്നൽ അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയുണ്ടാക്കി.
കുറച്ചു ദൂരത്തെ നടത്തത്തിന് ശേഷം അവർ ആ കുന്നിൻ മുകളിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.
മുകളിൽ എത്തിയ നിവി വിസ്മയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പച്ചപ്പ് വിരിച്ച പുൽമേടുകൾ. മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഭൂമിയിൽ നിന്നും നേർത്ത ആവി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇളം വെയിൽ ആ പച്ചപ്പിൽ തട്ടി തിളങ്ങുമ്പോൾ, വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തെ വിയർപ്പുതുള്ളികളെ ഒപ്പിയെടുത്തു.
താഴേക്ക് നോക്കിയാൽ അഗാധമായ താഴ്വരകളും വെള്ളിനൂൽ പോലെയുള്ള അരുവികളും കാണാം. പ്രകൃതി അതിന്റെ എല്ലാ വന്യതയോടും കൂടി അവിടെ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്റെ പൊന്ന് അച്ചായാ… ഇതൊക്കെ എവിടുന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുന്നു ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ!”
കിതപ്പോടെ പുല്ലിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് നിവി ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു, അത് ഷർട്ടിനുള്ളിലെ വെള്ള ബനിയനെ വല്ലാതെ ഉന്തിനിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
അച്ചായൻ തന്റെ ബാഗ് താഴെ വെച്ചുകൊണ്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചു.